Psychopedia

Unikające zaburzenie osobowości – objawy, przyczyny, leczenie

marta.zurowska@adalta.com.pl (Marta Żurowska) — Sat, 21 Jun 2025 16:11:56 GMT

Unikające zaburzenie osobowości – objawy, przyczyny, leczenie

Czym jest zaburzenie osobowości unikającej?

Unikające zaburzenie osobowości (ang. avoidant personality disorder, AVPD) należy do grupy zaburzeń osobowości, które cechują się utrwalonymi schematami zachowań prowadzącymi do trudności w relacjach, silnego lęku przed oceną i unikania sytuacji społecznych. Osoba z zaburzeniem osobowości unikającej odczuwa ogromny lęk przed krytyką, odrzuceniem i zawstydzeniem, przez co wycofuje się z kontaktów społecznych i rezygnuje z wielu ważnych aktywności życiowych. To zaburzenie dotyka zarówno sferę zawodową, jak i prywatną, powodując znaczne cierpienie.

Objawy zaburzenia osobowości unikającej

Rozpoznanie objawów zaburzenia osobowości unikającej jest kluczowe dla rozpoczęcia efektywnego leczenia i zrozumienia problemu:

Lęk przed oceną i krytyką – bardzo silny strach przed negatywną oceną, ośmieszeniem lub porażką w oczach innych.
Unikanie kontaktów społecznych – izolowanie się, wycofywanie z relacji, odrzucanie zaproszeń, rezygnacja z nowych znajomości.
Niska samoocena – przekonanie o własnej nieatrakcyjności, małej wartości i byciu “gorszym od innych”.
Hipersensytywność na odrzucenie – wyolbrzymiona reakcja emocjonalna nawet na najmniejsze oznaki krytyki czy dystansu ze strony innych.
Potrzeba akceptacji – bardzo silne pragnienie bycia lubianym, połączone z przekonaniem, że na to się nie zasługuje.
Unikanie wyzwań zawodowych lub edukacyjnych – lęk przed ośmieszeniem, porażką, rozczarowywaniem innych.

Objawy zaburzenia osobowości unikającej często są mylone z lękiem społecznym lub nieśmiałością, jednak mają znacznie głębszy i przewlekły charakter.

Przyczyny zaburzenia osobowości unikającej

Unikające zaburzenie osobowości prawdopodobnie powstaje w wyniku złożonej interakcji wielu czynników:

Czynniki genetyczne – zwiększona podatność na lęk i wysoki poziom wrażliwości.
Wczesne doświadczenia życiowe – doświadczanie chłodnej atmosfery rodzinnej, nadmiernej krytyki, braku wsparcia i akceptacji w dzieciństwie.
Wpływy środowiskowe – trudne relacje rówieśnicze, przemoc emocjonalna, długotrwałe wykluczenie społeczne.
Cechy temperamentalne – naturalna skłonność do zamknięcia się w sobie, nieśmiałość.

Zaburzenie osobowości unikającej rozwija się najczęściej już w okresie dojrzewania, a objawy narastają w dorosłości, gdy wymagania społeczne stają się większe.

Diagnoza zaburzenia osobowości unikającej

Aby postawić rzetelną diagnozę zaburzenia osobowości unikającej , niezbędna jest konsultacja ze specjalistą: psychologiem lub psychiatrą. W procesie diagnostycznym wykorzystuje się wywiad kliniczny, kwestionariusze oraz obserwację typowych schematów zachowań. Bardzo ważne jest odróżnienie AVPD od innych zaburzeń lękowych, np. fobii społecznej, które mają podobne objawy, jednak inny mechanizm i przebieg.

Leczenie zaburzenia osobowości unikającej

Leczenie zaburzenia osobowości unikającej opiera się głównie na psychoterapii. Najskuteczniejsze metody to:

1. Terapia poznawczo-behawioralna (CBT)

To “złoty standard” w leczeniu zaburzenia osobowości unikającej. CBT pozwala przełamywać negatywne schematy myślenia, stopniowo konfrontować się z sytuacjami społecznymi oraz budować pewność siebie.

2. Terapia schematów

Pomaga identyfikować głębokie przekonania na własny temat oraz uczyć się nowych, bardziej adaptacyjnych sposobów reagowania na trudne emocje.

3. Psychoterapia indywidualna

Regularne sesje z doświadczonym terapeutą pozwalają pracować nad relacjami, samooceną i lękiem przed odrzuceniem.

4. Farmakoterapia

Leki mogą wspomagać proces leczenia w przypadku towarzyszącej depresji czy nasilonych objawów lękowych, jednak nie są podstawą leczenia AVPD.

5. Grupy wsparcia i psychoedukacja

Udział w grupowych programach wsparcia pomaga ćwiczyć kompetencje społeczne i stopniowo oswajać lęk przed bliskością.

Życie z zaburzeniem osobowości unikającej – czy można wyjść z izolacji?

Chociaż zaburzenie osobowości unikającej sprawia ogromną trudność w kontaktach i budowaniu relacji, warto pamiętać, że wsparcie psychologiczne i terapia przynoszą realne efekty. Z czasem można nauczyć się radzić sobie z lękiem społecznym, wyjść z izolacji i poprawić jakość życia.

Warto zgłosić się po pomoc, jeśli objawy zaburzenia osobowości unikającej utrudniają codzienne funkcjonowanie, a samotność i lęk uniemożliwiają rozwój osobisty lub zawodowy.

Gdzie szukać wsparcia? Psychoterapia i leczenie AVPD

W Centrum Psychoterapii Adalta oferujemy kompleksową diagnostykę, terapię oraz psychoedukację dla osób z zaburzeniem osobowości unikającej. Nasz zespół posiada doświadczenie w pracy z lękiem społecznym, niską samooceną i trudnościami w relacjach. Zapewniamy atmosferę akceptacji, empatii oraz indywidualnego podejścia – także w ramach konsultacji online.

Nie musisz się chować – możesz odzyskać kontrolę nad swoim życiem i relacjami!

Narcystyczne zaburzenie osobowości (NPD) – objawy, przyczyny, leczenie

marta.zurowska@adalta.com.pl (Marta Żurowska) — Sat, 21 Jun 2025 15:51:19 GMT

Narcystyczne zaburzenie osobowości (NPD)

Czym jest zaburzenie osobowości narcystycznej?

Narcystyczne zaburzenie osobowości (NPD, Narcissistic Personality Disorder) to złożone zaburzenie psychiczne, które wpływa na sposób myślenia, odczuwania i zachowania osoby dotkniętej tym schorzeniem. Osoby z zaburzeniem osobowości narcystycznej mają zawyżone, nierealistyczne poczucie własnej wartości, silną potrzebę podziwu i brak empatii wobec innych. Te cechy mogą utrudniać budowanie zdrowych, satysfakcjonujących relacji oraz skutecznie funkcjonować w życiu osobistym i zawodowym.

Najczęstsze objawy narcyzmu

Poznanie objawów narcyzmu jest kluczowe, zarówno dla pacjentów, jak i osób z ich otoczenia. Do najbardziej charakterystycznych cech narcyza należą:

Wyolbrzymione poczucie własnej wyjątkowości – przekonanie o byciu lepszym, ważniejszym niż inni, często bez pokrycia w realnych osiągnięciach.
Potrzeba podziwu – silna potrzeba bycia podziwianym, komplementowanym i docenianym przez innych.
Brak empatii – trudność w rozpoznawaniu i uznawaniu uczuć, potrzeb oraz granic innych osób.
Wykorzystywanie innych – manipulowanie ludźmi dla osiągnięcia własnych celów bez poczucia winy.
Wrażliwość na krytykę – tendencja do reagowania złością, gniewem lub pogardą na najmniejszą krytykę, opinię odmienną czy niepowodzenie.
Zazdrość – poczucie zazdrości wobec sukcesów innych oraz przekonanie, że inni zazdroszczą im.
Problemy w relacjach – powierzchowność, podatność na konflikty, trudność w budowaniu trwałych więzi.

Przyczyny narcystycznego zaburzenia osobowości

Przyczyny zaburzenia osobowości narcystycznej są złożone i mogą obejmować:

Czynniki genetyczne – skłonność do zachowań narcystycznych może być dziedziczna.
Wychowanie i środowisko rodzinne – nadmierna idealizacja dziecka, brak zdrowych granic lub wręcz przeciwnie, zaniedbanie emocjonalne i krytyka.
Czynniki społeczne i kulturowe – presja na sukces, rywalizacja, wartościowanie osiągnięć ponad relacje.
Indywidualne doświadczenia z dzieciństwa , takie jak powtarzające się zawody, odrzucenie bądź nadmierne poczucie wyjątkowości.

Ważne jest, by pamiętać, że narcystyczne zaburzenie osobowości zawsze rozwija się na styku wielu czynników – nie jest winą wyłącznie osoby chorej czy jej rodzin.

Diagnoza narcyzmu – jak rozpoznać zaburzenie osobowości narcystycznej?

Prawidłowa diagnoza zaburzenia osobowości narcystycznej wymaga konsultacji z doświadczonym psychologiem lub psychiatrą. Specjalista przeprowadza szczegółowy wywiad, często korzystając z testów psychologicznych, by potwierdzić obecność cech narcystycznych oraz wykluczyć inne zaburzenia osobowości.

Najważniejsze kryteria zawierają się w DSM-5 (amerykańskiej klasyfikacji zaburzeń psychicznych) i obejmują wymienione wcześniej objawy narcyzmu. Diagnoza pomaga zrozumieć mechanizmy zachowania i jest pierwszym krokiem do rozpoczęcia skutecznego leczenia narcyzmu .

Leczenie narcyzmu – jakie są możliwości terapii?

Choć osoby z narcystycznym zaburzeniem osobowości rzadko same zgłaszają się po pomoc, skuteczna terapia narcyzmu jest możliwa. Podstawą jest długoterminowa psychoterapia :

1. Psychoterapia indywidualna

Terapia psychodynamiczna – pozwala zrozumieć źródła narcyzmu, mechanizmy obronne oraz konsekwencje braku empatii.
Terapia poznawczo-behawioralna (CBT) – koncentruje się na zmianie nieadaptacyjnych przekonań, korygowaniu oczekiwań i rozwijaniu empatii.
Terapia schematów – skuteczna w pracy nad głębokimi, negatywnymi wzorcami myślenia i funkcjonowania.

2. Terapia grupowa i psychoedukacja

Uczestnictwo w grupie pozwala na praktyczne ćwiczenie empatii, rozwoju umiejętności społecznych i poprawę funkcjonowania w relacjach.

3. Wsparcie farmakologiczne

Leki nie leczą narcyzmu jako takiego, ale mogą pomóc zwalczać towarzyszącą depresję, lęki lub nadpobudliwość.

Relacje z osobą o cechach narcyza – jak się chronić i wspierać?

Związki i relacje z osobą mającą narcystyczne zaburzenie osobowości bywają toksyczne lub obciążające psychicznie. Niezwykle ważne jest dbanie o własne granice, psychoedukacja i – jeśli to konieczne – wsparcie psychologa lub grupy wsparcia.

Wyznaczaj jasno granice i dbaj o własne potrzeby .
Nie próbuj “uratować” narcyza kosztem swojego zdrowia psychicznego .
Rozważ psychoterapię dla osób współuzależnionych lub konsultacje z psychologiem specjalizującym się w relacjach z narcyzem.

Gdzie szukać profesjonalnej pomocy?

W przypadku podejrzenia narcystycznego zaburzenia osobowości lub trudności we własnych relacjach z narcyzem, warto skorzystać ze wsparcia doświadczonego psychoterapeuty – na przykład w Centrum Psychoterapii Adalta , gdzie oferujemy:

Diagnozę i terapię zaburzeń osobowości
Indywidualne i grupowe wsparcie psychologiczne
Psychoedukację dla rodzin i bliskich

Podsumowanie – narcyzm można leczyć!

Zaburzenie osobowości narcystycznej to poważne i złożone schorzenie, ale psychoterapia daje szansę na poprawę jakości życia zarówno osoby z NPD, jak i jej najbliższych. Kluczem jest rozpoznanie objawów narcyzmu, profesjonalna diagnoza oraz konsekwentne leczenie narcystycznego zaburzenia osobowości.

Zaburzenie osobowości borderline – jak rozpoznać, leczyć i żyć z BPD?

marta.zurowska@adalta.com.pl (Marta Żurowska) — Sat, 21 Jun 2025 15:26:26 GMT

Zaburzenie osobowości borderline – jak rozpoznać, leczyć i żyć z BPD?

Czym jest zaburzenie osobowości borderline (BPD)?

Zaburzenie osobowości borderline (ang. Borderline Personality Disorder, BPD) to poważne schorzenie psychiczne, które dotyka aż 3% populacji. Charakteryzuje się przede wszystkim niestabilnością emocjonalną, impulsywnością oraz trudnościami w relacjach z innymi ludźmi. Choroba ta wpływa zarówno na codzienne funkcjonowanie, jak i komfort psychiczny pacjentów oraz ich bliskich.

Najczęstsze objawy borderline (BPD)

Rozpoznanie objawów borderline jest kluczowe dla zrozumienia, z czym mierzy się osoba borykająca się z tym zaburzeniem. Do najważniejszych objawów należą:

Silne wahania nastroju – emocje mogą się zmieniać gwałtownie, często bez wyraźnej przyczyny.
Problemy w relacjach interpersonalnych – intensywne zaangażowanie, które szybko może przerodzić się w rozczarowanie lub konflikt.
Impulsywność – zachowania ryzykowne, takie jak nieprzemyślane wydatki, przypadkowe kontakty seksualne, nadużywania substancji.
Strach przed odrzuceniem i samotnością – nawet drobne sytuacje mogą wywoływać paniczny lęk przed opuszczeniem.
Poczucie pustki – chroniczne odczuwanie wewnętrznej pustki i niemożności znalezienia satysfakcji z życia.
Chwiejna tożsamość – brak ustalonego poczucia własnej wartości oraz niepewność co do celów i priorytetów.
Samookaleczenia lub myśli samobójcze – niepokojące objawy wymagające natychmiastowej pomocy.

Objawy borderline mogą przybierać różne nasilenie, jednak zawsze istotnie wpływają na emocjonalność i jakość życia.

Przyczyny borderline – skąd się bierze to zaburzenie osobowości?

Do dziś nie istnieje jednoznaczna odpowiedź, dlaczego rozwija się zaburzenie osobowości borderline . Badania wskazują na złożoność czynników:

Czynniki genetyczne – ryzyko wzrasta, jeśli w rodzinie występowały inne zaburzenia osobowości lub choroby psychiczne.
Doświadczenia z dzieciństwa – przemoc, zaniedbanie, brak stabilności, nadużycia, brak akceptacji.
Biologia i funkcjonowanie mózgu – zmiany w strukturach odpowiedzialnych za regulację emocji.
Czynniki środowiskowe i stres życiowy – nagłe, trudne wydarzenia (utrata bliskiej osoby, rozwód, przemoc).

Diagnoza borderline – kiedy zgłosić się do specjalisty?

Wczesne rozpoznanie zaburzenia osobowości borderline pozwala szybko rozpocząć skuteczne leczenie borderline . Jeśli zauważysz u siebie lub u bliskiej osoby powtarzające się problemy z emocjami, relacjami, impulsywnością , warto umówić się na konsultację z psychologiem lub psychiatrą. Profesjonalna diagnoza opiera się na szczegółowym wywiadzie, obserwacji oraz – w razie potrzeby – testach psychologicznych.

Leczenie borderline – jakie są skuteczne metody?

Wbrew stereotypom, terapia borderline jest możliwa i często przynosi świetne rezultaty. Wysoka jakość życia osób z BPD jest osiągalna dzięki kompleksowemu i długofalowemu podejściu. Najskuteczniejsze metody to:

1. Psychoterapia

Terapia schematów – skuteczna, gdy problemem są głęboko zakorzenione, negatywne przekonania o sobie i świecie.
Dialektyczna Terapia Behawioralna (DBT) – najlepiej udokumentowana forma terapii dla borderline. Skupia się na nauce regulacji emocji, radzenia sobie z impulsywnością i poprawie relacji interpersonalnych.
Terapia poznawczo-behawioralna (CBT) – pozwala zmieniać negatywne wzorce myślenia i zachowania.

2. Wsparcie farmakologiczne

Leki mogą być pomocne tam, gdzie pojawiają się nasilone objawy depresji, lęku lub zaburzeń afektywnych, lecz nie leczą stricte osobowości borderline.

3. Grupy wsparcia i psychoedukacja

Udział w grupach wsparcia oraz zdobywanie wiedzy o zaburzeniu daje poczucie zrozumienia oraz możliwość wymiany doświadczeń z innymi. Warto postawić na wsparcie profesjonalnych ośrodków, takich jak Adalta , które specjalizują się w leczeniu zaburzeń osobowości.

Zaburzenia osobowości

marta.zurowska@adalta.com.pl (Marta Żurowska) — Fri, 15 Jun 2018 13:32:21 GMT

Każdy z nas ma jakiś charakter. Jedni są impulsywni, szybcy w działaniu, łatwo wchodzą w relację, lubią wyzwania, są wytrzymali i lubią zmiany. Inni z kolei emocje trzymają w sobie, wolno otwierają się przed innymi, długo przeżywają to, co się wydarzyło, lubią mieć wszystko zaplanowane i nie przepadają za niespodziankami. Na szczęście się różnimy. Jednak to, co jest ważne i bardzo nam potrzebne to fakt, że cechy te są elastyczne. W różnych sytuacjach, rolach, jesteśmy w stanie nieco zmodyfikować naszą reakcję.

Osoby z zaburzeniami osobowości mają swoje cechy bardzo, wręcz skrajnie nasilone. Ich wzorzec zachowania, myślenia i odczuwania jest bardzo głęboko zakorzeniony i jest na tyle dysfunkcyjny, że powoduje trudności w codziennym funkcjonowaniu, a przede wszystkim w tworzeniu i byciu w relacji. Te cechy, o których tu mowa zależą od tego co się dzieje wewnątrz danej osoby, od jej odbioru rzeczywistości, siebie, innych ludzi, świata. Z kolei to, co się dzieje jest wypadkową biologii i tego, co dana osoba dostała od najbliższych już od narodzin.

Ze względu na te cechy wyróżniamy 10 rodzajów zaburzeń osobowości i dzielimy na 3 grupy:

Grupa A – charakteryzuje je brak bliskich związków, chłód emocjonalny, tendencje do specyficznego postrzegania rzeczywistości (zaburzenie osobowości paranoicznej, schizoidalnej, schizotypowej)

Grupa B –bardzo intensywne emocje, często duża chwiejność, „kocham cię, nienawidzę cię”, bardzo burzliwe związki, niski próg tolerancji frustracji (zaburzenie osobowości borderline, antyspołeczna, narcystyczna, histrioniczna)

Grupa C – lękliwość, unikanie sytuacji dyskomfortowych (zaburzenie osobowości anankastycznej, zależnej, unikającej)

O zaburzeniu osobowości możemy mówić dopiero w wieku dorosłym. Wcześniej, w okresie późnego dzieciństwa czy w wieku młodzieńczym mówimy o kształtującej się osobowości w kierunku jakiegoś typu zaburzenia osobowości. Powstaje jednak nawet już w bardzo wczesnym dzieciństwie. Możemy powtórzyć za Marią Montessorri „Wielkość ludzkiej osobowości zaczyna się już w godzinie narodzin”, a nawet wcześniej, bo DNA też ma znaczenie.

Ważne jest to, że cechy tych osób powodują trudności w codziennym funkcjonowaniu. I to jest zazwyczaj powód, dla którego dana osoba zgłasza się do psychoterapeuty. Te trudności to najczęściej problemy w relacjach z innymi ludźmi, z partnerem, problemy w pracy, problemy w radzeniu sobie z emocjami.

Często tym wyżej opisanym trudnościom towarzyszą inne problemy takie jak zaburzenia odżywiania, uzależnienia, zaburzenia lękowe czy depresja.

Zaburzenie osobowości nie jest chorobą, jednak osobom z zaburzeniem osobowości towarzyszy ogromne cierpienie wewnętrzne. Codziennie zmagają się z lękiem, poczuciem odrzucenia, pustką, samotnością, poczuciem skrzywdzenia, czasem wręcz odrętwienia. To jest tak ogromny ból, że aż odczuwany fizycznie. Tylko psychoterapia oparta na głębokiej, autentycznej, bezpiecznej, ciepłej relacji jest nadzieją na zmianę.

Zespół Aspergera

marta.zurowska@adalta.com.pl (Marta Żurowska) — Mon, 07 May 2018 00:00:00 GMT

Twoje dziecko spostrzegane jest jako dziwaczne, a wręcz czasem źle wychowane? Nie umie bawić się w grupie i nie rozumie większości zasad społecznych? Potrafi mówić na swój ulubiony temat godzinami? Nie jest w stanie znieść zmian w tym, co już jest zaplanowane? Te cechy mogą być objawami zaburzenia zespołu Aspergera.

Objawy zespołu Aspergera

Zespół Aspergera jest to zaburzenie, które częściej występuje u chłopców. Przede wszystkim objawem są trudności społeczne. Dzieci te mają zaburzone zachowania niewerbalne takie, jak: nawiązywanie kontaktu wzrokowego, bardzo ograniczona mimika twarzy oraz gestykulacja. Przez to wydają się mocno zdystansowane w stosunku do innych. Często nie potrafią nawiązać spontanicznej, tzw. luźnej rozmowy. Mają olbrzymią trudność w zrozumieniu niektórych zasad społecznych. Dzieci z zespołem Aspergera bardzo często pasjonują się jednym konkretnym tematem, który często jest nieadekwatny do danego wieku, np. komputery, rozkłady jazdy i potrafią na ten temat mówić niezwykle długo, nie mając wyczucia, że dla kogoś może to być nudne. Ponadto zainteresowania te nie służą nawiązywaniu relacji towarzyskich. Wręcz przeciwnie – pochłaniają znaczną część czasu, pogarszając przy tym społeczne funkcjonowanie. W ogóle zazwyczaj osoby z zespołem Aspergera mają duże trudności w zrozumieniu, że ktoś może myśleć czy czuć inaczej niż one. Stąd też problemem jest zaakceptowanie czyjejś, odmiennej z ich opinii. To przyczynia się do jeszcze większych trudności w funkcjonowaniu w grupie. Odbierani są jako apodyktyczni i samolubni. Kolejną cechą osób z zespołem Aspergera jest sztywność myślenia i postępowanie zgodnie z wyuczonymi schematami. Nie tolerują zmian w jakiejkolwiek dziedzinie życia. Nie ma w zasadzie miejsca na spontaniczność. Niezwykle trudno jest rodzicom zmienić wcześniej ustalony plan spędzania czasu w weekend. Oczywiście nie chodzi tu o sytuacje, w której obiecaliśmy wyjście do kina i nagle zmieniamy plany, a dziecko się denerwuje – to jest zupełnie naturalne. Osoby z zespołem Aspergera mają też duże problemy w koordynacji ruchowej, stąd nie są one zbyt chętne do uprawiania sportu. Często też mają zaburzenia w sferze wrażliwości sensorycznej. Oznacza to szczególnie wyczulone narządy zmysłów. Dźwięk, który dla nas jest normalny, dla nich często jest nie do zniesienia, metka przy ubraniu jest nie do wytrzymania, zapach jest bardziej intensywny niż my to odczuwamy. Zespol Aspergera nie może być zdiagnozowany wcześniej niż po 5 roku życia. Oczywiście problem istnieje od urodzenia.

Wczesnymi objawami zespołu Aspergera są:

Niespokojny sen
Upór, nieustępliwość lub bierność, wycofanie
Nadruchliwość, impulsywność
Zaburzenia rozwoju mowy (echolalia – powtarzanie ostatniej sylaby słowa np. tyczka – ka, ka, ka, dziwne pierwsze słowo, dziecko naśladuje mowę, ale jej nie rozumie, trudności w rozumieniu zdań mimo, że rozumie słowa)
Brak wskazywania protodeklaratywnego, czyli dziecko pokazuje „tu jest światło", „tu jest nosek" itd.
Niechęć do przytulania
Nadwrażliwość na bodźce zmysłowe
Hiperleksja (dziecko potrafi czytać zanim jeszcze zacznie mówić)
Sprawiają wrażenie zbyt dorosłych, zbyt mądrych

W okresie przedszkolnym niepokojące są następujące objawy:

Brak zabaw „na niby" (udawanie kogoś, wcielanie się w jakąś postać)
Unikanie kontaktów rówieśniczych
Zachowania agresywne (ugryzienie kogoś, uderzenie)
Wycofanie się i zajęcie swoimi sprawami
Duży zasób słów przy małym rozumieniu, używanie zbyt mądrych wyrażeń
Specyficzne zainteresowania
Mniejsza sprawność ruchowa
Nadwrażliwość sensoryczna
Trudności w myśleniu abstrakcyjnym (np. dosłowne odbieranie powiedzenia „rzucić okiem za okno")

W okresie szkolnym:

Trudności w nawiązywaniu kontaktów rówieśniczych, w utrzymaniu relacji
Skrajny egocentryzm
Brak zrozumienia dla zasad funkcjonujących w społeczeństwie
Patologiczna potrzeba mówienia prawdy
Uważani są za dziwnych, często są ofiarami bullingu
Wąski zakres zainteresowań
Zafascynowanie zabawami, w których trzeba powtarzać dany ruch
Przewrażliwienie sensoryczne
Przywiązanie do rutyny
Mowa zbyt głośna lub zbyt cicha, szybka lub wolna, brak zmiany intonacji
Bardzo mała gestykulacja, mimika
Nieskoordynowane ruchy
Podatność na manipulacje
Brak dbałości o wygląd, zupełny brak rozeznania w modzie

Wraz z wiekiem, osoby z zespołem Aspergera zaczynają odczuwać swoją inność. Może to skutkować poczuciem niekompetencji, defektywności. Osoby te zazwyczaj nie są lubiane przez otoczenie, bo nikt nie rozumie skąd się bierze ich zachowanie. Odbierane są jako niegrzeczne, niekulturalne, zarozumiałe, aspołeczne, egoistyczne i bez wyrazu. Odrzucenie ze strony otoczenia powoduje, że osoby z syndromem Aspergera jeszcze bardziej się wycofują.

Psychoterapia osób z zespołem Aspergera

Pomoc dzieciom z Zespołem Aspergera w początkowej fazie jest nakierowana przede wszystkim na psychoedukację rodziców i osób z otoczenia dziecka (nauczyciele, rodzina, znajomi). Psychoedukacja dotyczy samego zaburzenia oraz metod wychowawczych. Jedna z najbardziej skutecznych metod terapii to psychoterapia poznawczo-behawioralna. Jest to bardzo ważne, aby najbliżsi wiedzieli, że zachowania dziecka mają swoją przyczynę i nie są złośliwe. W innym wypadku dzieci byłyby narażone na częstą krytykę, kary, odrzucenie, a to może skutkować ukształtowaniem niskiego poczucia wartości. W czasie terapii dziecka z Zespołem Aspergera ono samo poznaje swoje zaburzenie, a także uczy się zachowań społecznych, zasad. Wraz z psychologiem stara się nauczyć żyć ze swoimi deficytami.

SMA i co dalej? (wsparcie pro publico bono)

marta.zurowska@adalta.com.pl (Marta Żurowska) — Mon, 16 Apr 2018 00:00:00 GMT

Zapewne wszyscy rodzice potwierdzą, ze wiadomość o chorobie ich dziecka – rdzeniowy zanik mięśni - była niczym porażenie prądem. Spadła nagle, jak piorun i obezwładniła. Jest to sytuacja, która wiąże się z olbrzymim stresem i napięciem emocjonalnym. Co się dzieje z rodzicami po dowiedzeniu się o chorobie? Jakie emocje towarzyszą? Czy ulegną one zmianie? Czy wszyscy w takiej sytuacji czują to samo? Jak sobie poradzić? Jak rodzina i przyjaciele w tym trudnym okresie mogą pomóc?

Rdzeniowy zanik mięśni (SMA) jest rzadko występującym schorzeniem. Rodzice zazwyczaj bardzo długo oczekują na diagnozę lekarzy. Często są to długie miesiące spędzone w lęku i ciągłym napięciu emocjonalnym zanim usłyszą, z jakiego powodu cierpi ich dziecko. Już sam okres oczekiwania przepełniony jest niepewnością, strachem, a wręcz przerażeniem, że dziecko cierpi na poważną, nieuleczalną chorobę.

Czas zaraz po diagnozie jest absolutnym szokiem. Rodzice i bliscy czują się porażeni informacją, jakby znaleźli się w transie, nierealnym świecie. Często rodzice po tym okresie przyznają, że zupełnie nie pamiętają słów lekarza, a najczęściej używanym określeniem na opisanie swoich emocji w tej chwili jest poczucie, że „świat się zawalił” . W tej fazie adaptacji do choroby rodzicom towarzyszy złość, poczucie niesprawiedliwości, strach, lęk, osamotnienie, żal. Jest to okres, w którym z determinacją poszukują pomocy, chwytają się każdej „deski ratunku” .

Po tym czasie zazwyczaj przychodzi kryzys emocjonalny. Pojawiają się stany lękowe oraz brak motywacji do planowania dalszych zadań rodzinnych czy zawodowych. Rodzice są przerażeni wizją choroby dziecka. Mają poczucie całkowitej bezradności w obecnej sytuacji. Nie widzą przed sobą żadnych pozytywnych perspektyw na przyszłość, izolują się od otoczenia, dostrzegają same trudności i ograniczenia. Mają poczucie izolacji, wyczerpania, wyobcowania, samotności i niezrozumienia. Pewni są, że nikt nie jest w stanie wyobrazić sobie żalu, rozgoryczenia, rozpaczy i wewnętrznego rozdarcia, jakiego doświadczają. Dotyka ich olbrzymie cierpienie duchowe, które jest następstwem braku poczucia bezpieczeństwa. W tej fazie szczególnie potrzebne jest wsparcie ze strony rodziny, przyjaciół, ale również lekarzy i rodziców, którzy zmagają się z podobnym problemem. Nie oczekują oni wtedy pocieszenia czy zalecania, żeby nie byli smutni, bo przecież zupełnie normalną i naturalną reakcją jest smutek, kiedy własne dziecko traci bezpowrotnie zdrowie, ale potrzebują otuchy, wyrozumiałości i wysłuchania. Zgoda i wzajemne wsparcie małżonków jest wyjątkowo ważne w zaistniałej sytuacji. Rodzice całą swoją uwagę koncentrują na dziecku. Ich silna nadopiekuńczość wyraża się często w ograniczaniu samodzielności dziecka, nadmiernej obserwacji, a wynika to z troski i lęku. Również emocjonalnie rodzice skupiają się na dziecku, czasem kosztem pozostałych członków rodziny. Pozytywnym efektem odczuwanej złości jest motywacja do walki z chorobą. Jedyną możliwością „leczenia” jest systematyczna i fachowa rehabilitacja a więc najważniejsze, aby rodzice wiedzieli, że powinni najbardziej skoncentrować się na tej formie terapii.

Kolejnym etapem, jest pozorne przystosowanie się do życia z chorobą. W tej fazie rodzice podporządkowują się całkowicie zaleceniom lekarzy. Ich uwaga całkowicie skoncentrowana jest na dziecku, na teraźniejszości. Nie potrafią się niczym cieszyć ani tworzyć planów na przyszłość.

Następny okres to konstruktywne przystosowanie się do sytuacji. Jest to faza najbardziej owocna w działania przynoszące pozytywne rezultaty. Rodzice aktywnie angażują się w rehabilitację i zapewnienie opieki swojemu dziecku. Mobilizują swoje siły, zdolności i możliwości do budowania życia z chorobą. Zaczynają akceptować chorobę, co nie oznacza poddanie się losowi, a realistyczną ocenę sytuacji i dostosowanie warunków do zaistniałej sytuacji.

Opisane etapy przystosowania do życia z chorobą są więc zupełnie naturalne. Czas, jaki jest potrzebny na przejście każdego z nich jest indywidualną kwestią. Im więcej wsparcia ze strony najbliższych osób otrzymają rodzice dziecka chorego, tym szybciej dotrą do etapu, w którym odkryją, że bycie chorym nie oznacza bycia nieszczęśliwym.

Dobrze wiem, że rodzice po postawieniu diagnozy czują się często pozostawieni sami sobie. Jeden z ojców powiedział „gdy usłyszałem diagnozę, to nie wiedziałem gdzie są drzwi do wyjścia. Chciałem wyć z bólu, byłem pełen bezradności i złości.”

Bardzo chciałabym dać wsparcie osobom chorym na SMA i ich rodzinom.

Jeśli właśnie dowiedziałeś się, że Twoje dziecko jest chore na rdzeniowy zanik mięśni, to jestem do Twojej dyspozycji. Podzielę się swoim doświadczeniem, a także udzielę Ci wsparcia jako psycholog. Ten rodzaj pomocy traktuję jako pomoc pro publico bono.

Psychoterapia Indywidualna Warszawa

marta.zurowska@adalta.com.pl (Marta Żurowska) — Mon, 02 Apr 2018 00:00:00 GMT

Psychoterapia

Psychoterapia jest formą pomocy psychologicznej, która ma na celu przede wszystkim poprawę komfortu psychicznego osoby. Psychoterapia jest też zbiorem technik leczących problemy natury psychologicznej. Najważniejszą i wspólną cechą dla wszystkich technik jest kontakt międzyludzki. Psychoterapia to proces oparty na zaufaniu, empatii i życzliwości. W naszym gabinecie, zlokalizowanym w Warszawie, prowadzimy psychoterapię w nurcie:

Psychoterapia skierowana jest do osób, które zmagają się z:

depresją
lękiem uogólnionym
lękiem napadowym
fobią społeczną
nadużywaniem substancji psychoaktywnych
zaburzeniem odżywi a nia
problemami w relacjach z ludźmi
DDA
zaburzeniem obsesyjno – kompulsyjnym (nerwicą natręctw)
zaburzeniem stresu pourazowego
zaburzeniem osobowości
nerwicą
przewlekłą chorobą
hipochondrią
schizofrenią
chorobą psychosomatyczną
niepełnosprawnością

Psychoterapia to szczególne spotkanie dwóch osób – pacjenta, który przychodzi ze swoim problemem i psychoterapeuty, który ma pomóc w osiągnięciu zmiany. Pacjent często może nie wiedzieć jaki jest ten problem, może być mu bardzo ciężko go nazwać, jednak czuje, że w obecnej sytuacji jest mu źle, męczy się, chce coś zmienić. Najważniejsze jest to, że chce. Oczywiście dobrze wiemy, że najtrudniejszy jest ten pierwszy krok, ta decyzja o zmianie. Zapewne pojawi się wiele wątpliwości, niepokoju. Dobrze jest o tym wszystkim porozmawiać z psychoterapeutą . W naszym gabinecie w Warszawie psychoterapię prowadzą wyłącznie wykwalifikowane osoby, które po ukończeniu studiów psychologicznych odbyły 4-letni kurs psychoterapii i sa certyfikowanymi terapeutami. Staramy się, aby nasz gabinet, który mieści się w Warszawie na Mokotowie, był miejscem przytulnym, spokojnym i aby każdy kto tu przyjdzie czuł się dobrze.

Ortoreksja

marta.zurowska@adalta.com.pl (Marta Żurowska) — Sun, 01 Apr 2018 00:00:00 GMT

Przesadne zwracanie uwagi na zdrowe jedzenie może być również niebezpieczne. Jeśli nasze myśli koncetruja się głównie wokół tematyki jedzenia, a jakichkolwiek niezdrowych składników wystrzegamy się jak diabeł święconej wody, to moze być to pierwszy krok do ortoreksji.

Objawy ortoreksji

Choroba ta – ortoreksja – pochodzi od dwóch, łacińskich słów: orto – prawidłowy, oreksis – apetyt i jest jedną z chorób kwalifikujących się do zaburzeń odżywiania . Wymyślił ją amerykański lekarz Steven Bratman. Jako dziecko chorował na alergię, dlatego rodzice pozwalali mu jeść tylko niektóre produkty. Musiał wykluczyć ze swojej diety mleko i pszenne pieczywo. Z biegiem czasu sam zaczął komponować dla siebie potrawy. Poświęcał na to mnóstwo uwagi, aż w końcu stało się to dla niego obsesją. Nie mógł skoncentrować się na niczym innym poza zdrową dietą. Spędzał kilka godzin dziennie na przygotowywaniu posiłków. Sama czynność jedzenia także stała się niezwykle czasochłonna. Każdy kęs przeżuwał kilkadziesiąt razy. Był znawcą wszelkich najnowszych, prozdrowotnych trendów żywieniowych. W jego biblioteczce można było znaleźć głównie książki o zdrowym jedzeniu. Oczywiście w tej sytuacji jego życie zawodowe, rodzinne i towarzyskie zeszło zupełnie na margines.

Steven Bratman miał szczęście w nieszczęściu. Zaobserwował, że niektórzy jego pacjenci są tak skoncentrowani na zdrowym jedzeniu, że to staje się w końcu przyczyną ich choroby. Doszedł do wniosku, że ma dokładnie taką samą obsesję, którą nazwał ortoreksją i opisał ją w swojej książce pt.: „W szponach zdrowej żywności". Ortoreksja jest jednostką chorobową zaliczaną do zaburzeń odżywiania o podłożu psychologicznym. Jest to obsesja na punkcie jakości przyjmowanego pokarmu. Ortorektycy stosują bardzo rygorystyczną dietę, która eliminuje coraz więcej produktów, aż w końcu pozwalają sobie na spożywanie jedynie kilku z nich, które według ich przekonań są bezpieczne. A wtedy dość szybko pojawiają się problemy zdrowotne na skutek braku składników mineralnych i witamin – „Dieta Cud", która miała dodać siły i energii doprowadza do makabrycznej pułapki. Jednak to nie zdrowotne powikłania są najgorsze. Niedobór potasu czy wapnia można w miarę szybko nadrobić. Ale co zrobić, gdy w głowie kłębi się jedna myśl: co zjeść? Zjeść czy nie zjeść? Czy to zdrowe? Czy mogę to zjeść?

Już kładąc się spać myślimy o jutrzejszym menu, przeglądamy najnowsze diety, czytamy artykuły o zdrowym odżywianiu, spędzamy godziny w sklepie z ekologiczną żywnością, skrupulatnie liczymy kalorie, a wizja siebie ze „smakowitym" fast-foodem przeraża. Jeśli już jednak zdarzy się takie, wcale niemałe według ortorektyka, szaleństwo to poczucie winy i wyrzuty sumienia każą to odpokutować przez jeszcze bardziej surowe restrykcje. Ciągłe myśli o jedzeniu aż huczą w głowie, nie ustępują miejsca żadnym innym. Nie ma szans pomyśleć o pracy, rodzinie czy rozrywce. Niemal całkowicie umysł ortorektyka owładnięty jest przez natrętne myśli. Ale co z tym zrobić? Jak z tym walczyć? Jak uciec od własnych myśli? Cokolwiek zaczniemy robić, to i tak jedna, wciąż ta sama myśl powraca – co zjeść, żeby było zdrowe? Ortorektycy w przeciwieństwie do anorektyków skupiają się na jakości, a nie na ilości produktów. Jednak ich myśli krążą wokół tego samego wiru – jedzenia. Początkowo wszystko wydaje się niewinne – dbamy o siebie, o zdrowie, urodę. Nie ma przecież w tym nic złego. Stopniowo jednak coś, co miało być w naszym władaniu, zaczyna nami rządzić. Dostosowujemy swój dzień do posiłków, unikamy obiadów z rodziną, rezygnujemy z grilla u przyjaciół, a urodzinowy tort staje się przekleństwem. W końcu brakuje czasu na pracę, bo trzeba przygotować posiłek czy przejrzeć nowinki dietetyczne. Nawet nie zauważamy kiedy jedzenie przejęło nad nami kontrolę.

Przyczyny ortoreksji

Jak to się dzieje, że człowiek – istota racjonalna pozwala tak łatwo nad sobą zapanować? Niewątpliwie jedną z przyczyn jest chęć dbania o siebie, zgubienia kilku zbędnych kilogramów i wprowadzenia drobnych zmian w nawyki żywieniowe. Jednak czy taka odpowiedź jest wystarczająca? Warto spojrzeć na problem nieco głębiej. Badania E. Mikołajczyk wskazują, że osoby z tendencją do zachowań perfekcyjnych są bardziej narażone na zaburzenia odżywiania. Ich standardy zachowań są tak wysokie we wszystkich sferach życia, że sprostanie im jest niemożliwe. Cudowny związek, zdrowe, mądre dzieci, satysfakcjonująca praca, zgrabna sylwetka, szerokie zainteresowania – każdy sobie tego życzy i stara się to osiągnąć. Jednak perfekcjoniści nie dają sobie przyzwolenia na popełnianie błędów. Wprowadzają ostre zasady i wymagania nawet w swoim jadłospisie, a wszelkie słabości odbierają jako sromotną porażkę. Jednak czy to nie wolność jest najwyższą wartością człowieka? A gdzie tu miejsce na wolność, gdy rządzi nami jedzenie? Nie od dziś wiadomo, że zaburzenia odżywiania idą w parze z problemami emocjonalnymi. Ucieczka w myślenie o jedzeniu może być antidotum na samotność i pustkę. Ale do czego prowadzi ortoreksja, jeśli nie właśnie do wykluczenia z życia społecznego? Unikamy towarzystwa, bo to się łączy ze spotkaniem przy jedzeniu, ale znajomi w końcu także unikają nas, bo jak długo można rozmawiać o zdrowym żywieniu? I tak zatoczyliśmy błędne koło – wciąż odczuwamy samotność. Liczne grono ortorektyków to młode osoby wychowywane najczęściej w rodzinach nadopiekuńczych. Często są psychicznie uzależnione od swoich rodziców, nie są w stanie podjąć decyzji o życiu na własną rękę. Więź z rodziną jest u nich tak mocna, że czują się wręcz nielojalni, gdy podejmują jakieś kroki bez konsultacji. Wprowadzając „udziwnienia" w menu chcą zamanifestować swoją autonomię. Jest to jednak pozorna niezależność. Zamiast poczucia odpowiedzialności za siebie wpadają w sidła nowego władcy. Młody człowiek ma także olbrzymią potrzebę budowania własnej tożsamości i indywidualności. Nikt z nas nie chce być tuzinkowy, ale czy taki sposób wyróżniania się z tłumu jest rzeczywiście tym, na czym nam zależy? Ortoreksja jest powolnym wyniszczaniem swojego ciała i psychiki. Osoby zmagające się z nią powinny czuć się po prostu oszukane. Bez względu na to, czy powodem tej „przygody" ze „zdrową" dietą była poprawa samopoczucia, potrzeba autonomii, wypełnienie wewnętrznej pustki czy poczucie indywidualności – osoby te zabrnęły w zaułek, w którym znajduje się zupełnie coś przeciwnego niż poszukiwały: gorszy nastrój, uzależnienie, jeszcze większa pustka i odtrącenie. To, przed czym chcą uciec, to ich goni, a to, co chcą osiągnąć oddala się. Najważniejsze jednak jest, aby na trasie tego biegu dostrzec znak „stop", zatrzymać się i spytać „dokąd biegnę?". Bowiem świadomość problemu to warunek konieczny do wyzbycia się z pułapki – ortoreksji.

Problemy wychowawcze

marta.zurowska@adalta.com.pl (Marta Żurowska) — Mon, 05 Mar 2018 00:00:00 GMT

Jeśli jesteś rodzicem, który potrzebuje wsparcia w najtrudniejszym wyzwaniu życiowym, jakim jest wychowanie dziecka, to Gabinet adAlta proponuje konsultacje, w czasie których przyjrzymy się w czym jest problem, jakie jest jego źródło i co zrobić, aby zniknął albo przynajmniej był mniej uciążliwy.

Dysleksja Rozwojowa - Specyficzne Trudności w Nauce Czytania i pisania

marta.zurowska@adalta.com.pl (Marta Żurowska) — Mon, 05 Feb 2018 00:00:00 GMT

Dysleksja

Dysleksja jest to zaburzenie, które objawia się trudnościami w czytaniu i pisaniu u dzieci, które takich problemów nie powinny mieć, gdyż: posiadają normę intelektualną, co więcej często ich iloraz inteligencji jest nawet powyżej przeciętnej, nie mają neurologicznych schorzeń wzroku i słuchu, mają odpowiednią opiekę dydaktyczną i nie są zaniedbane środowiskowo.

Na rozwój dysleksji składa się wiele przyczyn, jednak obecnie wiadomo, że może mieć ona podłoże genetyczne. Według badań prawdopodobieństwo odziedziczenia dysleksji szacuje się na 70%. U podnóża dysleksji leżą problemy w analizie i syntezie wzrokowej, słuchowej, koordynacji wzrokowo – ruchowej oraz skrzyżowanej lateralizacji. Co to oznacza?

Problemy w analizie i syntezie wzrokowej

Warunkiem prawidłowo przebiegającej percepcji wzrokowej jest odpowiednio zbudowany i sprawnie działający analizator wzrokowy. Rozważając jego działanie bierzemy pod uwagę sprawność funkcji narządu wzroku, czyli receptora złożonego z gałki ocznej, a także połączenie tego narządu - zakończeń nerwowych zawartych w czopkach i pręcikach siatkówki - za pomocą nerwów wzrokowych z ośrodkami wzrokowymi znajdującymi się w części korowej mózgu. Zaburzenia percepcji wzrokowej dziecka mogą być spowodowane niewłaściwym działaniem którejkolwiek z wymienionych części analizatora. Zaburzenia w zakresie sprawności analizatora wzrokowego są przyczyną trudności związanych ze spostrzeganiem i odróżnianiem liter i cyfr podobnych do siebie pod względem kształtów graficznych. Dziecko przystępując do nauki czytania, aby poradzić sobie z tym zadaniem, musi umieć odróżnić znaki, które często bardzo nieznacznie różnią się od siebie. Przykładem takich błędów jest nierozróżnianie liter takich jak: p – g, d – b, m – w, n – u, g – b, p – b. Takie problemy mogą być zauważalne już w okresie przedszkolnym. Wówczas dzieci wykonują niechętnie np. zabawy z klockami, układanki, wyszukiwanie różnic w obrazkach itd. Gdy te funkcje nie są ćwiczone, trudności mogą się pogłębiać. W wieku szkolnym symptomami problemów w analizie i syntezie wzrokowej są: trudności w różnicowaniu kształtów graficznych pojedynczych liter, pismo lustrzane, trudności z utrzymaniem pisma w liniaturze zeszytu, trudności w przepisywaniu, opuszczanie drobnych elementów liter,gubienie liter, opuszczanie końcówek i cząstek wyrazów, przestawianie liter w wyrazach, błędy ortograficzne, złe rozmieszczenie pracy pisemnej w przestrzeni, wolne tempo, niepewne, "wymęczone", trudności we właściwej intonacji czytanej treści – zbytnia koncentracja na technice obniża rozumienie czytanej treści rozpoznawanie napisów po cechach przypadkowych – zgadywanie, opuszczanie linii lub odczytanie jej ponownie, gubienie miejsca czytania, opuszczanie całego wiersza, zmiana kolejności liter i wyrazów, przestawianie liter w wyrazie, co zmienia jego sens, niechęć do czytania, zwłaszcza głośnego, trudności w dzieleniu dłuższych wyrazów na sylaby i syntezie sylab, trudności w wyszukaniu najistotniejszej myśli w tekście. Zaburzenia w zakresie analizatora wzrokowego rzutują też na naukę geometrii, zajęć plastycznych, naukę jeżyków obcych, geografii. Wskazane jest przede wszystkim badanie psychologiczne, a następnie reedukacja.

Problemy w analizie i syntezie słuchowej

Analizator słuchowy składa się z receptora, drogi słuchowej, ośrodków słuchowych w korze mózgowej prawego i lewego płata skroniowego. Jeśli którykolwiek z wymienionych jego części jest zaburzony, to pojawiają się problemy w tym zakresie. Są one skutkiem wadliwego przebiegu analizy poszczególnych, kolejno po sobie następujących dźwięków mowy, składających się na poszczególne słowa, które są odbierane, różnicowane i następnie syntetyzowane. Opóźnienia w zakresie percepcji słuchowej manifestują się najczęściej w czytaniu oraz pisaniu ze słuchu. W procesie czytania należy przełożyć spostrzegane znaki graficzne na odpowiednie dźwięki mowy, łącząc je następnie w słowa. W procesie pisania ze słuchu wykonuje się te same operacje, jednakże w odwrotnej kolejności. Osobom z zaburzoną analizą i syntezą słuchową sprawia to olbrzymią trudność. Objawia się to w następujący sposób: trudności w pisaniu ze słuchu, nieróżnicowanie ę-en-e, ą-om, trudności w różnicowaniu wyrazów podobnie brzmiących (np. bułka – półka), błędy w czytaniu: zamiana liter, opuszczanie liter, zamiana brzmienia, nieprawidłowe odczytywanie całych wyrazów. Gdy zaobserwujemy takie trudności u dziecka należy jak najszybciej udać się do psychologa na badanie psychologiczne . Im szybciej zostanie to zdiagnozowane, tym większa szansa na sukcesy w reedukacji.

Problemy w koordynacji wzrokowo – ruchowej

Koordynacja wzrokowo – ruchowa to zdolność łączenia tego, co widzimy z tym, co ręce wykonują. Jest to niezbędna czynność do nauki pisania, rysowania, manipulowania. Dzieci o niskiej koordynacji wzrokowo-ruchowej maja trudności w poprawnym pisaniu. Poza tym dzieci te popełniają inne charakterystyczne błędy takie jak: opuszczanie drobnych elementów graficznych, znaków interpunkcyjnych , a także niewłaściwe umieszczanie wyrazów w liniaturze. Dzieci te nieprawidłowo trzymają ołówek bądź kredkę, charakteryzują się wolnym tempem rysowania. Ich rysunki charakteryzują się uproszczona formą i niskim poziomem graficznym. Prace robią wrażenie niedbale wykonanych, ponieważ często są poplamione, podarte, pogniecione. Budowle z klocków wykonane przez te dzieci łatwo rozpadają się z powodu wadliwej konstrukcji, dlatego dzieci te niechętnie budują z klocków. Często psują i niszczą zabawki lub przedmioty codziennego użytku ( dla zbadania niby co jest w środku). Przy próbach pomocy dorosłym dzieci te robią szkody (np. często rozbijają naczynia, rozchlapują i rozlewają wodę). Przy bardzo zaburzonej koordynacji wzrokowo-ruchowej dziecko nie potrafi nawet narysować kółka lub laseczki. Dzięki badaniu psychologicznemu możemy zdiagnozować ten rodzaj zaburzeń.

Zaburzenia procesu lateralizacji

Lateralizacja to przewaga czynnościowa jednej strony ciała nad drugą. Zaznacza się ona już około 7 miesiąca życia. Chociaż u większości ludzi zaznacza się dominacja prawej strony ciała nad lewą, istnieje wiele innych formuł lateralizacji. Obok dominacji jednorodnej (prawooczność, praworęczność i prawonożność lub lewooczność, leworęczność i lewonożność) istnieją przypadki dominacji skrzyżowanej, kiedy np. występuje leworęczność w połączeniu z prawoocznością i lewonożnością, albo praworęczność z lewoocznością i lewonożnością. Zaburzenia lateralizacji wpływają często bezpośrednio na proces opanowywania umiejętności czytania i pisania. Pojawiają się wtedy trudności w wykonywaniu czynności manualnych pod kontrolą wzroku. Osoby takie przestawiają kolejność liter, odwracają położenie liter w stosunku do osi pionowej i poziomej.

Badanie Dysleksji

marta.zurowska@adalta.com.pl (Marta Żurowska) — Mon, 01 Jan 2018 00:00:00 GMT

Badanie dysleksji polega na ocenie inteligencji, analizy i syntezy wzrokowej oraz słuchowej, lateralizacji oraz motoryki. Składa się zazwyczaj z dwóch spotkań. Na pierwszym spotkaniu psycholog przeprowadza rozmowę z rodzicem lub osobą badana (w zależności od wieku badanego) oraz badanie. Na kolejnej wizycie zostają omówione wyniki badania i ich interpretacja. Oczywiście, jeśli dziecko nie jest w stanie wykonać wszystkich testów na pierwszym spotkaniu, to badanie zostaje rozłożone na więcej spotkań. Do każdego badania w naszym gabinecie psychologicznym dołączamy opinie psychologiczną oraz zalecenia do dalszej pracy.

Adopcja dziecka - Pomoc Psychologiczna - adAlta - Psycholog Warszawa

Mon, 04 Dec 2017 00:00:00 GMT

Adopcja oznacza przysposobienie cudzego dziecka i uznanie go za własne. Między dzieckiem a rodzicami adopcyjnymi powstają więzi prawne jak w rodzinie naturalnej. Inaczej jest z więziami emocjonalnymi. To, czy między adoptowanym dzieckiem, a jego nowymi rodzicami powstanie przywiązanie i miłość zależy od wielu czynników.

Na co należy się przygotować?

Przede wszystkim kandydaci na rodziców adopcyjnych muszą zazwyczaj zaakceptować bolesną prawdę, że nigdy nie zostaną biologicznymi rodzicami. Kobieta nie będzie w ciąży, nie poczuje ruchów dziecka, nie zobaczy go na usg, mężczyzna nie przetnie pępowiny podczas porodu. Synek lub córka może zupełnie różnić się od rodziców adopcyjnych, nie będzie mieć tego samego koloru włosów, ani oczu, zamiast słuchać muzyki i grać na instrumentach jak przybrani rodzice, będzie wolało rysować. Poza genami swoich biologicznych rodziców, dziecko ma swoją rodzinną historię. Czasem nawet ją będzie pamiętać. W przyszłości prawdopodobnie zechce poznać swoje korzenie, zacznie szukać biologicznych rodziców lub rodzeństwa. Adopcyjni opiekunowie powinni to zaakceptować, a najlepiej wspierać podopiecznego w poszukiwaniu informacji. Kolejnym bardzo istotnym aspektem dla rodziców adopcyjnych jest budowanie więzi z dzieckiem, które często ma za sobą wiele trudnych doświadczeń z dorosłymi. W przypadku naturalnego rodzicielstwa więź miedzy dzieckiem a rodzicami powstaje sama, natomiast rodzice adopcyjni muszą nauczyć się ją budować.

Pomoc psychologa w budowaniu więzi z dzieckiem adoptowanym.

Zarówno podczas podejmowania decyzji o adopcji, jak i już po przyjęciu dziecka warto korzystać z pomocy z zewnątrz, psychologów, psychoterapeutów. Dopiero po przepracowaniu straty, jaką jest bezpłodność, po przeżyciu żałoby po nigdy nienarodzonym dziecku, dorośli są gotowi poddać się wnikliwej i często długotrwałej procedurze adopcyjnej. Czas szkolenia w ośrodku adopcyjnym to czas na podjęcie decyzji, czy adopcja jest dla danej pary najlepszym rozwiązaniem. Przyjęcie dziecka nie jest zakończeniem procesu, a dopiero rozpoczęciem nowego etapu, podczas którego nowi rodzice muszą nauczyć się rozumienia swojego dziecka, co jest pierwszym krokiem do zbudowania trwałej i pozytywnej więzi z nim.

Przekwalifikowanie zawodowe

marta.zurowska@adalta.com.pl (Marta Żurowska) — Mon, 06 Nov 2017 00:00:00 GMT

W pracy spędzamy bardzo dużą część naszego życia, dlatego niezwykle ważne jest to, abyśmy lubili do niej chodzić. Jeśli jest na odwrót to trochę tak, jakbyśmy mieli spędzać czas z kimś kogo nie lubimy. Logiczne jest, ze będziemy sfrustrowani, rozdrażnieni, być może depresyjni, a w konsekwencji nie będziemy dobrze wykonywać swoich obowiązków. Robienie tego, co lubimy jest więc w interesie naszym i naszego pracodawcy.

Praca powinna być dobrana pod kątem naszych preferencji zawodowych, temperamentu i naszych zasobów, czyli tego, co potrafimy, do czego mamy zdolności. Pod hasłem preferencje zawodowe rozumiane są różne zdolności (np. językowe, matematyczno-logiczne, praktyczno-estetyczne, opiekuńcze itd.). Kwestia temperamentu jest również niezwykle istotna. Jedni mogą pracować w urzędzie i cenią sobie prace zaplanowaną, poukładaną i przewidywalną, a inni potrzebują ciągłych nowości, wyzwań i lubią improwizować. Bardzo ważna jest wiedza na temat swoich zasobów. Może się okazać, ze ktoś uwielbia podróżować i marzy o pracy przewodnika. Wybiera się na wydział turystyki, jednak gdy już pracuje okazuje się, ze zupełnie nie może poradzić sobie z orientacją przestrzenną a mapa to dla niego czarna magia. Gdyby wcześniej przeprowadził badanie u doradcy zawodowego, zapewne dowiedziałby się, że na niskim poziomie ma zdolności wzrokowo-przestrzenne i nic dziwnego, ze mu ciężko. Bardzo dobrym rozwiązaniem jest przed podjęciem studiów czy przed decyzją o zmianie zawodu przeprowadzić test preferencji zawodowych . Mając te wszystkie powyższe informacje można stworzyć naprawdę sensowną ścieżkę zawodową i wybrać pracę, do której będziemy jechać zadowoleni i zmotywowani.

Jakie studia wybrać?

marta.zurowska@adalta.com.pl (Marta Żurowska) — Mon, 02 Oct 2017 00:00:00 GMT

Wybór kierunku studiów jest jedną z najpoważniejszych decyzji w naszym życiu. Od tego w końcu jaki wybierzemy zawód będzie zależała nasza przyszła praca. Z kolei od przyszłej pracy zależy nasz rozwój, satysfakcja, a one bezpośrednio wpływają na nasz nastrój, emocje, a wiec na życie prywatne. Każdy z nas chyba zgodzi się, że dobry pracownik to taki, który pasjonuje się swoją pracą. Wtedy na pewno lepiej wykonuje swoje zadania, bo po prostu robi to z chęcią.

Wachlarz kierunków na uczelniach wyższych jest bardzo szeroki. Czasem nawet nie wiemy, co się kryje pod ich nazwa, jakie umiejętności są potrzebne, jak będzie wyglądała praca po ukończeniu nauki. Na te pytania na pewno pomoże uzyskać odpowiedź badanie preferencji zawodowych. W czasie badania w Gabinecie Psychologicznym adAlta zostaje przeprowadzony test preferencji zawodowych, temperamentu i inteligencji . Te bowiem trzy czynniki najbardziej brane są pod uwagę przy doradztwie zawodowym . Wszystko poprzedzone jest rozmową z psychologiem, omówieniem celów i oczekiwań. Potem natomiast psycholog ma czas na sprawdzenie testów oraz opracowanie wyników. Następnym krokiem jest wspólna rozmowa, analiza i dyskusja wyników. Do badania dołączamy opinię, w której zamieszczone są wyniki i interpretacja badania oraz propozycje ścieżki zawodowej.

Badanie Preferencji Zawodowych

marta.zurowska@adalta.com.pl (Marta Żurowska) — Mon, 04 Sep 2017 00:00:00 GMT

Obejmuje zazwyczaj dwa spotkania. W czasie pierwszej wizyty Klient wykonuje testy psychologiczne które określają Jego predyspozycje zawodowe. Aby określić preferencje zawodowe istotne jest zbadanie nie tylko zainteresowań Klienta, ale także ilorazu inteligencji i temperamentu. W zależności od wyboru testu inteligencji, całe spotkanie trwa od 1,5 h (w przypadku wyboru testu TMS) do 2,5 h (w przypadku testu APIS - Z). W trakcie drugiego spotkania psycholog na podstawie wyników testów i zebranego wywiadu sugeruje najbardziej pasującą drogę zawodową. Jeśli Klient wybierze opcje z Indywidualnym Planem Działania, to ustalone zostają konkretne cele, kroki, które doprowadzą do owego celu, konkretne miejsca, w których można uzyskać przygotowanie merytoryczne. Omówiona zostaje perspektywa czasowa, atuty Klienta, a także trudności, jakie mogą wystąpić oraz to jak im zaradzić. Druga wizyta trwa od 40 min do 90 min (przy wyborze IPD). Badanie jest niezwykle cenne przy wyborze kierunku studiów , przekwalifikowaniu swojej drogi zawodowej, a także dla tych, którzy chcą bardziej siebie poznać. Do każdego badania dołączana jest opinia psychologiczna oraz opcjonalnie Indywidualny Plan Działania.

Badanie Psychologiczne

marta.zurowska@adalta.com.pl (Marta Żurowska) — Mon, 07 Aug 2017 00:00:00 GMT

W Gabinecie Psychologicznym adAlta przeprowadzamy badania psychologiczne w zakresie:

dysleksji
oceny inteligencji
oceny dojrzałości szkolnej
osobowości
temperamentu
preferencji zawodowych
rozwoju psychoruchowego dzieci od 3 miesiąca życia
badania określającego przyczyny trudności szkolnych

Do każdego badania dołączona jest opinia psychologiczna. Badania przeprowadzamy za pomocą następujących testów:

Inteligencja i procesy poznawcze:

Bateria testów APIS-P(R)
Bateria testów APIS-Z
Diagnoza Możliwości Intelektualnych (DMI)
Dziecięca Skala Rozwojowa (DSR)
Międzynarodowa Wykonaniowa Skala Leitera
Test Matryc Ravena w wersji Kolorowej (TMK)
Test Matryc Ravena w wersji Standard - forma Klasyczna (TMS)
Test Matryc Ravena w wersji dla Zaawansowanych (TMZ)
Testy Uwagi i Spostrzegawczości (TUS)
Skala Inteligencji Wechslera dla Dorosłych (WAIS-R)
Skala Inteligencji Wechslera dla Dzieci (WISC-R)

Osobowość i temperament:

Test Apercepcji Tematycznej dla dzieci (CAT)
Dwuwymiarowy Inwentarz Inteligencji Emocjonalnej (DINEMO)
Test Drzewa
Kwestionariusz Temperamentu EAS
Metoda Konfrontacji z Sobą
Kwestionariusz Kompetencji Społecznych (KKS)
Inwentarz Osobowości (NEO-FFI)
Test Niedokończonych Zdań Rottera (RISB)
Rysunek Rodziny
Inwentarz Stanu i Cechy Lęku (STAI)
Inwentarz Stanu i Cechy Lęku dla Dzieci (STAIC)
Skala Wartości (SW)
Test Apercepcji Tematycznej (TAT)
Test Piramid Barwnych
Skala Typu A-Framingham (TYP-A)
Przymiotnikowa Skala Nastroju (UMACL)
Formalna Charakterystyka Zachowania – Kwestionariusz Temperamentu (FCZ-KT)

Neuropsychologia:

Wzrokowo – motoryczny test Gestalt
Test Pamięci Wzrokowej Bentona
Zestaw Prób do Badania Procesów Poznawczych u Pacjentów z Uszkodzeniami Mózgu

Preferencje zawodowe, zainteresowania, szkoła:

Inwentarz Zainteresowań
Kwestionariusz Ja i Moja Szkoła
Test Stosunków Szkolnych (TSS)
Wielowymiarowy Kwestionariusz Preferencji (WKP)
Wstepna Orientacja Zawodowa (WOZ)

Wszystkie testy mają akredytację Pracowni Testów Psychologicznych.

Badanie Inteligencji (IQ)

marta.zurowska@adalta.com.pl (Marta Żurowska) — Mon, 03 Jul 2017 00:00:00 GMT

Badanie inteligencji

Inteligencja jest pojęciem bardzo szerokim i w związku z tym istnieje wiele definicji.

Po zebraniu ich można zdefiniować inteligencje jako:

Zdolność adaptacji
Efektywność wykonywania działań
Zdolność uczenia się
Dostrzeganie zależności i wyciągania wniosków
Zdolność aktywnego przetwarzania informacji poprzez operacje logiczne
Zdolność do rozwiązywania problemów
Zdolność twórczego myślenia
Umiejętność korzystania z poprzednich doświadczeń i kontrola nad własnymi procesami poznawczymi
Zdolność do celowego działania

Rodzaje inteligencji

Jeszcze do niedawna inteligencję rozumiano jedynie jako zdolności czysto intelektualne. Obecnie wyróżniamy kilka rodzajów inteligencji:

Inteligencja werbalna – zdolność dobrego rozumienia tekstu czytanego i pisanego, formułowania wypowiedzi, znajdowania słów
Inteligencja abstrakcyjna - umiejętności analizowania i syntezy informacji które da się zawrzeć w formie znaków, oraz wykorzystania posiadanej wiedzy do własnych celów które może też modyfikować
Inteligencja emocjonalna – umiejętność radzenia sobie z własnymi emocjami, zauważania ich, nazywania i wpływania na emocje innych ludzi
Inteligencja społeczna – zdolność dostosowania się i wpływania na środowisko społeczne
Inteligencja twórcza – zdolność do generowania nowych pojęć i niekonwencjonalnych połączeń

Pomiar ilorazu inteligencji (IQ)

Do pomiaru inteligencji stosowane są tzw. testy psychologiczne. Test taki, aby był rzetelny i trafny musi być wystandaryzowany. Oznacza to, że musi przejść przez wiele procedur, które pozwolą stwierdzić, czy dany test faktycznie mierzy to, co ma mierzyć i na ile dokładnie. Ponadto musi być ustalona norma, do której możemy odnieść wyniki osoby badanej i na tej podstawie zinterpretować wyniki. Dlatego tez testy zamieszczone w Internecie, w czasopismach należy traktować jedynie jako psychozabawę i łamigłówki. W gabinetach psychologicznych używane są jedynie testy akredytowane przez Pracownie Testów Psychologicznych. Najczęściej stosowanym przez psychologów testem jest Skala Inteligencji Wechslera Dla Dzieci – WISC–R i Skala Inteligencji Wechslera Dla Dorosłych – WAIS–R. Również często do określenia poziomu inteligencji używany jest Test Matryc Ravena. Ocenia on przede wszystkim szybkość uczenia się, także jest bardzo cenny np. przy rekrutacji. W naszym gabinecie psycholog może zbadać Cię następującymi testami:

WAIS – R
WISC – R
APIS – P
APIS – Z
Test Matryc Ravena w wersji Kolorowej
Test Matryc Ravena w wersji Standard
Test Matryc Ravena w wersji dla Zaawansowanych
Diagnoza Możliwości Intelektualnych

Całe badanie składa się z dwóch spotkań - wykonanie testu i omówienie badania z odbiorem opinii.

Zaburzenia odżywiania - terapia

marta.zurowska@adalta.com.pl (Marta Żurowska) — Mon, 05 Jun 2017 00:00:00 GMT

Wzmocniona terapia poznawczo–behawioralna przeznaczona jest do terapii zaburzeń odżywiania ( anoreksja , bulimia , napadowe objadanie się ) u osób dorosłych, jednak można dostosować ją do młodszych pacjentów. Przeznaczona jest do terapii kobiet i mężczyzn.

Pierwszym, najważniejszym krokiem jest stworzenie konceptualizacji właściwej dla zaburzenia u konkretnego pacjenta. Musimy mieć hipotezy dotyczące powstania zaburzenia i czynników podtrzymujących je. Od tego będą uzależnione nasze działania terapeutyczne. Sformułowania konceptualizacji dokonujemy na samym początku psychoterapii jednak w toku leczenia modyfikujemy go, gdyż coraz lepiej poznajemy pacjenta i otrzymujemy dane, które są istotne. Dlatego tez wzmocniona terapie poznawczo – behawioralna nazywa się terapia „szyta na miarę" , gdyż jest dostosowana do konkretnej osoby z zaburzeniem odżywiania.

Istnieje jednak kilka standardowych aspektów wzmocnionej terapii poznawczo–behawioralnej:

Długość terapii to 20 sesji terapeutycznych
W ramach terapii posługujemy się strategiami i procedurami, aby dotrzeć do psychopatologii
Terapia dzieli się na 4 stadia:

Stadium I – intensywny etap początkowy, wizyty odbywają się dwa razy w tygodniu
Stadium II – krotki etap przejściowy, wizyty raz w tygodniu
Stadium III – główna część terapii; praca nad głównymi mechanizmami podtrzymującymi zaburzenia
Stadium IV – ostatni etap; koncentracja na przyszłości; wizyty co 2 tygodnie

Wzmocniona terapia poznawczo–behawioralna może mieć dwie formy :

Wersja „skoncentrowana" - skupia się wyłącznie na psychopatologii zaburzenia odżywiania; 20 sesji
Wersja „rozszerzona" – odnosi się do takich aspektów jak perfekcjonizm, niskie poczucie wartości, trudności interpersonalnych; 40 sesji

Zaburzenia odżywiania - rodzaje

marta.zurowska@adalta.com.pl (Marta Żurowska) — Mon, 01 May 2017 00:00:00 GMT

W ostatnich latach problem zaburzeń odżywiania stał się bardzo częstym zjawiskiem. Zaburzenia odżywiania to jednostki chorobowe, które charakteryzują się zaburzeniem łaknienia na tle psychicznym.

Do tych zaburzeń zalicza się:

jadłowstręt psychiczny (anorexia nervosa)
żarłoczność psychiczna (bulimia nervosa)
przejadanie się na tle psychicznym (compulsive overeating)
ostatnio jeszcze zwrócono uwagę na ortoreksję , czyli przesadne zdrowe odżywianie

Wszystkie te choroby mają bardzo poważne skutki i nieleczone prowadzą nawet do śmierci. Zaburzenia odżywiania to często objawy tego, co Chory przeżywa w sobie (ból, strach, niska samoocena ). Sam mechanizm choroby często jest niezrozumiały nawet dla Pacjenta. Chorym często towarzyszy także depresja lub są uzależnieni od innych środków np. alkohol czy narkotyki.

Bulimia

marta.zurowska@adalta.com.pl (Marta Żurowska) — Mon, 03 Apr 2017 00:00:00 GMT

Bulimia jest jedną z chorób kwalifikujących się do zaburzeń odżywiania. W bulimii podobnie jak w anoreksji mamy do czynienia z postrzeganiem własnej wartości przez pryzmat wagi i sylwetki. Pacjent nie zwraca uwagi na inne wymiary swojej osoby, jak osiągnięcia, osobowość, talenty itd. Liczy się jedynie figura.

Kolejnym czynnikiem, podtrzymującym chorobę, ale także i wywołującym jest niepokój o figurę i przytycie. Bardzo często w skutek anoreksji pojawiają się napady bulimiczne. Po prostu tak rygorystyczna dieta powoduje, że organizm nie może wytrzymać tego niedoboru energii i w końcu wręcz „rzuca" się na jedzenie. Następnie pojawia się olbrzymie poczucie winy i wyrzuty sumienia, więc Pacjentka „pozbywa się" tego, co zjadła.

Objawy bulimii

Powtarzające się epizody objadania się, które charakteryzują się:

Jedzeniem w danym czasie (np. w ciągu jakichkolwiek dwóch godzin) ilości jedzenia zdecydowanie większej niż większość ludzi w podobnym czasie i okolicznościach
Poczuciem braku kontroli nad jedzeniem w trakcie tego epizodu (np. poczucie, że nie można przestać jeść ani kontrolować tego, co się je)
Powtarzające się nieodpowiednie zachowania, by zapobiec przybraniu na wadze, takie jak wywoływanie wymiotów, nadużywanie środków przeczyszczających, moczopędnych, lewatywy, post czy nadmierne ćwiczenia fizyczne
Objadanie się i nieodpowiednie zachowania kompensacyjne (wymioty itd.) zdarzają się średnio 2 razy w tygodniu w ciągu trzech miesięcy
Samoocena jest przesadnie uzależniona od figury i wagi
Zaburzenie nie pojawia się wyłącznie podczas epizodów anoreksji

Bulimia - Psychoterapia

Opiera się w głównej mierze na wyjaśnieniu mechanizmu jej podtrzymywania, a głównym celem jest nie tylko zmiana zaburzonych zwyczajów odżywiania się, ale tez skrajnego niepokoju o figurę i wagę. Ponadto psychoterapia odnosi się do perfekcjonizmu i negatywnej samooceny. Psychoterapia podzielona jest na trzy etapy. W pierwszym etapie główny nacisk kładzie się na zrozumienie podtrzymywania bulimii i opanowania napadów objadania się. W drugim etapie podejmuje się dalsze próby ustanowienia zdrowych zwyczajów żywieniowych oraz koncentruje się na zmianie myślenia dotyczącego własnej osoby, edukacji, pracy z lękiem odnośnie wagi i figury. W trzecim etapie zapobiega się nawrotom choroby. Aby terapia bulimii przyniosła pożądane efekty, zawsze powinien prowadzić ją dobry psycholog. Gabinet adAlta z Warszawy, współpracujący z doświadczonymi specjalistami, zapewnia profesjonalną pomoc w tym zakresie.

Skuteczność psychoterapii bulimii

Dostępne dane wskazują, że zmiany są zdecydowane. 63% osób poddanych psychoterapii poznawczo–behawioralnej nie miało zaburzeń odżywiania, a większość funkcjonuje bardzo dobrze (Fairburn i in.1995). Równie dobre wyniki, co psychoterapia poznawczo – behawioralna przynosi terapia interpersonalna (Wilson, 1996).

Anoreksja

marta.zurowska@adalta.com.pl (Marta Żurowska) — Mon, 06 Mar 2017 00:00:00 GMT

Anoreksja jest jedną z chorób kwalifikujących się do zaburzeń odżywiania. W samym centrum anoreksji i jej przyczyny leży ocenianie własnej wartości na podstawie figury i wagi. Zwykle własną wartość ocenia się na podstawie różnych osiągnięć (np. jakości relacji z innymi, wyników w pracy, osiągnięć sportowych i innych form spędzania wolnego czasu), osoby z anoreksją a także bulimią oceniają się głównie na podstawie sylwetki.

Przyczyny anoreksji

Wyróżniamy różne czynniki, które mają wpływ na rozwój anoreksji. Przyjrzyjmy się najpierw czynnikom rodzinnym. Minuchin zaobserwował, że są pewne cechy charakterystyczne dla rodzin, w których dziecko choruje na anoreksję:

nadopiekuńczość - skierowana jest nie tylko wobec osoby chorej na anoreksję, ale jest typowa dla wszystkich członków rodziny. Bardzo negatywnie wpływa to na autonomię. Często sposób odżywiania jest jednym z niewielu obszarów, jeśli nie jedynym gdzie można zamanifestować swoją odrębność i wolność. Jest to taka próba bycia niezależnym. Zazwyczaj wtedy rodzina zaczyna komentować sposób odżywiania, co jeszcze bardziej pogłębia zaburzenie.
uwikłanie - nadmierne zaangażowanie emocjonalne i bliskość członków rodziny, kosztem własnej odrębności, rozwoju społecznego. Zwykle osoby z rodzin uwikłanych mają poczucie nielojalności, jeśli chcą postawić granice lub mają przekonanie, że druga strona nie przetrwa lub nie będzie szczęśliwa bez wsparcia. Często osoby z rodzin uwikłanych mają poczucie bycia stłamszonym przez bliskich, braku własnej tożsamości. Często w takich rodzinach zawierają się koalicje, np. matka z córką. Pacjenci z takich rodzin mówią, że nie wiedzą czego chcą, co lubią, jakie mają zdanie czy własne preferencje. Rodzice takich osób często mówiły "ja wiem, co dla ciebie jest dobre", "przecież ja nie chcę dla ciebie źle".
sztywność - nie ma miejsca na pokazanie różnic między członkami rodziny. Każde odejście od tradycji i zasad jest postrzegane jako zdrada i brak lojalności. Rodziny te często negują jakikolwiek inny problem, poza chorobą dziecka. Trudnym momentem jest czas dorastania i usamodzielniania się dzieci. Minuchin zauważył, że często są to rodziny, które mają zasady spełniania oczekiwań innych, nie poddawania się przyjemnościom. a gdy tak się zdarzy to konsekwencją jest poczucie winy.
włączanie dziecka w konflikt małżeński - wynika to z braku granic, zostaje zachwiana między podsystemami w rodzinie. Zamiast skupić się na konflikcie właściwym, rodzice przekształcają swój konflikt w konflikt dotyczący sprawowania opieki nad ich chorym dzieckiem.

Kolejnym czynnikiem jest czynnik kulturowy. Anoreksja jest chorobą, która znacznie częściej występuje w krajach zachodnich i w krajach wysoko rozwiniętych np. w Japonii. Dużo częstsza jest też wśród grup, gdzie figura odgrywa ważną rolę - uczennice szkół baletowych, modelki. Nie da się zaprzeczyć, że podkreślane jest znaczenie szczupłości i jej wpływu na sukces w życiu. Jest to spostrzegane po pierwsze jako coś wizualnie atrakcyjnego, a po drugie jako dowód wewnętrznej siły i woli.

Podkreślany też jest fakt, że rodzice coraz bardziej upatrują swój sukces w sukcesach dzieci, stąd chęć sprostania wymaganiom niestety sprzyja powstawaniu zaburzeń odżywiania. Ponadto dzieci coraz dłużej są uzależnione od rodziców, a to nie pomaga w rozwoju autonomii.

Osoby z anoreksją są bardzo skoncentrowane na jedzeniu. Przede wszystkim unikają jedzenia, szczególnie "niezdrowego". Przy czym niezdrowe to wg osób z anoreksją pieczywo, szynka, masło. Coraz bardziej zawężają swój jadłospis, coraz bardziej zmniejszają porcje, aż w końcu ich dzienna suma kalorii potrafi nie przekraczać 100kcal. Pomimo tego, że osoby z anoreksją prawie nic nie jedzą, ich myśli cały czas koncentrują się wokół jedzenia. Angażują się w czynności związane z posiłkami - szykują jedzenie dla najbliższych, zbierają przepisy, śledzą nowinki dietetyczne. Często jednak unikają momentu, gdy trzeba wspólnie usiąść do stołu i zjeść. Często osoby z anoreksją nie są w stanie wytrzymać takiego reżimu i w końcu przychodzi czas kiedy jedzą wszystko, co akurat jest w zasięgu ręki - szczególnie pokarm z tzw. listy zakazanej. Jest to tzw. typ bulimiczny anoreksji. Po takim napadzie objadania pojawiają się olbrzymie poczucie winy, czasem kończy się wymiotowaniem lub zażyciem środków przeczyszczających. Aby jakoś poradzić sobie osoby z anoreksją postanawiają zadośćuczynić i znowu przechodzą na restrykcyjna dietę. Sytuacja powtarza się cyklicznie.

Jest to wielkie cierpienie psychiczne. Osoby z anoreksją zaniedbują swoje obowiązki - szkołę, powoli wycofują się z życia społecznego - w naszej kulturze aktywność towarzyska koncentruje się często wokół wspólnych posiłków, czują się coraz gorsze i samotne.

Kolejnym czynnikiem są przekonania osoby z anoreksją. Większość Pacjentek posiada długotrwałą negatywną samoocenę . Ponadto zwykle są z natury perfekcjonistkami. Stawiają sobie bardzo wysokie wymagania i są głęboko niezadowolone, gdy ich nie spełniają. Ten perfekcjonizm, widać w rożnych aspektach życia, widoczny jest także w intensywności diety.

Kolejną charakterystyczną cechą osób z anoreksją i bulimią jest myślenie czarno – białe. Oznacza to, że małe odstępstwo od diety powoduje, że Pacjentka stwierdza, że zjadła bardzo dużo, zupełnie niezgodnie ze swoimi zasadami. Charakterystyczne jest właśnie bardzo sztywne myślenie - "mam zasadę, że zdrowo jem, a więc jeśli zjem coś z grupy zakazanej, to znaczy że wszystko poszło na marne". Pojawia się olbrzymie poczucie winy. W skutek czego zaostrza dietę lub zwiększa ilość ćwiczeń fizycznych.

Wiele Pacjentek nie dostrzega, że ma anoreksję. Swoją utratę wagi postrzegają bardziej jako sukces niż problem. To również podtrzymuje chorobę i utrudnia jej leczenie.

Anoreksja - Objawy

Podstawowe kryteria rozpoznawania anoreksji wg DSM IV to:

Utrata wagi poniżej 85% wagi oczekiwanej
Silny strach przed przybraniem na wadze lub otyłością mimo niedowagi
Błędne spostrzeganie własnej figury lub wagi
Nadmierny wpływ wagi ciała lub sylwetki na samocenę
Brak menstruacji, tzn. nieobecność przynajmniej trzech kolejnych cykli menstruacyjnych u dziewcząt po pierwszej miesiączce
Zaburzenie percepcji własnego ciała (jego wagi i kształtu) – nadmierny wpływ wymiarów i wagi na samoocenę, a także bagatelizowanie zbyt niskiej masy ciała

Leczenie anoreksji

Anoreksja jest bardzo poważną chorobą i jest istotne, aby zacząć ją leczyć wystarczająco wcześnie. Jeśli pojawiają się już niebezpieczne skutki fizyczne, to należy skupić się na doprowadzeniu stanu fizycznego do takiego, który nie zagraża życiu i zdrowiu. Czasami konieczna jest hospitalizacja. Równolegle pacjent musi poddać się psychoterapii. Przede wszystkim na początku psychoterapeuta koncentruje się na motywacji Pacjentki. To jest podstawowy czynnik, który prowadzi do zmiany. Następnie przywiązuje się szczególną wagę do zmiany sposobu odżywiania, zmiany przekonań o sobie, przede wszystkim własnej wartości.

Skuteczność psychoterapii anoreksji

Psychoterapia poznawczo–behawioralna jest najefektywniejszą metodą terapii w zaburzeniach odżywiania. Wszystko zależy jednak od poziomu niepokoju Pacjentki o sylwetkę i wagę oraz od samooceny (Fairburn i in.1993). Bardzo efektywna jest wzmocniona psychoterapia poznawczo-behawioralna.

Psychoterapia depresji - MBCT

Mon, 06 Feb 2017 00:00:00 GMT

MBCT - Mindfulness-Based Cognitive Therapy pomaga osobom, które cierpią na powtarzające się epizody depresji i przewlekłe obniżenie nastroju. MBCT integruje elementy terapii poznawczej z intensywną praktyką uważności (mindfulness). Celem programu jest zwiększenie świadomości i uważności na stany emocjonalne i procesy mentalne, tak aby być w stanie adekwatnie reagować różne sytuacje. MBCT pomaga stać się świadomym wczesnych znaków ostrzegawczych nawrotu i redukować tendencje do unikania tych sygnałów.

Podczas terapii MBCT wykorzystuje się techniki m.in. medytacji skoncentrowanej na oddechu, uważnego poruszania się (mindful movement), czy uważnej pracy z myślami i emocjami w celu zauważenia zmian zachodzących w ciele i umyśle z chwili na chwilę. Istotną częścią programu jest psychoedukacja dotyczącą depresji i ćwiczenia z asortymentu psychoterapii poznawczo-behawioralnej. Na terapię MBCT składa się osiem, 2,5 godzinnych spotkań, raz w tygodniu. Pomiędzy spotkaniami uczestnicy wykonują prace własną. Korzyści z uczestnictwa w programie MBCT:

umiejętność skupiania się na chwili obecnej, zamiast podążania w przyszłość lub przeszłość
umiejętność dostrzegania schematów umysłu
profilaktyka nawrotów depresji (lub innych trudności emocjonalnych)
rozpoznawanie, kiedy nastrój zaczyna się obniżać
odkrywanie, że ciężkie i niechciane myśli i uczucia mogą być utrzymane w świadomości i widziane z zupełnie innej perspektywy
umiejętność adekwatnej odpowiedzi zachowaniem na pojawiający się obniżony nastrój
lepsze radzenie sobie z pojawiającymi się uporczywymi myślami
lepsze radzenie sobie z trudnościami emocjonalnymi
bycie w stanie umysłu, w którym doświadczasz świata bezpośrednio i nieoceniająco

MBCT należy do tzw. III fali terapii poznawczo-behawioralnych (CBT). Został opracowany przez Z. Segal'a, M. Williams'a i J. Teasdale'a, w oparciu o program MBSR prof. J. Kabat-Zinna. Wyniki badań naukowych (RCT) wskazują skuteczność tej metody jako sposobu redukcji ryzyka nawrotu depresji u pacjentów z trzema (lub więcej) epizodami depresji wielkiej. Podczas dwóch prób oceniano skuteczność MBCT w zapobieganiu nawrotom depresji i stwierdzono, że u pacjentów z trzema lub więcej epizodami, MBCT zmniejszyło częstotliwość nawrotów w kolejnych 12 miesiącach o 55% (Teasdale et al., 2000, Ma i Teasdale, 2004). Obecnie MBCT jest zalecane w wytycznych Narodowego Instytutu Doskonałości Klinicznej (NICE) jako leczenie z wyboru depresji nawracającej.

Badania wykazały, że uważność specyficznie zmniejsza przeszkadzające, negatywne i ruminujące myślenie i zachowania (Jain i Shapiro, 2007). Skupienie na oddechu pomaga regulować emocje i redukować negatywne reakcje (Arch, 2006), uważność skutkuje też zmniejszeniem zaburzeń nastroju i stresu (Brown, 2003). Praktyka uważności zmienia też postrzeganie tego co jest stresorem i między innymi dlatego zmniejsza poziom stresu (Garland , 2009). Fredrickson (2008) pokazał w swoich badaniach, że codzienna praktyka uważności zwiększa ilość pozytywnych emocji i poczucie sensu życia, zmniejsza natomiast symptomy chorobowe. Davidson (2009) pokazał, że uważność może polepszyć funkcjonowanie mózgu i systemu odpornościowego. Shao (2009) udowodnił, że uważność rozwija tę część mózgu, która kojarzona jest z obniżeniem lęku, jak również z systemem odpornościowym. W kontrolowanym, randomizowanym badaniu pokazał również, że uważność koreluje z polepszeniem wyników w nauce studentów MBA!. Jak uważność pomaga zredukować spiralę obniżającego się nastroju?

Kiedy wkraczasz w fazę swojego życia, podczas której jesteś podatny na depresję, tracisz kontakt z tym co się wokół ciebie dzieje. Jest to rodzaj wizji tunelowej, widzisz tylko część krajobrazu. Nie zauważasz nawet momentu kiedy spirala obniżonego nastroju się rozpoczyna.Praktyka uważności pomaga ci widzieć wyraźniej schematy umysłu i uczy jak rozpoznawać, kiedy twój nastrój zaczyna się obniżać. Oznacza to, że możesz szybciej zorientować się co się z tobą dzieje.
Kiedy tracisz kontakt z tym co się dzieje wokoło, stawiasz barierę pomiędzy sobą a tymi małymi rzeczami w życiu, które mogą dawać przyjemność. Ta tendencja może dojść do ekstremum w przypadku klinicznej depresji, gdzie jest nazywana „anhedonią" (brak przyjemności z rzeczy które zazwyczaj ją dawały). My wszyscy możemy znać uczucie kiedy nie cieszą nas małe rzeczy wokół nas, szczególnie kiedy jest zbyt dużo do zrobienia w pracy lub w domu albo jesteśmy zajęci jakimś projektem.Uważność uczy cię jak przywrócić kontakt z doświadczeniem bycia żywym/obecnym.
Obniżony nastrój może przynieść wspomnienia i myśli z przeszłości i sprawić, że będziesz się martwić przyszłością. Uważność pomaga zatrzymać eskalację negatywnego myślenia i nauczyć cię skupiać się na chwili obecnej, zamiast podążać w przyszłość lub przeszłość.
Kiedy zaczynasz czuć się przygnębiony, zwykle reagujesz jakby twoje emocje były problemem do rozwiązania. Zaczynasz próbować wykorzystać do tego strategię krytycznego myślenia. Kiedy to nie pomaga, podwajasz zwoje wysiłki. Kończy się to gonitwą myśli, rozmyślaniem, ruminacjami i życiem w swojej głowie. Uważność pomaga ci wejść w alternatywny stan umysłu, który zawiera myślenie ale jest też od niego bardziej rozległy. Uczy cię przestawiania mentalnych biegów, z trybu w którym umysł zdominowany jest przez krytyczne myślenie (co może prowokować i wzmacniać spiralę obniżonego nastroju) na inny tryb umysłu w którym doświadczasz świata bezpośrednio, niekonceptualnie i nieoceniająco
Kiedy cierpiałeś na depresję, naturalnym jest, że obawiasz się jej nawrotu. Na pierwszy znak, możesz próbować tłumić objawy, udawać, że nic się nie dzieje albo odsuwać od siebie niechciane myśli czy wspomnienia. Takie tłumienie często nie jest skuteczne, a rzeczy których chciałeś się pozbyć wracają z nową siłą. Uważność przyjmuje inne podejście. Pomaga rozwinąć twoja chęć do doświadczania emocji, twoja zdolność do bycia otwartym na bolesne emocje. Daje ci odwagę do pozwolenia negatywnym nastrojom, myślom i wrażeniom przychodzić i odchodzić, bez walczenia z nimi. Odkrywamy, że ciężkie i niechciane myśli i uczucia mogą być utrzymane w świadomości i widziane z zupełnie innej perspektywy – perspektywy, która przynosi ze sobą poczucie ciepła i współczucia do cierpienia jakie doświadczasz.
MBCT jest bardziej efektywne niż dawki podtrzymujące antydepresantów w zapobieganiu nawrotom depresji. Trzy-czwarte ludzi biorących udział w MBCT równocześnie z przyjmowaniem antydepresantów były zdolne odstawić leki w czasie 15 miesięcy. MBCT może też zmniejszyć intensywność występowania symptomów u ludzi doświadczających epizodu depresji.

Szczegółowe odniesienia statystyk i badań klinicznych można znaleźć w sprawozdaniu z badań ważności 2010.

Psychoterapia depresji

marta.zurowska@adalta.com.pl (Marta Żurowska) — Mon, 02 Jan 2017 00:00:00 GMT

Nastrój depresyjny jest dosyć często doświadczanym stanem emocjonalnym przez ludzi. Chyba każdy człowiek ma okresy w swoim życiu, w których czuje się przygnębiony, drażliwy i potrzebuje pocieszenia innych. Osoba w lekkiej depresji widzi przyszłość w czarnych barwach i rozmyśla o nieprzyjemnych wydarzeniach z przeszłości.

Objawy depresji

Jednak, gdy depresja się pogłębia, pojawia się więcej objawów, min. : uczucie skrajnego smutku i braku nadziei, niskie poczucie własnej wartości, poczucie winy, trudności w zapamiętywaniu i skupianiu uwagi, podminowanie lub spowolnienie, mniejsze zainteresowanie działaniami społecznymi i wypoczynkiem, problemy ze snem, odżywianiem się i seksualne, utrata energii.

Jeśli depresja przejawia się w 5 lub większej ilości ww. objawów przez okres dłuższy niż dwa tygodnie diagnozuje się ciężką depresje. Ryzyko, że ciężka depresja potrwa cale Zycie wynosi 12% u mężczyzn i 20% u kobiet (Stuart i in. 1984). W każdej chwili około 5% populacji cierpi na te chorobę: 25% tych epizodów trwa mniej niż miesiąc, dalsze 50% wraca do zdrowia w czasie krótszym niż 3 miesiące (Berti Ceroni i in. 1984). Czasem jednak rozwija się chroniczne zaburzenie depresyjne, dlatego tez tak bardzo istotne jest, aby jak najszybciej trafić do specjalisty.

Skąd się bierze depresja?

Według Becka (jednego z twórców psychoterapii depresji) można wyróżnić 3 elementy, których obecność predysponuje do depresji.

Negatywne myśli automatyczne – „automatyczne" dlatego, że pojawiają się nagle i zazwyczaj wywołane są daną sytuacją, zdarzeniem. Np. znajomy odwołał z nami umówione spotkanie, a w głowie powstaje myśl automatyczna: „nikt nie ma dla mnie czasu". Zazwyczaj osoba przyjmuje te myśli, jako prawdziwe i w ogóle nie zastanawia się np. nad innym powodem odwołania owego spotkania.
Błędy logiczne – są to myśli nieracjonalne, pozbawione logiki. W powyższym przykładzie mamy do czynienia z uogólnieniem, czyli na podstawie jednego odwołanego spotkania wyciągamy wniosek, że nikt już nie ma czasu.
Depresyjny schemat – długotrwałe nastawienie na temat świata zgodnie z którym osoba depresyjna organizuje swoje życie. Schemat ten tworzy się na podstawie różnych doświadczeń życiowych. Osoby depresyjne zazwyczaj mają negatywne przekonania dotyczące siebie (np. jestem nieudacznikiem), innych ludzi (np. inni ludzie mnie odrzucą, nie jestem im potrzebny) i swojej przyszłości (np. nic mnie już dobrego nie spotka).

Psychoterapia depresji

Najczęstszą formą terapii depresji są leki przeciwdepresyjne. Jednak depresja wykazuje tendencje do nawrotu, dlatego farmakoterapia powinna być działaniem wspierającym przy psychoterapii. Kolejnym powodem, dla którego stosowanie lęków nie zawsze jest wskazane to słaba tolerancja efektów ubocznych, ponadto część leków jest niewskazana np. przy chorobach układu krążenia. Celem psychoterapii depresji jest poradzenie sobie z negatywnymi myślami, wspomnieniami i przekonaniami, które podtrzymują depresję i sprawiają, że osoba staje się podatna na przyszłe epizody.

Skuteczność psychoterapii

Psychoterapia poznawczo–behawioralna jest efektywna u wielu grup osób cierpiących na depresję. Na podstawie badań u 66% osób poddanych psychoterapii poznawczo – behawioralnej nastąpiła poprawa (Rush i in. 1977; McLean i Hakstaina 1979; Blackburn i in. 1981; Murphy i in. 1984; Beck i in. 1985; Elkin i in. 1989). U 63% pacjentów, u których zastosowano jedynie farmakoterapię nastąpiła poprawa, a u 72% pacjentów, którym zastosowano leczenie farmakologiczne i psychoterapię poznawczo – behawioralna (Blackburn i in. 1981; Murphy i in. 1984; Beck i in. 1985)

Nowym podejściem, które ma dużą skuteczność w leczeniu depresji jest metoda MBCT .

Jak sobie radzić ze złością?

Mon, 05 Dec 2016 00:00:00 GMT

Życie w ciągłym napięciu, kiedy najdrobniejszy szczegół może wyprowadzić z równowagi jest pełne frustracji. Powszechną reakcją na tę frustrację jest szukanie źródeł zdenerwowania w otoczeniu. Po znalezieniu winnego zazwyczaj następuje atak. Podniesiony głos, pretensje, a czasem rękoczyny w złości wydają się zupełnie normalne. Dopiero po wyciszeniu widać jej konsekwencje, m.in. zerwane albo nadszarpnięte więzi z rodziną, znajomymi czy współpracownikami, czasem poczucie winy i złość na siebie a czasem poczucie porażki. Każdy z nas się czasem złości, a większości zdarzyło się kogoś zranić czy sprawić przykrość pod jej wpływem. Jednak kiedy gniewanie się jest stałym elementem życia, a sytuacje, w których ono się pojawia są do siebie podobne i nie prowadzą do kompromisu to jest to sygnał, że źródło problemu tkwi w psychice człowieka, a nie jego otoczeniu. Pierwszym krokiem w poradzeniu sobie z gniewem jest zauważenie swojego udziału i swoista zmiana perspektywy – z „mam problem z ludźmi” na „mam problem ze swoim zachowaniem”. Są oczywiście problemy, w których intensywne przeżywanie gniewu jest pomocne np. kiedy doświadcza się przemocy gniew dodaje energii do tego, żeby się ochronić – wezwać policję, zerwać kontakt ze sprawcą, założyć sprawę itd.

Osoby, które nadmiernie się gniewają zazwyczaj:

denerwują się od dłuższego czasu w powtarzających się sytuacjach, które u innych nie budzą irytacji, często w wielu obszarach życia np. denerwuje mnie mój partner/ka, dzieci i współpracownicy mają trudność w opanowaniu irytacji np. prawie nigdy nie mogę się powstrzymać i coś nieprzyjemnego powiem albo zrobię, kiedy mnie ktoś denerwuje mają za cel rozładowanie emocji, a nie osiągnięcie kompromisu np. kiedy się denerwuję muszę to z siebie wyrzucić, a nie dogadywać się utożsamiają się ze stwierdzeniami: „Cały czas muszę o coś walczyć”, „Inni rzadko coś rozumieją”, „Wszystko co ważne w życiu trzeba sobie wydrzeć”, „Ciągle coś jest źle”.

Przyczyny

Na skłonność do złoszczenia się wpływa wiele czynników, m.in.temperament, doświadczanie przemocy w dzieciństwie lub dorosłym życiu, uwewnętrznienie nauk rodzinnych o brutalności świata, czy dorastanie w otoczeniu, które realizowało wszystkie pragnienia. Zależnie od przyczyny gniew jest sposobem obrony bądź narzędziem osiągania celu. Czasami pod gniewem kryje się smutek, a czasami lęk. Wtedy stanowi on zasłonę dla uczuć, które są bardziej przykre dla pacjenta, bo kiedy się złościmy to przynajmniej mamy energię, a kiedy się smucimy lub boimy jesteśmy bardziej wrażliwi na zranienie. Równie często złość pełni funkcję narzędzia do osiągania tego, na czym nam zależy, niemniej cena jaką za to płaci pacjent przewyższa zyski.

Psychoterapia

Po rozpoznaniu problemu podstawową interwencją jest powstrzymanie gniewnych zachowań – np. tonu głosu, obraźliwych słów czy rękoczynów. Pacjent uczy się samokonktroli i samouspokajania. Wraz z terapeutą rozpoznaje czynniki zapalne, które uruchamiają gniew , pracują nad zrozumieniem schematu pacjenta, który leży u podstaw jego myślenia, zachowania i odczuwania oraz określają jakie zyski i straty pacjent ponosi, kiedy poddaje się gniewowi. Z czasem klient nabywa umiejętności rozpoznawania u siebie symptomów nadchodzącej złości i powstrzymywania ich. Następnie wprowadzony zostaje kolejny element –odkrywanie śladów doświadczeń życiowych oraz zmniejszanie ich wpływu na obecne życie. Mogą to być traumy z przeszłości, od których pacjent latami uciekał, utrwalone przekazy rodzinne czy zranienia. Ostatni etap terapii jest związany z utrwalaniem zmian np. pogłębianiem umiejętności asertywnego wyrażania zdania czy rozwijaniem przyjaznego stosunku do samego siebie i innych. Terapia kończy się wtedy, kiedy klient umie radzić sobie z pojawiającym się gniewem w sposób, który nie rani ani innych, ani jego i nie stanowi to dla niego wielkiego wysiłku, tak jak to się działo na początku terapii.

Terapia Schematu - opis schematów

marta.zurowska@adalta.com.pl (Marta Żurowska) — Mon, 07 Nov 2016 00:00:00 GMT

WCZESNE NIEADAPTACYJNE SCHEMATY

OBSZAR I - ROZŁĄCZANIE I ODRZUCANIE
(Oczekiwanie, że czyjeś potrzeby bezpieczeństwa, stabilizacji, troski, empatii, dzielenia się uczuciami, akceptacji i szacunku nie zostaną spełnione w dający się przewidzieć sposób. Typowe środowisko rodzinne jest odcięte, zimne, odrzucające, zamknięte samotne, wybuchowe, nieprzewidywalne lub nadużywające.)

1. PORZUCANIE / NIESTABILNOŚĆ WIĘZI (AB)
Postrzegana niestabilność lub nieodpowiedzialność osób mogących zapewnić wsparcie i więź.
Obejmuje poczucie, że znaczący inni nie będą w stanie dostarczać wsparcia emocjonalnego, więzi, siły albo faktycznej ochrony ponieważ są emocjonalnie niestabilni i nieprzewidywalni (np. wybuchy złości), nieodpowiedzialni lub ich obecność jest nieregularna; ponieważ wkrótce umrą; lub ponieważ porzucą pacjenta dla kogoś lepszego.

2. PODEJRZLIWOŚĆ / KRZYWDZENIE (MA)
Zakładanie, że inni będą ranić, nadużywać, upokarzać, zdradzać, kłamać, manipulować, albo wykorzystywać. Zwykle zawiera postrzeganie, że zranienie jest intencjonalne bądź jest wynikiem nieusprawiedliwionego i skrajnego zaniedbania. Może zawierać poczucie, że dana osoba zawsze czuje się oszukana względem innych, lub „trafia się jej najgorsze”.

3. DEPRYWACJA EMOCJONALNA (ED)
Zakładanie, że czyjeś pragnienie otrzymania normalnego poziomu wsparcia emocjonalnego nie będzie w pełni zaspokojone przez innych, trzy główne formy deprawacji to:
A. Deprywacja troski - brak uwagi, czułości, ciepła bądź towarzystwa.
B. Deprywacja empatii - Brak zrozumienia, bycia wysłuchanym, możliwość odsłonięcia się bądź wspólnego dzielenia uczuć z innymi.
C. Deprywacja ochrony - Brak poczucia siły ze strony innych, pokierowania lub przewodnictwa.

4. NIEPEŁNOWARTOŚCIOWOŚĆ / WSTYD (DS)
Poczucie, że dana osoba jest niepełnowartościowa, zła, niechciana, gorsza bądź nieważna w istotnych sprawach; bądź że okaże się niemożliwa do pokochania jeśli prawda o niej wyjdzie na jaw. Może zawiera nadwrażliwość na krytykę, odrzucenie i obwinianie; zażenowanie, porównywanie się i poczucie niepewności wśród innych; lub poczucie wstydu związane z postrzeganymi przez daną osobę wadami. Te wady mogą wewnętrzne (np. samolubność, gniewne impulsy, nieakceptowane impulsy seksualne) bądź zewnętrzne (np. niepożądany wygląd fizyczny, dziwaczność).

5. IZOLACJA SPOŁECZNA / ALIENACJA (SI)
Poczucie, że dana osoba jest odizolowana od reszty świata, różniąca się od innych ludzi i/lub nie będąca częścią żadnej grupy czy społeczności.

OBSZAR II - USZKODZENIE AUTONOMII I SPRAWNOŚCI
(Oczekiwania danej osoby co do siebie samej i otoczenia kolidują z postrzeganą przez nią zdolnością do zachowania odrębności przetrwania, niezależnego funkcjonowania oraz sprawnego działania. Typowe środowisko rodzinne jest splątane, podkopujące pewność siebie dziecka, nadmiernie chroniące lub nie potrafiące zachęcić dziecka do kompletnego funkcjonowania poza rodziną)

6. ZALEŻNOŚĆ / NIEKOMPETENCJA (DI)
Wiara, że dana osoba nie jest w stanie dźwignąć swoich codziennych obowiązków umiejętnie, bez znaczącej pomocy ze strony innych (np. nie jest w stanie zadbać o siebie, rozwiązywać codziennych problemów, dokonywać prawidłowych ocen, angażować się w nowe zadania, podejmować właściwych decyzji). Zwykle manifestuje się bezradnością.

7. PODATNOŚĆ NA ZRANIENIE I CHOROBY (VH)
Przesadny lęk, że nieuchronna katastrofa może zdarzyć się w każdej chwili, a dana osoba nie będzie w stanie jej zapobiec. Lęki skupiają się na jednym bądź więcej z wymienionych:
A. Katastrofy medyczne - np. atak serca, AIDS
B. Katastrofy Emocjonalne - np. zwariowanie
C. Katastrofy Zewnętrzne - np. urwanie się windy, stanie się ofiarą przestępstwa, rozbicie się samolotu, trzęsienie ziemi.

8. UWIKŁANIE / NIE ROZWINIĘTE JA (EM)
Nadmierne emocjonalne zaangażowanie i bliskość z jednym bądź więcej znaczącymi innymi (zwykle rodzicami), dziejące się kosztem pełnej indywiduacji lub normalnego rozwoju społecznego. Zwykle zawiera przekonania że przynajmniej jedna z uwikłanych jednostek nie przetrwa lub nie będzie szczęśliwa bez ciągłego wsparcia drugiej. Może także zawierać uczucia bycia stłamszonym przez, bądź zlanym z innymi LUB niewystarczające poczucie własnej tożsamości. Zwykle doświadczane jako poczucie pustki i ugrzęźnięcia, braku ukierunkowania, lub w skrajnych przypadkach kwestionowanie własnego istnienia.

9. SKAZANIE NA NIEPOWODZENIE (FA)
Wiara, że dana osoba ponosiła porażkę, niewątpliwie ją poniesie lub jest całkowicie nieudolna w porównaniu ze swoimi kolegami, w obszarze osiągnięć (szkoła, kariera, sport itp.). Zwykle zawiera przekonanie, że dana jednostka jest głupia, niedorzeczna, jest beztalenciem, ignorantem, niższego statusu, udaje jej się mniej niż innym itp.

OBSZAR III - USZKODZONE GRANICE
(Braki w zakresie wewnętrznych granic, odpowiedzialności w stosunku do innych bądź w zakresie długoterminowego nastawienia na osiąganie celów. Prowadzi to do trudności w zakresie respektowania praw innych osób, współpracy z innymi, formułowania zobowiązań lub formułowania i realizacji celów osobistych. Typowe środowisko rodzinne charakteryzuje się permisywnością, nadmierną pobłażliwością, brakiem ukierunkowania bądź poczuciem wyższości i z jednej strony, z drugiej zaś brakuje odpowiedniej konfrontacji i granic w kontekście brania odpowiedzialności, współpracy z obopólnymi korzyściami i formułowania celów. W niektórych przypadkach dziecko może nie byd przyuczone do tolerowania normalnego poziomu dyskomfortu lub może mu brakować adekwatnego nadzoru ukierunkowania czy przewodnictwa).

10. ROSZCZENIA / WYOLBRZYMIONE JA (ET)
Przekonanie, że dana jednostka jest lepsza od innych ludzi; posiada specjalne prawa i przywileje; lub nie ograniczają ją zasady wzajemności kierujące normalnymi interakcjami społecznym. Zwykle obejmuje domaganie się tego, by dana jednostka mogła robić czy mieć co tylko zechce, niezależnie od tego co jest realistyczne, co inni uważają za uzasadnione bądź jakie mogą być koszty dla innych; LUB przesadne skupienie na własnej wyższości (np. przynależność do grona osób osiągających największe sukcesy najsławniejszych, najbogatszych) w celu uzyskania władzy czy kontroli (głównym celem nie jest uzyskanie uwagi czy aprobaty). Czasami obejmuje silne współzawodnictwo bądź próbę dominacji nad innymi; podkreślanie swojej władzy czy kontroli (głównym celem nie jest uzyskanie uwagi czy aprobaty). Czasami obejmuje silne współzawodnictwo bądź próbę dominacji nad innymi; podkreślanie swojej władzy przeforsowywanie własnego punktu widzenia bądź kontrolowanie zachowania innych tak, by zaspokajali potrzeby danej osoby - przy braku empatii czy skupieniu na potrzebach czy uczuciach innych.

11. NIEDOSTATECZNA SAMOKONTROLA / SAMODYSCYPLINA (IS)
Powtarzająca się trudność lub odrzucenie właściwego poziomu samokontroli i tolerancji frustracji w zakresie osiągnięcia osobistych celów jednostki a także trudności z powstrzymaniem nadmiernego wyrażania emocji i impulsywności. W łagodniejszej formie pacjent przesadnie akcentuje konieczność unikania dyskomfortu: unikanie bólu, konfliktu, konfrontacji, odpowiedzialności czy też wysiłku - kosztem osobistego spełnienia, zaangażowania czy uczciwości wobec siebie.
SKONCENTROWANIE SIĘ NA INNYCH LUDZIACH
(Nadmierne skupienie na pragnieniach, uczuciach i odpowiedziach innych kosztem własnych potrzeb danej jednostki - by w ten sposób osiągnąć miłość aprobatę, podtrzymać poczucie bliskości lub uniknąć odwetu. Zwykle obejmuje tłumienie i brak świadomości własnego gniewu i naturalnych słoności, Typowe środowisko rodzinne uczy skupienia na uzyskiwaniu warunkowej akceptacji; dziecko musi tłumic istotne aspekty swojej osobowości by zdobyć miłość, uwagę i aprobatę. W wielu takich rodzinach potrzeby emocjonalne i pragnienia rodziców - lub akceptacja społeczna i status - mają większą wartość niż osobiste potrzeby i uczucia każdego z dzieci.)

12. PODPORZĄDKOWANIE SIĘ (SB)
Przesadne poddawanie się kontroli innych spowodowane tym że dana jednostka czuje się do tego zmuszana - zwykle by unikad gniewu, odwetu, lub porzucenia. Dwie główne formy podporządkowania się to:
A. Podporządkowanie potrzeb - Tłumienie własnych preferencji, decyzji i pragnień.
B. Podporządkowanie emocji - Tłumienie ekspresji emocji, szczególnie złości.
Zwykle zwiera postrzeganie, że własne pragnienia, opinie i uczucia danej osoby są nie ważne dla innych. Często manifestuje się pod postacią przesadnej uległości połączonej z uwrażliwieniem na uczucie bycia w pułapce. Na ogół prowadzi do narastania gniewu, ujawnianego w postaci nieprzystosowawczych objawów (np. zachowania bierno-agresywne, niekontrolowane wybuchy gniewu, objawy psychosomatyczne, emocjonalne wycofanie, „acting out”, nadużywanie substancji)

13. SAMO POŚWIĘCENIE (SS)
Przesadne skupienie na dobrowolnym zaspokajani potrzeb innych w codziennych sytuacjach, kosztem własnej satysfakcji. Główne powody to: zapobiegania sprawiania bólu innym, unikanie poczucia winy z powodu samolubności, lub by utrzymać relacje z innymi, postrzeganymi jako potrzebujący. Zwykle jest to wynikiem dużej wrażliwości na cierpienie innych. Czasami prowadzi do poczucia że własne potrzeby danej jednostki nie są odpowiednio zaspokojone i do pretensji w stosunku do tych, którym dana jednostka się opiekuje. (Pokrywa się to z koncepcją współuzależnienia.)

14. POSZUKIWANIE APROBATY / UZNANIA (AS)
Przesadny nacisk na uzyskiwanie aprobaty, uznania bądź uwagi ze strony innych ludzi lub próba dopasowania się kosztem rozwoju bezpiecznego i realistycznego poczucia siebie. Poczucie własnej wartości danej jednostki jest uzależnione przede wszystkim od reakcji innych, a nie od własnych możliwości. Czasami zawiera nadmierne przecenianie statusu, wyglądu, akceptacji społecznej, pieniędzy Lub osiągnięć jako środków do zdobycia aprobaty, uznani lub uwagi (nie po to, by uzyskać władzę bądź kontrolę). Często owocuje to podejmowaniem ważnych życiowych decyzji, które są nieautentyczne lub nie przynoszące satysfakcji, lub uwrażliwieniem na odrzucenie.

OBSZAR III - NADMIERNA PODEJRZLIWOŚĆ I ZAHAMOWANIA
(Przesadny nacisk danej jednostki na tłumienie swoich spontanicznych uczuć, impulsów i wyborów LUB na przestrzeganie sztywnych zinternalizowanych zasad i oczekiwań dotyczących osiągnięć i etycznego zachowania - zwykle kosztem poczucia szczęścia, samo wyrażania, relaksu, bliskich relacji lub zdrowia. Typowe środowisko rodzinne jest srogie, wymagające i czasem karzące; osiągnięcia, obowiązek perfekcjonizm, przestrzeganie zasad, ukrywanie emocji unikanie błędów dominują nad przyjemnością, radością i relaksem. Zwykle występuje też ukryta nuta pesymizmu i martwienia się - sprawy mogą się rozpaść jeśli dana jednostka przestanie być czujna i ostrożna przez cały czas.)

15. NEGATYWIZM / PESYMIZM (NP)
Dominujące skupienie się na negatywnych aspektach życia (bólu, śmierci, stracie, rozczarowaniu, konfliktach, winie, urazie, nierozwiązanych problemach, potencjalnych błędach, zdradzie, sprawach które mogą pójść źle itp.) przy jednoczesnym minimalizowaniu bądź odrzucaniu pozytywnych czy optymistycznych aspektach. Zwykle zawiera przesadne oczekiwanie - w szerokim spektrum spraw zawodowych, finansowych i interpersonalnych - że sprawy ostatecznie potoczą się źle lub że te aspekty życia danej jednostki, które wydają się dobrze toczyć, ostatecznie rozpadną się. Na ogół zawiera nadmierny lęk przed popełnieniem błędów, które mogą doprowadzić do: krachu finansowego, straty, upokorzenia lub ugrzęźnięcia w kiepskiej sytuacji. Ponieważ potencjalnie negatywne konsekwencje są wyolbrzymiane, ci pacjenci przeważnie charakteryzują się ciągłym zmartwieniem, czujnością, narzekaniem lub niezdecydowaniem.

16. STŁUMIENIE UCZUĆ (EI)
Przesadne tłumienie spontanicznych zachowań, uczuć lub wypowiedzi - zwykle by uniknąć dezaprobaty ze strony innych, wstydu lub utraty kontroli nad impulsami. Najpowszechniejsze obszary stłumienia dotyczą:
A. Tłumienia gniewu i agresji.
B. Tłumienia pozytywnych impulsów (np. radość, czułości, podniecenia seksualnego, zabawy).
C. Trudności w okazywaniu wrażliwości lub swobodnego wyrażania uczuć, potrzeb itd.
D. Przesadne podkreślanie racjonalności przy ignorowaniu emocji.

17. BEZWZGLĘDNE STANDARDY / HIPERKRYTYCYZM (US)
Fundamentalne przekonanie że dana jednostka musi dążyć do spełnienia bardzo wysokich uwewnętrznionych standardów zachowania i działania, zwykle by uniknąć krytycyzmu. Zazwyczaj owocuje to poczuciem bycia pod presją i trudnością z odpuszczaniem sobie oraz hiperkrytycyzmem wobec siebie i innych. Pociąga to za sobą znaczący uszczerbek w zakresie: przyjemności relaksu zdrowia, samooceny, poczucia spełnienia lub satysfakcjonujących relacji.
Bezwzględne standardy zwykle przejawiają się jako:
A. Perfekcjonizm - przesadne skupianie uwagi na detalach lub niedocenianie jak dobre mogą być owoce działania danej jednostki w porównaniu z normą;
B. Surowe zasady i powinności w wielu obszarach życia, obejmujące nierealistyczne wysokie morale, etyczne, kulturowe lub religijne zasady;
C. Zaabsorbowanie kwestiami czasu i skuteczności by uzyskać jak największe efekty.

18. NASTAWIENIE NA KARANIE (PU)
Przekonanie, że ludzie powinni być srogo karani za popełnianie błędów. Obejmuje skłonność do wrogości, nietolerancji, karania i niecierpliwości wobec takich ludzi (włączając samego siebie), którzy nie spełniają oczekiwań bądź standardów danej jednostki. Zwykle zawiera trudność w wybaczaniu błędów własnych bądź cudzych, z powodu niechęci do uwzględniania okoliczności łagodzących, ludzkich słabości, czy też empatyzowania z uczuciami

Terapia Schematu - definicje

marta.zurowska@adalta.com.pl (Marta Żurowska) — Mon, 03 Oct 2016 00:00:00 GMT

Podstawowe definicje w Terapii Schematu:

Wczesne nieadaptacyjne schematy – to emocjonalny i poznawczy wzorzec, który jest dla danej osoby niszczący. Wyróżniamy 18 nieadaptacyjnych schematów obszary schematów – możemy zdefiniować 6 ogólnych kategorii emocjonalnych potrzeb dziecka: potrzeba bezpieczeństwa, potrzeba kontaktu z innymi, potrzeba autonomii, potrzeba poczucia własnej wartości, potrzeba auto-ekspresji, potrzeba realnych ograniczeń. . Gdy te potrzeby nie są spełnione, powstają schematy. Style radzenia sobie – jest to sposób radzenia sobie ze schematami. Wyróżniamy 3 style radzenia sobie: unikanie, podporządkowanie się, kontratak tryby – jest to stan emocjonalny i reakcja na dana sytuacje. Ma on na celu poradzenie sobie. Tryb jest aktywowany przez daną sytuację, która z kolei aktywuje nasz schemat wywołując określoną reakcję. Wiele trybów prowadzi do nieadekwatnej reakcji, która w konsekwencji rani nas lub innych.

Celem terapii schematu jest pomoc pacjentom w zaspokojeniu podstawowych potrzeb emocjonalnych. Kluczowe kroki w realizacji tego to uczenie się, jak:

Zatrzymać błędny styl radzenia sobie i tryby, które blokują kontakt z uczuciami „uzdrowienie” schematów i podatnych na zranienie trybów poprzez zaspokojenie potrzeb emocjonalnych w relacji terapeutycznej i poza nią Włączenie rozsądnych granic dla złości, impulsywnych lub nad kompensujących schematów i trybów Walka ze zbyt krytycznymi lub wymagającymi schematami i trybami Budowanie zdrowych schematów i trybów

Terapia schematu

marta.zurowska@adalta.com.pl (Marta Żurowska) — Mon, 05 Sep 2016 00:00:00 GMT

Nowym podejściem terapeutycznym, które integruje nurt poznawczo–behawioralny, psychodynamiczny oraz Gestalt jest terapia schematu. Chociaż wywodzi się z nurtu poznawczo–behawioralnego, to czerpie to, co najbardziej efektywne z innych podejść. Swoje korzenie ma także w teorii przywiązania Bowlby'ego, która zakłada, że niezaspokojone potrzeby emocjonalne dziecka mają negatywny wpływ na jego rozwój. Ojcem tej koncepcji jest Jeffrey Young – dyrektor Centrum Terapii Poznawczej w Nowym Jorku i Instytutu Terapii Schematu.

Jakie jest główne założenie powyższej terapii?

Niezaspokojone potrzeby emocjonalne u dziecka prowadzą do rozwoju nieadaptacyjnych schematów. Tymi niezaspokojonymi potrzebami mogą być brak uwagi, troski, ciepła, bezpieczeństwa, miłości, akceptacji, ale także przy nadmiernej opiekuńczości brak autonomii czy brak granic. W skutek tego powstaje schemat, czyli emocjonalny i poznawczy wzorzec, który jest dla danej osoby niszczący. Chcąc pozbyć się schematów mających destrukcyjny charakter, warto zasięgnąć pomocy u specjalistów zatrudnionych w gabinecie Adalta zlokalizowanym na terenie miasta Warszawa. Psychoterapia we współpracy z nami pozwoli Ci na osiągnięcie satysfakcjonujących rezultatów. Wyróżniamy 18 nieadaptacyjnych schematów. Dla pełniejszego zrozumienia warto podać przykład. U dziecka, które w dzieciństwie nie było akceptowane, rozumiane i spotykało się z częstą krytyką ze strony osób znaczących np. rodziców, może wykształcić się tzw. schemat Defektywności. Wiąże się to z uczuciem bycia gorszym, wadliwym, niechcianym. Takie osoby mogą być nadwrażliwe na krytykę, odrzucenie, wzbudzanie poczucia winy, porównania, poczucie wstydu wobec własnej osoby, niepewność wobec innych osób. W związku z tym, aby przetrwać wykształca się styl radzenia sobie z owym schematem. Mamy do wyboru trzy style. Pierwszy z nich to poddanie się schematowi, czyli takie zachowanie, które będzie potwierdzać dany schemat. W naszym przykładzie będą to takie zachowania, które utwierdza osobę w przekonaniu, że jest nieudacznikiem. Kolejny sposób radzenia sobie to unikanie, czyli znalezienie sposobu, aby nasz schemat zablokować i w ogóle się z nim nie zmierzać. W naszym przypadku będzie do unikanie wszelkich sytuacji, w których będziemy narażeni na ocenę. Trzeci styl radzenia sobie to nad kompensacja, czyli zachowania, które będą przeciwne do schematu. W przykładzie dana osoba będzie robiła wszystko najlepiej jak się da – perfekcjonizm – po to, aby nikt nie pomyślał, że jest gorsza. Na każdy z tych trzech stylów radzenia sobie składają się różne specyficzne, indywidualne dla danej osoby zachowania.

Jak wygląda Terapia Schematu?

Celem tego innowacyjnego podejścia terapeutycznego jest właśnie pomoc w spełnieniu podstawowych potrzeb pacjenta w sposób, który będzie dla niego korzystny. Dzieje się to oczywiście etapami. Można wyróżnić na pewno dwa etapy. Na pierwszy składa się edukacja, a wiec pacjent zostaje zapoznany z teorią tego podejścia. Kolejnym punktem pierwszego etapu jest rozpoznanie schematów u pacjenta i połączenie ich z obecnymi, codziennymi problemami pacjenta. Ważnym aspektem w Terapii Schematu są emocje pacjenta, dlatego też kolejnym krokiem jest uświadomienie pacjentowi stanów emocjonalnych, jakie wzbudzają w nim schematy. Następnie niezwykle istotnym celem jest odkrycie stylu radzenia, jakie stosuje pacjent w swoim życiu. Aby osiągnąć ten pierwszy etap terapeuta wykorzystuje różne techniki i kwestionariusze. Gdy już pacjent jest wyedukowany i uświadomiony w swoich schematach należy przejść do drugiego etapu, w którym następuje zmiana. Owa zmiana musi dokonać się na różnych poziomach. Pierwszy z nich to poziom poznawczy – tu musi nastąpić zmiana myślenia dotycząca schematu. Należy zbudować dystans, aby móc spojrzeć na koszty, jakie ponosi pacjent ze względu na swoje schematy i sposoby radzenia sobie z nimi. Kolejny poziom - empiryczny - dotyczy praktycznych ćwiczeń dotyczących gniewu i żalu, jaki odczuwa pacjent w związku z doświadczonym w dzieciństwie bólem. Celem tutaj jest wzmocnienie pacjenta. Trzecim poziomem, który prowadzi do zmiany jest relacja terapeutyczna. W tego typu terapii jest ona niezwykle ważna, gdyż dzięki niej pacjent będzie mógł pokonać swoje schematy i niekorzystne sposoby radzenia sobie. Ostatnim etapem jest wykształtowanie nowych zachowań, które złamią dotychczasowe schematy.

Dla kogo przeznaczona jest Terapia Schematu?

Jest to metoda adresowana do osób, które:

doświadczają trudności w relacjach z innymi ludźmi
nie do końca wiedzą, co jest nie tak, ale nie czują się szczęśliwe
stale powtarzają zachowania ewidentnie raniące innych i ich samych
doświadczają przykrych, bolesnych stanów emocjonalnych

Okazuje się, że ta forma leczenia jest również bardzo efektywna w przypadku takich zaburzeń jak: zaburzenia odżywiania , DDA , niskiej samooceny czy zaburzenia osobowości. Jeśli któryś z tych problemów dotyczy Ciebie lub Twoich bliskich, zapraszamy do umówienia się na spotkanie w naszym gabinecie mieszczącym się na obszarze miasta Warszawa. Psychoterapia pozwoli Ci przywrócić spokój i harmonię niezbędne do prawidłowego funkcjonowania.

Zapraszamy na stronę Polskiego Towarzystwa Terapii Poznawczej i Schematu www.pstps.pl

Psychoterapia DDA

Mon, 04 Jul 2016 00:00:00 GMT

Kluczowym elementem terapii DDA jest przepracowanie traum i krzywd, których doznali od swoich rodziców. Popularna jest zarówno psychoterapia grupowa jak i indywidualna. Grupowa daje możliwość usłyszenia historii innych, poczucia, że nie tylko mnie to spotkało, inni czuli podobnie, terapia indywidualna z kolei nakierowana na głęboką relację. Obie formy są skuteczne.

Pierwszy krok polega na nawiązaniu dobrej relacji. Osoby DDA często z nieufnością podchodzą do innych. Potrzebują czasu, żeby zaufać, otworzyć się, nabrać pewności, że nic złego ze strony terapeuty ich nie spotka.

Alina przez pierwsze sesje doszukiwała jakiejś pułapki w słowach terapeuty, była pewna, że tylko czeka, żeby jej wytknąć głupotę i oskarżyć, że niepotrzebnie szuka psychoterapii, tylko powinna wziąć się w garść. Terapeutka cały czas w ciepły i pewny siebie sposób nazywała obawy Aliny. Problemy Aliny dotyczyły relacji z mężem – mimo, że nie dawał jej żadnych sygnałów ona obawiała się jego odejścia i zdrady. Alina często męża sprawdzała, czego on miał już dosyć. Alinę nawiedzały wizje samotności i nieuchronnej katastrofy. W stosunku do męża zachowywała dystans. Często się na niego gniewała i zwracała uwagę na uchybienia – czego w domu nie zrobił, o której wrócił itd. Następnie płakała przepełniona smutkiem i żalem.

Terapeutka zobaczyła główny schemat Aliny dominowania i kontrolowania innych i straszenie i przygnębianie siebie.

Ojciec odszedł od matki, która była alkoholiczką. Alina opiekowała się matką – zabierała jej alkohol i nauczyła się znajdować ten, który matka chowała. Nauczyła się nie ufać ludziom, a szczególnie matce. Dzisiaj podobną postawę nieufności i kontrolowania ma w stosunku do męża.

Z czasem Alina z pomocą terapeutki przywoływała coraz trudniejsze dla siebie wspomnienia i uczyła się je oswajać – największy wpływ na obecne życie Aliny miały ślady traumatycznych doświadczeń bycia córką alkoholiczki. Z coraz silniejszymi emocjami opowiadała o swoich doświadczeniach, kiedy opiekowała się matką, a ojca nie było – kiedy była sama z wielkim obowiązkiem i ciężarem. W zasadzie w jej życiu nie było nikogo kto by ją kochał i dawał bezpieczeństwo. Za to towarzyszył jej strach o matkę, o to co może zrobić pod jej nieobecność. Do tych smutnych, a czasami strasznych obrazów wprowadzała zmiany – zauważyła, że one nie są już jej rzeczywistością tylko śladem z przeszłości. Poradziła sobie z niezaspokojonymi ani przez matkę ani przez ojca potrzebami – mogła opowiedzieć o wszystkim czego jej brakowało, głośno powiedzieć czego się bała, a co ją złościło czy zasmucało.

Następnym krokiem w pracy terapeutycznej było uczenie się nowych umiejętności – Alina uczyła się rozmawiać z mężem, zamiast go kontrolować, wiedziała jak przerwać ciąg zasmucania i straszenia siebie, wypróbowywała nowe zachowania w relacji z mężem – okazywanie i przyjmowanie czułości.

Końcową fazą terapii Aliny było przygotowanie jej do nawrotów straszenia się, nieufności, przekonania, że ze wszystkim musi poradzić sobie sama.

Psychoterapia DDA ma na celu oswojenie traum, które były udziałem dziecka, żeby można było przestać żyć przerażającą przeszłością.

Kiedy psycholog, a kiedy psychiatra?

marta.zurowska@adalta.com.pl (Marta Żurowska) — Mon, 06 Jun 2016 00:00:00 GMT

Psycholog i psychiatra są specjalistami, którzy zajmują się problemami ludzkiej psychiki. Różnica leży przede wszystkim w wykształceniu i kompetencjach. Psychiatra jest lekarzem po studiach medycznych, psycholog jest natomiast specjalistą o wykształceniu uniwersyteckim. Wobec tego tylko lekarz psychiatra może zalecić leczenie farmakologiczne, czyli wypisywać leki. Nie zawsze są one jednak potrzebne. Jeśli problem nie stanowi choroby psychicznej, to często udaje się go rozwiązać poprzez psychoterapię, którą może poprowadzić zarówno psycholog, jak i psychiatra po odpowiednim szkoleniu. Są także sytuacje, kiedy do polepszenia stanu danej osoby wystarczy tylko jedna lub dwie konsultacje psychologiczne. Zdarzają się też jednak zaburzenia, kiedy praktycznie nie obędzie się bez udziału farmakologii – jest to m.in. depresja, silne lęki, schizofrenia, inne zaburzenia psychotyczne itp. Jeśli ma się wątpliwości do kogo się zwrócić, to można po prostu pójść do któregokolwiek z tych dwóch specjalistów. W razie potrzeby psycholog skieruje na konsultację psychiatryczną i odwrotnie – jeśli psychiatra uzna, że leki nie są konieczne, to zaproponuje wizytę u psychologa.

Ile trwa psychoterapia?

marta.zurowska@adalta.com.pl (Marta Żurowska) — Mon, 02 May 2016 00:00:00 GMT

Wg badań (za:Rakowska, 2005) najlepsze efekty odnosi się w trakcie pierwszych ośmiu sesji. Wyraźna poprawę obserwuje wówczas 50% pacjentów. W czasie kolejnych 26 sesji pozytywne rezultaty zauważa 75%.

Długość psychoterapii jest uzależniona od takich czynników jak: rodzaj trudności pacjenta, jego motywacji, zaangażowania, gotowości do zmiany siebie i nurtu psychoterapii.

Jak się okazuje pacjenci za bardziej efektywna oceniają psychoterapię trwającą krócej, a psychoterapeuci dłużej. Dzieje się tak, gdyż pacjenta satysfakcjonuje zmniejszenie jego cierpienia np. lęku czy smutku, a terapeutę zmiana na poziomie przeżywania, myślenia.Na ten rodzaj zmiany potrzebny jest dłuższy czas.

Dla kogo jest psychoterapia?

marta.zurowska@adalta.com.pl (Marta Żurowska) — Mon, 04 Apr 2016 00:00:00 GMT

Czy możemy przewidzieć czy psychoterapia będzie skuteczna dla danej osoby? Jakie czynniki determinuja powodzenie w psychoterapii? Badań na ten temat jest bardzo wiele. Badacze sa zgodni, że najistotniejsza jest motywacja pacjenta do podjęcia psychoterapii. Nie mniej ważna jest gotowość do wprowadzania zmian we własnym sposobie myślenia, przeżywania i zachowania

Badania też potwierdzaja, że im większe cierpienie psychiczne, tym prawdopodobnie będa lepsze rezultaty psychoterapii. Istotne jest jednak, aby osoba spostrzegała cierpieie jako rezultat wlasnych trudności i dysfunkcjonalnych zachowań, a nie wynik działań innych ludzi.

Ważne jest, aby osoby korzystające z psychoterapii miały przekonanie, że to ma sens.

Czym jest psychoterapia?

marta.zurowska@adalta.com.pl (Marta Żurowska) — Mon, 07 Mar 2016 00:00:00 GMT

W czasie spotkania terapeuta z całą uwagą słucha pacjenta i wykorzystując techniki psychologiczne stara się wskazać pacjentowi źródło jego cierpienia i dojść do zmiany. Pacjent jest źródłem informacji na swój temat. Wiele z nich jest nieuświadomiona, a terapeuta ma pomóc dojść do tych przeżyć. To pacjent wraz z terapeutą decyduje jakie to będą zmiany.

Istnieje kilka podejść teoretycznych w psychoterapii. W zależności od teorii opracowane są różne techniki terapeutyczne:

Psychoterapia poznawczo–behawioralna , Psychoterapia psychodynamiczna , Psychoterapia integracyjna, Psychoterapia humanistyczno-egzystencjalna, Psychoterapia systemowa Psychoterapia schematu .

"Psychoterapia jest jak podróż po niezwykłych krainach. Dla każdego z nas ta podróż będzie inna. Różnią nas doświadczenia, potrzeby, cele i tempo zwiedzania. Ktoś będzie chciał podążać jasno wytyczonym szlakiem, ktoś zafascynowany nowym odkryciem będzie chciał przystanąć, a ktoś jeszcze inny będzie chciał iść okrężną drogą, by zobaczyć więcej. Pewne obszary będą dla nas całkiem nowe, inne już znane, ale będziemy mogli je ujrzeć w nowej perspektywie, inaczej oświetlone. Natrafimy na kamieniste i strome drogi w naszej podróży, ale będziemy też mogli przysiąść na leśnej polanie, ogrzać się i odpocząć w promieniach wiosennego słońca, na które być może od bardzo dawna czekaliśmy. Zwiedzając krajobrazy naszych wspomnień, możemy napotkać smutek i żal, ale chwile potem w krainie naszej przyszłości mamy szansę znaleźć radość i nadzieję. Co bardzo istotne, nie będziemy w tej podróży sami. Będzie nam towarzyszył nasz terapeuta, który zadba, by podróż ta była bezpieczna. To my decydujemy o kierunku naszego marszu, terapeuta jedynie zwraca nam uwagę na ciekawy krajobraz, szuka z nami punktów widokowych, z których będziemy mogli zobaczyć więcej niż dotychczas. Posiedzi z nami, gdy będziemy zmęczeni podróżą, poszuka z nami siły, która pozwoli nam ruszyć dalej. Gdy się potkniemy, poda nam rękę, żebyśmy mogli odzyskać równowagę. Pozwoli nam na naszą słabość i siłę, na płacz i radość. Nie zostawi nas w pół drogi, tylko poczeka, aż dojdziemy do miejsca, w którym będziemy chcieli się pożegnać i ruszyć dalej w samodzielną podróż, która będzie trwała przez resztę naszego życia."

Psychoterapia nie jest jedynie leczeniem — jest możliwością zobaczenia czegoś w nowy sposób, nauką nowych sposobów doświadczania siebie i rzeczywistości oraz odkrywania i korzystania z tego, czym już dysponujemy. Jest możliwością odkrycia swojej wolności i odpowiedzialności za własne życie. Gabinet terapeutyczny to bezpieczne otoczenie, w którym możemy się przyjrzeć temu, co nas boli czy po prostu uwiera. Możemy o tym bólu opowiedzieć, wykrzyczeć go czy wypłakać, doświadczyć go w nowy dla nas sposób, zobaczyć, skąd się wziął, jakie są jego złe i dobre skutki, zastanowić się, co chcemy zrobić dalej i podjąć próby nowego dla nas sposobu działania.

Z psychoterapii może skorzystać każdy, kto czuje taką potrzebę. Jest ona praktykowana w leczeniu zaburzeń psychicznych (depresja, nerwice, fobie, zaburzenia odżywiania i inne), może być wtedy stosowana wraz z farmakoterapią, jeśli objawy są szczególnie dotkliwe i mocno utrudniające codzienne życie. Może być pomocna w radzeniu sobie z trudnościami emocjonalnymi i społecznymi, takimi jak żałoba, utrata sensu życia, poczucie bezradności, doświadczanie konfliktów w rodzinie czy miejscu pracy, niska samoocena, doświadczanie niepowodzeń i wiele innych problemów.

Psychoterapia pomaga w odzyskaniu równowagi nie tylko psychicznej, ale i somatycznej, cielesnej. Dzięki temu jest cennym wsparciem w leczeniu tzw. chorób psychosomatycznych, tzn. takich, w powstaniu których istotną rolę odgrywają czynniki psychiczne. Zalicza się tu m.in. choroby układu krążenia, niektóre typy otyłości, zaburzenia snu i łaknienia, migreny, astmę oskrzelową, atopowe zapalenie skóry, alergie. Popularny jest też program poznawczo-behawioralnej psychoterapii Simontona przeznaczony dla osób chorujących onkologicznie i ich bliskich. Jego celem jest poprawa jakości życia pacjentów przejawiająca się w lepszym funkcjonowaniu w sferze emocjonalnej, efektywniejszej komunikacji z otoczeniem oraz we wzroście zaangażowania w proces leczenia. Psychoterapia może być także wykorzystywana w celach profilaktycznych.

Co ważne, skorzystać z niej mogą również osoby, które chcą się rozwijać. Jest to przestrzeń, w której klient może doświadczyć swojej wolności, odkryć w sobie niedostrzegane do tej pory możliwości bądź też zacząć wykorzystywać coś w nowy, twórczy sposób. Jest to droga do stawania się integralną, autonomiczną i w pełni realizującą swój potencjał osobą.

Przebieg samej sesji terapeutycznej może być bardzo różny. Zależy on od preferencji terapeuty i nurtu, w którym pracuje, a także od tego, co wnosi do gabinetu wraz ze sobą sam klient (swoją historię życia, oczekiwania, cele, potrzeby). Rozmaite drogi mogą prowadzić do osiągnięcia tego samego celu. Każdy z nas podąża trochę innym szlakiem i różnych rzeczy potrzebujemy w czasie naszej wędrówki.

Dzięki mnogości dostępnych nurtów terapeutycznych możemy wybrać drogę najbardziej odpowiednią dla siebie. By jednak dokonać takiego wyboru, trzeba wcześniej poznać możliwości, z których możemy skorzystać. Obecnie do najpopularniejszych nurtów psychoterapii zaliczamy: psychoterapię behawioralno-poznawczą (CBT), psychoterapię Gestalt, psychoterapię systemową, psychoterapię narratywną, psychoanalizę, psychoterapię psychodynamiczną, psychoterapię zorientowaną na proces, psychoterapię ericksonowską oraz psychoterapię skoncentrowaną na rozwiązaniu (TSR), analizę transakcyjną i psychoterapię opartą na NLP (neurolingwistycznym programowaniu). Wymienione podejścia terapeutyczne różnią się źródłem inspiracji, założeniami teoretycznymi i metodami pracy z klientem." ( www.psychotekst.pl - Stowarzyszenie INTRO)

Czy psychoterapia działa?

marta.zurowska@adalta.com.pl (Marta Żurowska) — Mon, 08 Feb 2016 00:00:00 GMT

Od ponad 50 lat trwają badania nad efektywnością psychoterapii. Badania te jednoznacznie dowędza, że psychoterapia jest efektywna. W jednej z publikacji, gdzie zamieszczono wyniki 500 badań, okazuje się, że 80% osób objętych psychoterapia czuje się i funkcjonuje lepiej niż niejedna osoba, która nie korzystała nigdy z psychoterapii (za: 2009, L.Grzesiuk, R.Styła Psychoterapia bez tajemnic).

Badania wskazują, że psychoterapia jest tez bardziej skuteczna niż efekt placebo. Efekt placebo oznacza oddziaływanie tych czynników, które nie dotyczą technik terapeutycznych, takie jak wsparcie, nastawienie. Są to takie czynniki, które nie są specyficzne dla psychoterapii - obecne sa one bowiem w rozmowie z przyjacielem. Najbardziej skuteczna jest jednak prawdziwa psychoterapia, na której skuteczność wpływa nie tylko efekt placebo, ale techniki psychoterapeutyczne.

Psychoterapia poznawczo-behawioralna

marta.zurowska@adalta.com.pl (Marta Żurowska) — Mon, 04 Jan 2016 00:00:00 GMT

Stwierdzenie że nieprawidłowe myślenie o nas samych, innych ludziach i świecie wpływa na nastrój i zachowanie człowieka to podstawowe założenie psychoterapii poznawczo-behawioralnej. Realistyczna ocena i zmiana tych myśli prowadzi do poprawy samopoczucia psychicznego. Utrzymująca się poprawa jest wynikiem zmiany głębokich i nieprzystosowawczych przekonań. W celu uzyskania szczegółowych informacji warto odwiedzić nas osobiście. Siedziba gabinetu adAlta mieści się na terenie miasta Warszawa. Psychoterapia przeprowadzana przez naszych specjalistów przynosi pacjentom wiele korzyści.

Jak dowodzą badania jest to najbardziej skuteczna forma pomocy w depresji (Dobson,1989), lęku uogólnionym (Butle, Fennell, Robson, Gelder, 1991), lęku napadowym (Barlow, Craske, Gerney, Klosko, 1989), fobii społecznej (Gelernter i In., 1991, Heimberg i In., 1990), nadużywaniu substancji psychoaktywnych (Wody i In. 1989), anoreksji , bulimii (Agras i In. 1992, Fairburn, Jones, 1991), problemach w związkach (Bancom, Sayers, 1990) oraz depresji u pacjentów hospitalizowanych (Bowers, 1990). Psychoterapia poznawczo-behawioralna stosowana jest także w takich zaburzeniach jak: zaburzenie obsesyjno - kompulsyjne , zaburzenia stresowego pourazowego, zaburzenie osobowości, depresji nawracającej, przewlekłego bólu, hipochondrii , schizofrenii. Ten nurt psychoterapii skierowany jest do pacjentów w różnym wieku, od dzieci w wieku przedszkolnym do osób w wieku podeszłym. Badania Persons, Burns i Perloff wskazują, że skuteczna jest w leczeniu pacjentów o różnym wykształceniu, dochodach i pochodzeniu.

Przystosowana jest do pracy indywidualnej, grupowej, ale także do terapii małżeńskiej i rodzinnej. Pomimo tylu zastosowań i modyfikacji wspomnianą psychoterapię poznawczo-behawioralną cechują pewne zasady, które leżą u jej podstaw i są niezbędne do zrozumienia istoty tego nurtu psychoterapii.

Jest to metoda opierająca się na ciągłym tworzeniu obrazu pacjenta.

Psychoterapeuta koncentruje się na zrozumieniu problemów klienta w kontekście trzech ram czasowych – aktualne myśli i problematyczne zachowania, które nie tylko wypływają z owych nieprzystosowawczych myśli, ale również podtrzymują je. Za przykład może nam posłużyć myśl „Nigdy nie robię nic właściwie". Takie myślenie pociąga za sobą konkretne zachowania: izolowanie się, nieszukanie pomocy, niepodejmowanie wyzwań, a to z kolei utwierdza przekonanie, że nigdy nic mi się nie udaje. Kolejnym aspektem, na którym skupia się psychoterapeuta są czynniki poprzedzające dane zaburzenie. Mogą to być np. utrata pracy, zmiana miejsca zamieszkania czy choroba dziecka. Następnie psychoterapeuta przygląda się najważniejszym zdarzeniom z okresu rozwoju klienta i to jak je interpretował. Jeżeli klient zazwyczaj przyczyny wszelkich negatywnych wydarzeń upatrywał w sobie a to, co pozytywnego zdarzyło się w jego życiu to sprawa szczęścia, to jest zdecydowanie większe ryzyko wystąpienia depresji. Psychoterapeuta tworzy obraz problemu na podstawie informacji zebranych podczas pierwszej wizyty, a w czasie dalszych spotkań uzupełnia go. Podczas spotkań klient uczy się rozpoznawać myśli związane z nieprzyjemnymi emocjami, a także oceniać je i formułować nowe, bardziej przystosowawcze.

Wymaga silnego przymierza terapeutycznego.

Dobry psycholog musi okazać najważniejsze cechy niezbędne do nawiązania pozytywnej relacji z klientem. Są to: ciepło, empatia, szczere zainteresowanie i kompetencja. Powinien wytworzyć atmosferę bezpieczeństwa, zrozumienia i życzliwości. Jest to jeden z ważniejszych czynników w tym sposobie leczenia. Psychoterapia poznawczo-behawioralna podkreśla znaczenie współpracy i czynnego uczestnictwa pacjenta w jej procesie. Klient podczas trwania terapii jest bardzo aktywny. Razem z psychoterapeutą postanawia nad czym będzie pracować czy jak często powinni się spotykać. Na początku terapii psychoterapeuta jest bardziej aktywny, steruje całym procesem, ale w miarę upływu czasu klient coraz bardziej bierze czynny udział w spotkaniach. Klient zaczyna decydować jaki problem będzie omawiany, rozpoznaje błędy w swoim myśleniu i tworzy przystosowawcze przekonania. Ważną kwestią są tzw. prace domowe, czyli zadania, które pacjent wykonuje między spotkaniami. Jest to niezwykle istotne, gdyż pozwala zachować charakter ciągły terapii. Klient pracuje nad swoimi zmianami cały czas, a nie jedynie w ciągu spotkań. Z tego powodu często wykorzystuje się tzw. biblioterapię, czyli pacjent ma za zadanie zaznajomienie się z jakimś tekstem dotyczącym jego problemów.

Jest zorientowana na cel i koncentruje się na problemie.

Już od pierwszej wizyty psycholog mobilizuje klienta, aby nazwał swój problem i wyznaczył cel, jaki chciałby osiągnąć. Bardzo ważne jest, aby koncentrować się na sformułowanym celu, gdyż to pozwoli na rzeczywiste określenie efektów terapii i zauważeniu konkretnych zmian. Psychoterapeuta zwraca uwagę w szczególności na trudności, które uniemożliwiają zrealizowanie celu i pomaga w opracowaniu pewnych strategii mających na celu pominięcie przeszkód.

W swej początkowej fazie kładzie szczególny nacisk na teraźniejszość.

W początkowej fazie psychoterapii psycholog koncentruje się przede wszystkim na aktualnych problemach. Nie oznacza to jednak, że pomija się w tym nurcie przeszłość. To właśnie w przeszłości ukształtowały się przekonania o nas, o innych i o świecie i jeśli są niefunkcjonalne, to należy dokonać ich zmiany. Powraca się do przeszłości w celu zrozumienia źródła myślenia pacjenta, jest to niezbędna do zrozumienia procesu kształtowania się schematów poznawczych klienta.

Warto zwrócić uwagę Psychoterapia poznawczo-behawioralna ma charakter edukacyjny

Psychoterapia poznawcza kładzie szczególny nacisk na uczenie klienta jak być własnym terapeutą i jak zapobiegać nawrotom. Psycholog opowiada klientowi o naturze jego problemów, informuje z czym mogą się one wiązać i jakie są sposoby interwencji. Opowiada również o samej psychoterapii poznawczej, o jej modelu, pomaga w postawieniu celów, nazwaniu problemu, rozpoznaniu myśli i ich ocenie.

Jest to terapia ograniczona w czasie.

Oczywiście w tej kwestii wszystko jest uzależnione od problemów pacjenta, jednak psychoterapia większości klientów trwa ok.14 wizyt. Na początku częstotliwość wizyt jest częstsza, zazwyczaj raz w tygodniu, potem natomiast mają one nieco inny charakter, bardziej kontrolny i mogą się odbywać co miesiąc a nawet raz na pół roku.

Sesje psychoterapii poznawczo-behawioralnej mają określoną strukturę.

Psychoterapeuta stara się trzymać określonej struktury przebiegu terapii. Zazwyczaj na początku sesji omawia się wykonanie zadania domowego, następnie komentowana jest poprzednia wizyta, potem omawiane kolejne punkty programu terapeutycznego, a na koniec ustala się wspólnie zadanie na następny tydzień. Liczba spotkań może zostać zwiększona jeśli klient czuje taką potrzebę, niemniej jednak terapeuta w tej kwestii nie zmienia samodzielnie liczby wizyt wcześniej ustalonych.

Jest to metoda, która uczy pacjenta rozpoznawać, weryfikować i reagować na nieprzystosowawcze myśli i przekonania.

Jednym z głównych założeń terapii poznawczo-behawioralnej jest tzw.empiryzm oparty na współpracy. Oznacza to, że pacjent sam jest badaczem swoich emocji, myśli i zachowań. Przy pomocy psychologa bada ich funkcjonalność, sprawdza czy są zgodne z rzeczywistością. Jeśli odkryją wspólnie, że nie to opracowują strategie ich zmiany

Przeprowadzana przez nas psychoterapia poznawczo-behawioralna korzysta się z wielu technik mających na celu zmianę wzorców myślenia, emocji i zachowań.

Psychoterapeuta wybiera techniki w zależności od diagnozy oraz celu, który chce osiągnąć podczas wizyty.

Cały przebieg terapii w dużej mierze zależy od samego klienta, od jego problemów, motywacji do zmiany, umiejętności nawiązywania relacji terapeutycznej oraz doświadczeń związanych z terapią. Serdecznie zapraszamy do złożenia wizyty w gabinecie adAlta zlokalizowanym w mieście Warszawa. Psychoterapia to dziedzina, na której nasi psycholodzy znają się najlepiej.

Terapia par, małżeńska

marta.zurowska@adalta.com.pl (Marta Żurowska) — Mon, 07 Dec 2015 00:00:00 GMT

Terapia par

Z roku na rok wzrasta liczba rozwodów. Jest to oznaka, że nie staramy się ratować naszych związków? Czy naprawdę kryzys musi oznaczać rozstanie? Czy jest jeszcze jakakolwiek szansa na uratowanie relacji, która przecież tak niedawno była dla nas wyjątkowa i najważniejsza. Im wcześniej zauważymy, że w naszym związku mamy do czynienia z kryzysem tym lepiej, gdyż mamy wtedy czas, aby coś z tym zrobić. Kryzys nie musi oznaczać końca. Z psychologicznego punktu widzenia – kryzys to moment, w którym musi nastąpić zmiana. A jaka to będzie zmiana to już zależy od partnerów. Paradoksalnie możemy z kryzysu wyjść dojrzalsi, bogatsi w doświadczenia i silniejsi.

Po czym rozpoznać, że jest kryzys w związku?

Oczywiście każdy z partnerów to czuje. Nie można stwierdzić, że kryzys jest wtedy gdy mąż nie pomaga żonie w sprzątaniu, bo to wcale nie musi oznaczać, że komukolwiek to przeszkadza. Jednak jeśli żona czuje, że jest jej z tym źle, że nie czuje wsparcia, że czuje się samotna, że już nie wie jak ma to zakomunikować, aby było usłyszane, to wtedy już jest to problem. Niezwykle ważny w każdej relacji, a szczególnie w związku jest wzajemny szacunek. Gdy on słabnie to znaczy, że jest miedzy małżonkami dużo negatywnych, niewypowiedzianych emocji, które niszczą ich związek od środka. Problemy w komunikacji to kolejna oznaka kryzysu. Czasem mówimy coś, a druga osoba przepuszcza to przez swoja interpretacje i w konsekwencji słyszy coś zupełnie innego. Mamy wtedy wrażenie, że już chyba nigdy się nie dogadamy, że to już nie ma sensu. Faktycznie jest to duży problem, który może zniszczyć związek.Brak wspólnie spędzanego czasu jest również oznaką, że coś się dzieje złego w relacji partnerów. Niestety jest to błędne kolo. Kiedy nie potrafimy już rozmawiać z partnerem, to po prostu nie mamy ochoty spędzać z nim czasu. A ta sytuacja na pewno nie pomoże nam się zbliżyć do siebie. Kolejnym skutkiem problemów partnerskich są problemy w sferze seksualnej.

Psychoterapia par

Psychoterapia par jest okazją do pracy nad związkiem na neutralnym gruncie. Celem terapii jest przede wszystkim zdiagnozowanie problemu, dojście do jego genezy i odkrycie mechanizmów działania. Efektem psychoterapii par jest zmniejszenie barier komunikacyjnych i emocjonalnych. Bariery te utrudniają rozwój indywidualny partnerów, a w konsekwencji ich związku. Podczas psychoterapii par partnerzy rozwijają swoje umiejętności, które w przyszłości pozwolą im na samodzielne przejście kryzysu. Najczęściej psychoterapia odbywa się co dwa tygodnie i czas sesji wynosi 90 min. Psychoterapeuta spotyka się ze swoimi pacjentami w Warszawie.

Stres

marta.zurowska@adalta.com.pl (Marta Żurowska) — Mon, 02 Nov 2015 00:00:00 GMT

Pojęcie stresu wprowadził Hans Hugon Selye. Jako pierwszy uznał on, ze niezdolność do poradzenia sobie ze stresem jest przyczyna wielu chorób i nazwał to zjawisko niewydolnością, inaczej syndromem ogólnej adaptacji.

Co to jest stres?

Stres jest to reakcja organizmu na „niekorzystne" bodźce. Zazwyczaj są to bodźce zewnętrzne. Jest to interakcja miedzy tym, co nas spotyka tym, jak ocenimy daną sytuacje (ocena poznawcza), a reakcją fizjologiczną i psychiczną organizmu. Dlatego słowo -„niekorzystne" zapisane jest w cudzyslowiu, gdyż to czy stres się pojawi czy nie zależy w głównej mierze od naszej oceny. Jedna z teorii głosi, ze jeżeli dana osoba uzna, ze sytuacja przekracza jej możliwości poradzenia sobie i jest zagrażająca wówczas pojawia się stres. Takie ujecie stresu wydaje się, ze od razu wartościuje go jako cos negatywnego i niekorzystnego dla nas. Badania jednak wskazują, ze stres ma tez pozytywne działanie. Stres powoduje, ze przysadka mózgowa wytwarza większe ilości kortykotropiny. Hormon ten pobudza korę nadnerczy i wytwarza glikokortykoidy. Są to naturalne sterydy, które podnoszą wydolność organizmu i podnoszą zdolność do przystosowania się do nowej sytuacji. Tak, wiec stres pełni bardzo istotna funkcje i jest potrzebny, jednak tak jak wszystko – z umiarem. Bardzo pomocne jest porównanie do jedzenia, które jest absolutnie niezbędne dla naszego życia, jednak przejedzenie jest niezdrowe, a chroniczne objadanie się prowadzi do ciężkich chorób. Dokładnie tak samo jest ze stresem.

Eustres – jest to mobilizujący do działania stres
Dystres – jest to reakcja na zagrożenie, utrudnienie
Neustres – bodziec dla danej osoby neutralny

Należy jednak pamiętać, ze która z tych trzech reakcji na stres zaistnieje zależy od oceny indywidualnej osoby. Nie samo wydarzenie jest stresujące a interpretacja tego zdarzenia może je takim uczynić.

Reakcja na

stres

zależy od indywidualnych predyspozycji

Co nas stresuje?

W 1967 r Thomas Holmes i Richard Rahe opracowali skalę 43 wydarzeń życiowych, którą wolontariusze uszeregowali według tego, jak wielkiego przystosowania wymaga każde wydarzenie. Kwestionariusz (SRRS) Thomasa Holmesa i Richarda Rahe'a aplikowano ludziom przywiezionym na ostry dyżur oraz osobom towarzyszącym. Okazało się, że osoby chore doświadczyły znacznie więcej stresujących wydarzeń w przeciągu roku poprzedzającego chorobę, niż osoby towarzyszące. Udowodniono wówczas statystyczny związek pomiędzy stresorami, a chorobą.

śmierć współmałżonka 100
rozwód 73
ślub 50
utrata pracy 47
pogodzenie się ze współmałżonkiem 45
reorganizacja przedsiębiorstwa 39
zmiana pracy 36
zmiana godzin lub warunków pracy 20
urlop 13
święta 12

Jakie są objawy stresu?

pobudzenie emocjonalne,
wzrost ciśnienia krwi,
przyspieszenie akcji serca,
ból głowy,
ból brzucha,
przyspieszenie oddechu,
suchość w ustach,
"gęsia skórka",
wzrost stężenia glukozy we krwi;

Jak wiec widać z objawów, stres powoduje reakcje, które w optymalnym natężeniu zwiększają nasza efektywność, jednak długotrwały stres przyczynia się do wielu chorób somatycznych (choroby krążeniowe, żołądkowe, dermatologiczne) i psychicznych(zaburzenia lekowe, depresyjne).

Sposoby radzenia sobie ze stresem?

Relaksacja – osiągana może być w procesie treningu relaksacyjnego. Zwykle uczenie relaksacji polega na rozluźnianiu grup mięśni progresywna relaksacja mięśniowa), spowolnieniu oddechu i oddychaniu brzusznym.
Treningi relaksacyjne są formą terapii (autoterapii) i używane są m. in. w terapii behawioralnej leczeniu bezsenności, redukowaniu stresu, depresji, lęku, bólów głowy itp.
Wizualizacja – stan wzmożonego wytwarzania wyobrażeń wytwórczych. Szczególnie często stosowana w pracy ze sportowcami. W świadomości przywołujemy obrazy, które nigdy nie miały miejsca w rzeczywistości i uznajemy je za dokonane. Działanie takie poparte badaniami nad bio-feedbackiem (z ang. feedback – informacja zwrotna) czyli jak to ujął Cavallier „(...) system sprzężenia zwrotnego pomiędzy funkcjami biologicznymi organizmu a świadomością i wyobrażeniem tych funkcji" sprawia, iż praktycznie rzecz biorąc zdarzenia przyszłe są tak samo realne i współistniejące w naszej świadomości jak zdarzenia przeszłe i teraźniejsze. Najprościej rzecz ujmując przyjmuje się, że skoro możemy sterować naszym ciałem za pomocą impulsów nerwowych pochodzących z Ośrodkowego Układu Nerwowego, to musi istnieć pewien nieuświadamiany rodzaj informacji zwrotnej z naszego ciała do OUN. Zatem w myśl tej teorii, podczas wizualizowania wykonania danej czynności powstaje w naszej korze mózgowej ślad pobudzenia będący śladem pamięciowym, czyli niejako wspomnieniem wykonania danej czynności. Biorąc pod uwagę fakt, iż wizualizujemy sobie idealny model wykonania danej czynności, możemy powiedzieć, że uczymy się wykonania czynności w sposób prawidłowy pomijając etap uczenia się na własnych błędach.
Problem solving – jest to praca nad konkretnymi krokami, jakie można podjąć, żeby rozwiązać dany problem. Czasem faktycznie nasze zasoby mogą być niewystarczające, a technika ta pozwoli na opracowaniu strategii działania, które pozwola nam osiągnąć dany cel.
Wsparcie społeczne – jest niezwykle istotnym czynnikiem w walce ze stresem, szczególnie ze stresem przewlekłym. Zauważono, że osoby otoczone bliską rodziną, przyjaciółmi i znajomymi cieszą się lepszym samopoczuciem i lepiej radzą sobie w sytuacji trudnej. I. Wg Sarason jest to pomoc dostępna dla jednostki w sytuacjach trudnych, stresowych. C. H. Tardy wyodrębnił 4 rodzaje wsparcia:
wsparcie informacyjne – to dostarczanie osobie potrzebującej ważnych dla niej wiadomości, porad
wsparcie instrumentalne – to udzielenie danej osobie konkretnej pomocy np. pożyczenie pieniędzy
wparcie wartościujące – przekazywanie osobie informacji, że jej cechy, zdolności są ważne dla jej prawidłowego funkcjonowania
wsparcie emocjonalne – dawanie osobie do zrozumienia, że nie jest sama i jest ktoś, na kogo może liczyć

Jednak badania pokazują, ze wsparcie społeczne może mieć także negatywny wpływ – wyuczona bezradność, czyli osoba uzyskująca wsparcie upewnia się w przekonaniu, ze sama już sobie nie potrafi z niczym poradzić i liczy tylko na innych.

Wysiłek fizyczny – korzystnie wpływa na nasz organizm - poprawia krążenie, wspomaga trawienie, poprawia kondycję i wydolność, nadaje lekkości naszemu ciału. Jeśli aktywność fizyczna dodatkowo jest wspomagana świeżym powietrzem, czyli czynnym uprawianiem sportu na zewnątrz, to również możemy mówić o dotlenieniu organizmu, dostarczaniu serotoniny przy udziale światła słonecznego. Fizyczne objawy mają bardzo duże znaczenie na nasze samopoczucie psychiczne. Im nasza kondycja jest lepsza, tym lepiej czujemy się psychicznie. „w zdrowym ciele zdrowy duch". Rozładowanie stresu za pomocą aktywności fizycznej ma też pozytywny wydźwięk z tego powodu, że w sposób konstruktywny wykorzystujemy energię, która kumuluje się podczas konfrontacji z trudnymi sytuacjami. Czujemy się wówczas bardzo zdenerwowani i powinniśmy dać ujście tym nerwom. Można to zrobić na różne sposoby, aczkolwiek żaden oprócz wysiłku fizycznego, nie będzie miał tak wielu pozytywnych konsekwencji dla naszego ciała i umysłu.

Przyczyny ataków paniki

marta.zurowska@adalta.com.pl (Marta Żurowska) — Mon, 05 Oct 2015 00:00:00 GMT

Jakie są cechy ataku paniki?

Atak paniki inaczej napady paniki czy zaburzenie lękowe z napadami paniki to nagłe wystąpienie lęku. Występują przynajmniej 4 z 13 poniższych objawów:

Kołatanie serca
Zawroty głowy
Pocenie się
Poczucie dławienia się
Drżenie lub dygotanie rak
Duszności
Depersonalizacja
Strach przed umieraniem
Strach przed uduszeniem się
Strach przed popadnięciem w obłęd

W niektórych przypadkach atakom paniki towarzyszy mniejsza ilość objawów i wtedy mówimy o napadach paniki o ograniczonych objawach.

Ataki paniki mogą być sytuacyjne , czyli pojawiają się w określonych sytuacjach, a także spontaniczne , czyli pojawiają się nieoczekiwanie.

Charakterystyczną cechą dla zaburzenia, jakim są ataki paniki jest lęk przed wystąpieniem kolejnego napadu paniki, a więc tzw lęk przed lękiem.

Napady paniki mogą także występować w innych zaburzeniach lękowych jak fobia społeczna czy klaustrofobia. Ataki paniki mogą pojawić się w nocy, wówczas osoba budzi się w dużym lęku.

Bardzo często ataki paniki współwystępują z agorafobią, czyli „lęk przed znalezieniem się w miejscu lub sytuacji, z których ucieczka może być trudna (lub kłopotliwa) albo, w których może nie być dostępna pomoc w wypadku nieoczekiwanego lub uwarunkowanego sytuacyjnie napadu paniki lub objawów podobnych do paniki" (cytowane za:APA, Kryteria Diagnostyczne wg DSM – IV – TR)

Objawy ataków paniki

marta.zurowska@adalta.com.pl (Marta Żurowska) — Mon, 07 Sep 2015 00:00:00 GMT

Jak dochodzi do powstania zaburzenia jakim są ataki paniki?

Oczywiście istnieje kilka modeli powstawania i podtrzymywania ataków paniki. Osoby doświadczające ataków paniki obawiają się przeżycia zdarzeń fizycznych i psychicznych, które występują w napadach paniki. Pacjenci mają strach przed strachem. Już same doznania somatyczne wywołują takie myśli, które nakręcają lęk. Powstaje tzw. błędne kolo. W pierwszej kolejności jest jakieś doznanie fizyczne np. przyspieszone bicie serca, które zostaje przez osobę błędnie zinterpretowane, zazwyczaj jako oznaka zbliżającej się katastrofy. Oczywiście doznania psychiczne jak np. gonitwa myśli czy problemy z koncentracją też mogą być zinterpretowane jako zbliżająca się katastrofa. Każdy zewnętrzny lub wewnętrzny bodziec, który jest oceniany jako zagrażający może wywołać napad paniki.

Pacjenci często wybiórczo skupiają swoją uwagę na objawach somatycznych, co z kolei powoduje, że już małe zmiany są dla nich zauważalne, a to przyczynia się do oceny tych objawów jako bardziej intensywne. W konsekwencji rośnie ryzyko aktywowania błędnego koła które doprowadzi do ataku paniki.

Wielu pacjentów zaczyna tez rozwijać tzw. zachowania zabezpieczające, które mają ich ochronić przed spodziewaną się przez nich katastrofa. Zachowania te mają wpływ na nasilenie objawów. Osoba, która ma wrażenie, że się dusi i zaczyna szybciej oddychać, może doprowadzić do hiperwentylacji: zawrotów głowy, jeszcze większej duszności. Kolejnym czynnikiem podtrzymującym ataki paniki jest unikanie sytuacji, w których zazwyczaj występuje atak paniki np. zakupy w hipermarkecie, jazda w korku, ćwiczenia fizyczne.

Nerwica natręctw

marta.zurowska@adalta.com.pl (Marta Żurowska) — Mon, 03 Aug 2015 00:00:00 GMT

Zaburzenie obsesyjno–kompulsywne (OCD, pot. nerwica natręctw) to zaburzenie, w którym występują powtarzające się myśli, obrazy czy impulsy tzw. obsesje i/lub powtarzające czynności, zachowania tzw. kompulsje. Kompulsje pojawiają się w skutek obsesyjnych myśli, które wywołują tak duże napięcie, ze dana osoba musi wykonać pewna czynność, aby pozbyć się tego napięcia. Dla przykładu przytoczmy najczęstszą obsesje: „dotknąłem klamki, na niej na pewno były zarazki, mam brudne ręce, zachoruje" – jest to obsesja, która wywołuje bardzo duży lek, napięcie Czynność (kompulsja), która zniweluje to napięcie to oczywiście mycie rak. Aby zdiagnozować OCD osoba musi rozpoznawać obsesje i kompulsje jako nieracjonalne i nadmierne. Osoba doświadcza dużego cierpienia zmagając się z tym zaburzeniem, gdyż po pierwsze czuje duże napięcie, a po drugie wpływa to destrukcyjnie na jej funkcjonowanie – coraz bardziej zaniedbuje obowiązki wynikające z ról społecznych, jakie pełni (małżonek, rodzic, dziecko, przyjaciel, pracownik).

Najczęstszymi formami OCD są:

Lęk przed skażeniem i wynikające z niego sposoby czyszczenia
Lęk, ze stanie się coś złego i próba przeciwdziałania temu np. poprzez wykonywanie pewnej czynności np. Liczenie
Myśli, które wg osoby są uznawane za niemoralne, często związane z lekiem, ze np. osoba zrobi komuś coś złego.

Często osoby z OCD maja wyolbrzymiona odpowiedzialność, potrzebę kontroli, potrzebę perfekcjonizmu. Pod tymi sposobami radzenia sobie kryje się duży lek. Najskuteczniejszą formą psychoterapii jest psychoterapia poznawczo-behawioralna .

Nerwica lękowa

marta.zurowska@adalta.com.pl (Marta Żurowska) — Mon, 06 Jul 2015 00:00:00 GMT

Nerwica lękowa jest to potoczne określenie różnych zaburzeń lękowych. Termin “nerwica” po raz pierwszy został wprowadzony w XVIII w. przez Williama Cullena. Termin ten wpisał się na stałe do codziennego użytku i nawet często używają go lekarze. W Europie obowiązuje klasyfikacja chorób ICD 10 i obecnie termin “nerwica” został zastąpiony terminem “zaburzenia lękowe”. Wg tej klasyfikacji wyróżniamy następujące zaburzenia lękowe:

Fobie proste (przed pajakami, przed lataniem, wysokosci itd.)
Fobia społeczna
Agorafobia
Ataki paniki
Lęk uogólniony
Mieszane zaburzenia lękowo – depresyjne
Nerwica natręctw – zaburzenia obsesyjno-kompulsyjne
Hipochondria
Zaburzenia konwersyjne

Typowe objawy

uczucie duszności,
problemy żołądkowe,
wysokie ciśnienie,
trudności w koncentracji,
bezsenność
bóle kręgosłupa
bóle głowy
kołatanie serca
nagłe uczucia gorąca
napady drgawkowe
zaburzenia seksualne
zaburzenia funkcjonowania organów wewnętrznych
porażenia narzadów ruchu
derealizacja (poczucie jakby otacząjacy świat był zmieniony, nierealny)
depersonalizacja (poczucie, że “ja” to “nie ja”)

Doświadczając takich objawów lęk jeszcze rośnie i koło się zamyka.

Wszystkie te objawy są typowe dla nerwicy lękowej, jednak bardzo ważne aby widzieć z jakim rodzajem nerwicy lękowej mamy do czynienia, gdyż to ma wpływ na sposób leczenia.

Istotny jest fakt, że osoby doświadczające nerwicy zdają sobie sprawę z nieracjonalności swoich lęków, jednak pomimo to czują olbrzymi niepokój. Krytycyzm wobec objawów to jest podstawowa różnica między nerwicą a psychozą.

Skąd się bierze nerwica lękowa

Wszystkie te zaburzenia, zwane nerwicą, mają wspólny objaw jakim jest lęk . Lęk jest emocją, która aktywuje nasz AUN (autonomiczny układ nerwowy).

W związku z tym pojawiają się takie objawy jak:

szybsze bicie serca,
szybszy oddech,
wyższe ciśnienie,
przyspieszona praca jelit,
gonitwa myśli,
czerwienienie,
drżenie rąk
drżenie nóg
drżenie głowy

Bezpośrednią przyczyną nerwicy lękowej jest pobudzenie AUN. Jednak powodem, dla którego tak dana osoba reaguje są zazwyczaj nieuświadomione przekonania dotyczące własnej osoby i spostrzegane wysokie oczekiwania społeczne. Zazwyczaj osoby zmagające się z nerwicą nie wierzą w swoje możliwości zaradcze, mają niską samoocenę, a spodziewają się wymagającej i krytycznej postawy ze strony innych. To z kolei ma swoje źródło w dzieciństwie i relacjach z najbliższymi. Jednak kwestia temperamentu i uwarunkowania biologiczne też odgrywają ważną rolę.

Leczenie

Zazwyczaj leczenie nerwicy lękowej polega na psychoterapii i farmakoterapii.

Niezwykle ważne jest, aby zdiagnozować zaburzenie lękowe, gdyż od tego będzie zależał wybór technik psychoterapeutycznych. Dokładniejsze omówienie psychoterapii jest przy poszczególnych artykułach dotyczących zaburzeń lękowych.

Nerwica - ataki paniki

marta.zurowska@adalta.com.pl (Marta Żurowska) — Mon, 08 Jun 2015 00:00:00 GMT

Jeśli pojawiaja się co jakiś czas ataki paniki, w czasie których bardzo szybki bije Ci serce, szybko oddychasz, masz wrażenie, że umrzesz, odczuwasz mrowienie w palcach, mdłości, to warto przeczytać ten artykuł.

Lęk paniczny - Objawy

Głównym objawem zespołu lęku napadowego, inaczej zwanego panicznym, jest pojawienie się ataków paniki. Atak paniki jest to nagłe i niespodziewane wystąpienie silnego strachu, które ma przynajmniej 4 objawy spośród wymienionych:

strach przed śmiercią
brak tchu
gwałtowne bicie serca
zawroty głowy
drżenie
ściskanie w gardle
mdłości
derealizacja (poczucie nierealności)
ból w klatce piersiowej
mrowienie, drętwienie
uczucie zimna lub gorąca

Aby mówić o zaburzeniu lęku napadowego, ataki muszą się powtarzać. Poza tym osoba nie wie, kiedy pojawi się panika. Jeśli jednak występuje lęk napadowy z agorafobią potrafią przewidzieć w jakich sytuacjach pojawi się atak, np. w supermarkecie, kościele, w tłumie.

Lęk paniczny - Przyczyny

Osoby przeżywające lęk napadowy interpretują pewne doznania cielesne w sposób katastroficzny. Postrzegają te objawy jako bardziej niebezpieczne niż są w rzeczywistości. Gdy już rozwinie się owa błędna interpretacja doznań fizycznych, pojawiają się dwa kolejne czynniki, które podtrzymują zaburzenie. Po pierwsze osoby te bojąc się pewnych objawów, stają się nadmiernie czujni i wielokrotnie badają swoje ciało. To pozwala im zauważyć takie symptomy, na które większość osób zupełnie nie zwraca uwagi. Po drugie, pacjenci wypracowują u siebie rożne zachowania zabezpieczające, np. unikanie i niestety nie są w stanie zaobserwować, że ich objawy nie są tak zagrażające jak myślą.

Lęk paniczny - Psychoterapia

Psychoterapię rozpoczyna się od dokładnej analizy ostatniego ataku paniki. Rozpoznaje się główne doznania cielesne oraz negatywne myśli z nimi związane. Tworzy się specyficzną dla danego pacjenta wersję błędnego kola paniki. Następnie stosuje się różne procedury by pomóc pacjentom zakwestionować błędne interpretacje tych doznań.

Skuteczność psychoterapii

Wg badań psychoterapia poznawczo–behawioralna przyniosła poprawę u 87% pacjentów , podczas gdy relaksacja u 47% (Ost i Westling 1995).

Lęk Uogólniony

marta.zurowska@adalta.com.pl (Marta Żurowska) — Mon, 04 May 2015 00:00:00 GMT

Czy towarzyszy Ci przez większość czasu lęk ? Czy stale martwisz się niemalże o wszystko? Czy czujesz się tym już zmęczony? Czy trudno Ci się skoncentrować?Nie możesz spać? Przeczytaj ten artykuł - o zaburzeniu lęku uogólnionego.

Objawy zaburzenia lęku uogólnionego

O zaburzeniu lęku uogólnionego GAD (Generalized Anxiety Disorder) możemy mówić, gdy objawami są: silny lęk i martwienie się, oczekiwanie niepomyślnych dla siebie i innych wydarzeń, niepokój i uczucie podenerwowania, szybkie męczenie się, trudności w koncentracji lub uczucie pustki w głowie, rozdrażnienie, napięcie mięśniowe, zaburzenia snu. Objawy te bardzo utrudniają codzienne funkcjonowanie i są przyczyną poważnego cierpienia psychicznego. Średni czas od momentu pojawienia się zaburzenia do zgłoszenia się na psychoterapię to 25 lat. Dzieje się tak, gdyż pacjenci utożsamiają swoje zamartwianie się z cechą osobowości i twierdzą, że tacy po prostu są.

Przyczyny zaburzenia lęku uogólnionego

W zaburzeniu lęku uogólnionego głównym objawem jest martwienie się. Jest to łańcuch myśli o negatywnym zabarwieniu. Dotyczy przyszłych wydarzeń o niepewnym rezultacie. U pacjentów z tym zaburzeniem rozróżnia się dwa rodzaje martwienia się:

Typ 1 – dotyczy zewnętrznych wydarzeń np. utrata pracy, brak środków do życia i wewnętrznych, jak np. własne zdrowie
Typ 2 – dotyczy samego martwienia się np. „martwienie się doprowadzi mnie do szaleństwa", „nie mogę kontrolować własnego martwienia", „to nienormalne, aby się tak martwić"

Pacjenci z GAD najpierw tworzą pozytywne przekonania na temat martwienia się np. „myślenie o problemach ewentualnych pozwala mi mieć nad nimi kontrolę". Potem jednak, gdy zaczyna rozwijać się martwienie typu 2 czują się już z tym bardzo źle. Trudno jest im jednak uniknąć zupełnie martwienia się, gdyż to stoi w sprzeczności z wypracowanymi wcześniej pozytywnymi przekonaniami na temat martwienia. Z drugiej strony bardzo starają się unikać martwienia się, bo boją się, że w końcu oszaleją.

Lęk uogólniony - Terapia

Celem psychoterapii jest przede wszystkim zmiana przekonań pacjenta na temat martwienia się. Ważnym elementem jest porzucenie unikania martwienia się i zachowań kontrolujących ten proces. Następnie kładzie się nacisk na wypracowanie nowych przekonań odnośnie martwienia, jako jednej z metod radzenia sobie z problemami.

Skuteczność psychoterapii

Wzrasta liczba badań wykazujących, że psychoterapia poznawczo-behawioralna zaburzenia lękowego uogólnionego powoduje trwałe i solidne efekty. U ponad 50% pacjentów po psychoterapii stwierdza się lepsze funkcjonowanie (Butler i in. 1991; Borkovec i Costello 1993).

Lęk

marta.zurowska@adalta.com.pl (Marta Żurowska) — Mon, 06 Apr 2015 00:00:00 GMT

Lęk to emocja, która pojawia się w sytuacji zagrożenia. Dlatego często jest bardzo potrzebna, gdyż dzięki niej możemy ocenić dane okoliczności, jako zagrażające i podjąć odpowiednie działania zabezpieczające.

Jednak, gdy mamy do czynienia z nadmiernym, przewlekłym lękiem i napięciem, które występuje przez większość czasu, niezależnie od sytuacji lub okresowo, w pewnych sytuacjach, obiektywnie niezagrażających, to możemy mówić o zaburzeniu lękowym. Powoduje ono olbrzymie cierpienie psychiczne, a także bardzo nieprzyjemne doznania fizyczne, które mogą stać się przyczyną różnych chorób somatycznych.

Rodzaje zaburzeń lękowych

Zespół lęku uogólnionego – charakteryzuje się ciągłym zamartwianiem się, nawet o obiektywnie mało istotne sprawy. Towarzyszy temu wzmożone napięcie, niepokój, objawy cielesne. Zespół lęku napadowego – nagłe, bardzo silne napady lęku, z silnym strachem przed śmiercią, z towarzyszącą dusznością, kołataniem serca, zawrotami głowy, zwiększoną potliwością skóry, zasychaniem w jamie ustnej i in. Napady są krótkie, ale mają tendencję do powtarzania, co przyczynia się do pogorszenia funkcjonowania osoby. Fobia społeczna – szczególny rodzaj lęku, pojawia się w sytuacjach kontaktu z innymi ludźmi. Osoba taka odczuwa bardzo duży dyskomfort w sytuacjach społecznych, obawiając się krytyki i wyśmiania ze strony innych. Jedną z częstych metod „radzenia sobie" z lękiem społecznym jest unikanie spotkań towarzyskich, co niestety pogłębia zaburzenie. Fobie proste – lęki przed konkretnymi czynnikami. Można je podzielić na:

zwierzęta (psy, pająki itd.)
siły przyrody (burza, woda itd.)
sytuacje (lot samolotem, winda, otwarta przestrzeń itd.)
krew, zabiegi medyczne

Leczenie ataków paniki

marta.zurowska@adalta.com.pl (Marta Żurowska) — Mon, 02 Mar 2015 00:00:00 GMT

Jakie są cechy ataku paniki?

Atak paniki inaczej napady paniki czy zaburzenie lękowe z napadami paniki to nagłe wystąpienie lęku. Występują przynajmniej 4 z 13 poniższych objawów:

Kołatanie serca
Zawroty głowy
Pocenie się
Poczucie dławienia się
Drżenie lub dygotanie rak
Duszności
Depersonalizacja
Strach przed umieraniem
Strach przed uduszeniem się
Strach przed popadnięciem w obłęd

W niektórych przypadkach atakom paniki towarzyszy mniejsza ilość objawów i wtedy mówimy o napadach paniki o ograniczonych objawach.

Ataki paniki mogą być sytuacyjne, czyli pojawiają się w określonych sytuacjach, a także spontaniczne, czyli pojawiają się nieoczekiwanie.

Charakterystyczną cechą dla zaburzenia, jakim są ataki paniki jest lęk przed wystąpieniem kolejnego napadu paniki, a więc tzw lęk przed lękiem.

Napady paniki mogą także występować w innych zaburzeniach lękowych jak fobia społeczna czy klaustrofobia. Ataki paniki mogą pojawić się w nocy, wówczas osoba budzi się w dużym lęku.

Jak dochodzi do powstania zaburzenia jakim są ataki paniki?

87%

pacjentów odnotowało znaczącą poprawę

Leczenie ataków paniki

Jak w całej psychoterapii poznawczo–behawioralnej , tak i w psychoterapii ataków paniki niezwykle istotne jest rozumienie przez pacjenta jego zaburzenia – jak do niego doszło oraz co je podtrzymuje. Pierwszym krokiem do wyleczenia ataków paniki jest więc psychoedukacja. Oczywiście najskuteczniejsza metodą, aby się o czymś przekonać jest doświadczenie na własnej osobie danego zjawiska, a więc bardzo pomocne w psychoterapii poznawczo – behawioralnej są eksperymenty.

Kolejnym etapem leczenia ataków paniki jest tzw. reatrybucja, a więc zmiana nastawienia do objawów, jakie doświadczą pacjent. Celem jest również w konsekwencji zaprzestanie unikania tych sytuacji, które doprowadzają do ataków paniki

Wg badań psychoterapia poznawczo – behawioralna przyniosła poprawę u 87% pacjentów, podczas gdy relaksacja u 47% (Ost i Westling 1995).

Hipochondria

marta.zurowska@adalta.com.pl (Marta Żurowska) — Mon, 02 Feb 2015 00:00:00 GMT

Twoje myśli skupione są na zdrowiu? Ciągle obawiasz się, że coś Ci dolega? Poszukujesz zapewnień, że jesteś zdrowy? Owe zapewnienia uspokajają Cię tylko na chwilę? Spędzasz dużo czasu na wyszukiwaniu informacji o różnych schorzeniach? Boisz się, że może chorujesz na coś, tylko jeszcze o tym nie wiesz? Jeśli na większość pytań odpowiedziałeś tak, to może być to hipochondria.

Objawy hipochondrii

Główną cechą hipochondrii jest ciągły lęk przed poważną choroba. Pojawia się on mimo zapewnień lekarzy o braku podstaw do niego. Osoba dostrzega odczucia fizyczne, które błędnie interpretuje jako objaw poważnej choroby. Objawy są postrzegane jako bardziej niebezpieczne niż są naprawdę, a dana choroba za bardziej prawdopodobną i poważną niż jest rzeczywiście. Pacjent również nie wierzy, że jest w stanie poradzić sobie z chorobą i wpłynąć na jej przebieg. Pacjent także nie dostrzega czynników zewnętrznych niosących pomoc.

Przyczyny hipochondrii

Na rozwój hipochondrii mają wpływ wcześniejsze doświadczenia związane z chorobą własną lub wśród najbliższych, a także dotychczasowa pomoc medyczna. Ważny także jest aspekt przekazywania różnych informacji na temat chorób przez środki masowego przekazu. Najczęściej osoby z hipochondrią zwracają uwagę tylko na te informacje, które potwierdzają ich diagnozę. Ich uwaga na wszelkie objawy jest wyczulona, więc często dostrzegają symptomy, które zazwyczaj nie są zauważalne. Gdy już rozwinął się lęk o zdrowie, to zazwyczaj powstają mechanizmy, które go podtrzymują. Po pierwsze lęk o zdrowie wywołuje pobudzenia autonomicznego układu nerwowego, co z kolei potęguje doznania związane z objawami. Po drugie, osoby te są wyczulone na określone informacje, które potwierdzają diagnozę, a nie dostrzegają innych. Po trzecie osoby przejawiają zazwyczaj zachowania, które potęgują lęk, np. czytanie artykułów medycznych, kontrola objawów, unikanie wysiłku.

Ile ludzi choruje na hipochondrię

Procentowa liczba przypadków hipochondrii sięga od 3% do 13%, a martwienie się chorobą waha się od rozsądnego niepokoju do ciągłych, uniemożliwiających funkcjonowanie lęków występuje u 10% - 20% ludzi

Hipochondria - Psychoterapia

Przede wszystkim kluczowym punktem terapii jest zrozumienie przez pacjenta psychologicznego podłoża problemu. Do tego służy szereg eksperymentów dzięki, którym pacjent będzie miał sam możliwość przekonania się o źródle swoich objawów. Nie narzuca się pacjentom innego przekonania, a dąży się do tego, aby sam mógł spróbować innej interpretacji swoich symptomów. Psychoterapia poznawczo-behawioralna jest to najbardziej skuteczna metoda terapii hipochondrii. Niezwykle ważne jest zaangażowanie pacjenta, gdyż jednym z jego zadań jest prowadzenie codziennych zapisów w celu samoobserwacji.

Fobia społeczna

marta.zurowska@adalta.com.pl (Marta Żurowska) — Mon, 05 Jan 2015 00:00:00 GMT

Lęk przed upokorzeniem, krytyka ze strony innych, drżenie głosu, szybkie bicie serca czy czerwienienie się w sytuacjach społecznych - to jedne z objawów lęku społecznego. Należy jednak pamiętać aby odróżnić fobię społeczna od nieśmiałości.

Objawy lęku społecznego.

Aż 7% osób w Polsce cierpi na fobię społeczną. Co to oznacza? Fobia społeczna, zwana także lękiem społecznym, to uporczywa i intensywna obawa przed byciem oglądanym i ocenianym przez innych. Osoby doświadczające jej boją się, że ich zachowanie stanie się źródłem zawstydzenia i upokorzenia. Cudownym lekiem pewnie byłaby czapka niewidka, ale ponieważ nie jest to możliwe unikają one określonych sytuacji, aby w ten sposób poradzić sobie z olbrzymim i wszechogarniającym lękiem. Niestety unikanie pociąga za sobą dalsze konsekwencje w życiu osobistym i zawodowym, ponieważ niemożliwe jest normalne i swobodne funkcjonowanie bez wchodzenia w relacje z drugim człowiekiem. Osoby z lękiem społecznym czują się skazane na życie w samotności. Doświadczają olbrzymiego cierpienia psychicznego, ponieważ taki styl zachowania nie jest ich wolnym wyborem. To jedynie sposób walki z lękiem, który sprawia wrażenie czegoś tak silnego, że niemożliwe wydaje się powiedzenie mu twardo i stanowczo – nie.

Skąd bierze się fobia społeczna? - Przyczyny lęku społecznego

Warto zwrócić uwagę, że lęk społeczny w aspekcie ewolucyjnym nie był tak zupełnie niepotrzebny. Już od czasów prehistorycznych tworzenie więzi było czymś bardzo istotnym dla przetrwania człowieka. Będąc w grupie konieczne było powstrzymywanie się od działań narażających osoby na dezaprobatę grupy. Wiązałoby się to z wyeliminowaniem ze społeczności, a w konsekwencji z zagrożeniem przetrwania. Niepokój, jakiego człowiek doświadcza w związku z własnym wizerunkiem skłania do takiego zachowania, które podnosi społeczną atrakcyjność. Jak większość zaburzeń psychologicznych, fobia społeczna nie jest spowodowana jednym czynnikiem, a ich kombinacją. Jedną z prób wytłumaczenia etiologii fobii społecznej jest teoria genetyczna. Istnieją dowody na dziedziczność tego zaburzenia. Badania wskazują, że lęk społeczny występuje dwukrotnie częściej u spokrewnionych osób z tym zaburzeniem. Daniels i Plomin (1985) w swoim badaniu obserwowali nieśmiałość u dzieci biologicznych i adopcyjnych matek z nieśmiałością. Dzieci matek z drugiej grupy nie wykazywały cech nieśmiałości w przeciwieństwie do grupy pierwszej. Wyniki badania można tłumaczyć tym, że czynniki genetyczne odpowiadają za cechy, zwiększające podatność na wystąpienie fobii społecznej. Istnieje jeszcze jeden bardzo istotny i być może wiodący czynnik predysponujący do powstania fobii społecznej – psychospołeczny. Wychowanie w nadopiekuńczej rodzinie, nadmierne chronienie jest jedną z przyczyn powstania przekonania o zagrażającym świecie i niskiej własnej skuteczności. Z kolei surowe wymagania, poczucie niezaspokojenia oczekiwań rodzica także przyczynia się do wygenerowania myśli – „nic nie potrafię zrobić dobrze", a to wzmaga przewidywanie własnego niestosownego zachowania. Wcześniejsze, ośmieszające doświadczenia w sytuacjach społecznych często jest czynnikiem spustowym zaburzenia, jakim jest lęk społeczny. Ponadto w dzisiejszej kulturze coraz częściej model życia społecznego oparty jest a współzawodnictwie, co wprowadza ostrą selektywną ocenę. Osoba, która w dzieciństwie ukształtowała obraz siebie jako kogoś niekompetentnego, niezgrabnego, śmiesznego, niezręcznego i nieśmiałego, a obraz innych jako krytycznych, oceniających i odrzucających. Widzi, że jedynym rozwiązaniem jest zamknięcie się przed światem. Przede wszystkim osobom zmagającym się z tym zaburzeniem towarzyszą myśli negatywne na temat siebie. Częściej twierdzą, że są niezdolni, niekompetentni i nieśmiali, pomijając przy tym jakiekolwiek pozytywne przekonania na swój temat. Osoby z lękiem społecznym charakteryzuje często perfekcjonizm. Stawiają sobie za cel wykonanie czegoś idealnie, co często okazuje się nierealne, efektem jest samokrytyka. Badanie (Wallace, Alden, 19910 pokazuje, że pacjenci z fobią społeczną mają poczucie, że ich zachowanie było nie takie, jak od siebie wymagali. Oceniają oni także oczekiwania innych za wyższe niż są one w rzeczywistości. Nawet jeśli osoba z lękiem społecznym odniesie sukces to nie wpływa to pozytywnie na jej samoocenę. Wręcz przeciwnie – twierdzi, że teraz inni jeszcze więcej będą oczekiwać, a ona poniesie już tylko same porażki. Obraz innych i świata także nie jest kolorowy. Spostrzegają one sytuacje społeczne jako niebezpieczne. Twierdzą, że relacje z innymi są rywalizujące i nie wierzą, że mogą zająć dobrą pozycję w grupie. Jak już zostało wcześniej wspomniane – osoby z lękiem społecznym mają wysokie wzbudzenie fizjologiczne. Objawia się to poprzez czerwienie się, drżenie, pocenie czy szybkie bicie serce. Bez wątpienia są to dolegliwości utrudniające funkcjonowanie. Zamiast skupić się na czynności wykonywanej uwaga osoby z lękiem społecznym absorbuje własne zachowanie i ocena jego przez innych. Skupiając się na własnym zachowaniu, na tym żeby się nie czerwienić, nie drżeć, nie pocić, jedynie wzmaga się te procesy. Przypomina to eksperyment, aby siedzieć w spokoju i myśleć o czymkolwiek, aby nie o różowym słoniu. Zupełnie niewykonalne.

Psychoterapia lęku społecznego.

W ramach psychoterapii poznawczo-behawioralnej należy zająć się trzema składnikami lęku społecznego: poznawczym (czyli to co pacjent myśli), fizjologicznym (to, co odczuwa we własnym ciele) i behawioralnym (czyli to, co robi). Kolejnym ważnym krokiem jest poznanie zachowań zabezpieczających pacjenta, które chronią go przed stawieniem czoła sytuacjom lękorodnym. Unikanie takich sytuacji tylko na chwile redukuje napięcie, bo zaraz potem pacjent ma obniżony nastrój, ze znowu nie umiał uporać się ze swoim problemem. Warto zaznaczyć, ze wszystko dzieje się w tempie dostosowanym do klienta. Pacjent przy pomocy terapeuty dokonuje zmian, które pomagają mu poczuć się wolnym od lęku.

Skuteczność psychoterapii

Badania wskazują, ze 65% pacjentów poddanych psychoterapii poznawczo - behawioralnej doświadczyło poprawy po zakończeniu terapii (Heimberg i in. 1990).

Czy to nieśmiałość czy fobia społeczna?

marta.zurowska@adalta.com.pl (Marta Żurowska) — Mon, 01 Dec 2014 00:00:00 GMT

Objawy fobii społecznej

Fobia społeczna , nazywana też lękiem społecznym jest bardzo rozpowszechnionym problemem. Osoby, które się z nim zmagają przede wszystkim obawiają się negatywnej oceny innych, którą przewidują w sytuacji swojego nieudanego wystąpienia publicznego. To wystąpienie publiczne nie musi wcale oznaczać wygłoszenia przemowy przed aulą pełną ludzi. Jak się okazuje większość czasu bierzemy udział w publicznym wystąpieniu: załatwienie sprawy w banku, zgłoszenie reklamacji w sklepie, zamówienie potrawy w restauracji, opowiedzenie wrażeń z wakacji znajomym, złożenie życzeń cioci – te i wiele innych sytuacji konfrontują nas z ludzką reakcją na naszą osobę. Osoba z fobia społeczną jest przekonana, że jej zachowanie nie zostanie zaakceptowane i w konsekwencji zostanie odrzucona, co z kolei spowoduje utratę poczucia własnej wartości.

Mechanizm podtrzymywania fobii społecznej

Osoby zmagające się z fobią społeczną są bardzo skupione na objawach fizjologicznych lęku, bieżącym wykonywaniu czynności i tego, jak to jest spostrzegane przez innych ludzi. To oczywiście powoduje, że lęk jest „podkręcany", a w efekcie wykonanie danej czynności może być słabsze. Osoby z fobią społeczną obawiają się, że zostaną odebrane jako lękliwe, słabe, nieradzące sobie, głupie. Mogą bać się np. składania podpisu w miejscu publicznym, bo będą im drżeć ręce lub rozmawiać z innymi, bo zaczną mieć rumieńce lub będzie im drżał glos. Aby postawić diagnozę fobii społecznej sytuacja społeczna niemal zawsze wywołuje reakcje lekową. Osoby z fobią społeczną mają bardzo silną potrzebę zrobienia dobrego wrażenia na innych. jeśli zachowają się w sposób oceniony przez siebie jako nieporadny, to będzie to miało katastrofalne skutki w postaci upokorzenia, utraty atrakcyjności społecznej, odrzucenia przez innych.

Leczenie fobii społecznej

W terapii lęku społecznego niezwykle ważna jest psychoedukacja pacjenta. Pacjent powinien wiedzieć jaki jest mechanizm powstawania fobii społecznej i jej podtrzymywania. Po zapoznaniu pacjenta z modelem fobii społecznej psychoterapia poznawczo –behawioralna skupia się na zmianie treści własnego wyobrażenia na swój temat. Pacjenci mają takie wyobrażenie siebie w sytuacjach społecznych:

gdy nie wiedzą co powiedzieć to widzą siebie jako: „mało inteligentną lalunie"
gdy drżą im ręce to widzą siebie jako: „pomyślą, że tracę panowanie nad sobą, bo drżenie rąk jest okropne"
gdy zaczerwienia się to widzą siebie jako „niedołęgę z czerwoną buzią"
gdy spocą się to widzą głównie krople potu na czole
gdy trzęsie się głos widzą się jako „nieśmiałą, słabą i żałosną' (…)

Psychoterapia poznawczo–behawioralna opiera się na szeregu technik, które mają na celu bardziej rzeczywiste spojrzenie na sytuacje społeczne, na własne kompetencje, a w konsekwencji zmniejszenie lęku i poprawę komfortu psychicznego oraz poprawę funkcjonowania.

Co ci mówi lęk?

Mon, 03 Nov 2014 00:00:00 GMT

Co ci mówi lęk, czyli wpływ śladów doświadczeń z przeszłości na obecne problemy

Napięcie – coś w środku drga, gardło się zaciska, żołądek kurczy, a w głowie gonitwa myśli. Czasami lęk łączy się ze smutkiem i przekonaniem, że nie dasz rady, że wszystko Cię przytłacza – masz ochotę uciec, ale czasami nie wiesz nawet przed czym. Czasami z kolei łączy się z irytacją i rozdrażnieniem, kiedy najmniejszy szczegół doprowadza Cię do pasji.

Mówiąc o lęku zamiennie używamy słowa strach, ale między nimi jest zasadnicza różnica. Strach dotyczy realnych zagrożeń – czujesz go, kiedy np. jadąc samochodem nagle na Twoim pasie pojawia się auto z naprzeciwka, ktoś Cię napada, dowiadujesz się o ciężkiej chorobie Twojej lub kogoś bliskiego, a odczuwasz lęk kiedy jadąc samochodem obawiasz się wypadku, mimo że sytuacja na drodze jest bezpieczna, kiedy wydaje Ci się, że co drugi przechodzień z naprzeciwka może zaatakować, albo dręczą Cię straszne scenariusze własnej choroby, mimo że wyniki badań są dobre. Często również w ogóle trudno Ci określić źródło napięcia. Lęk jest informacją o problemie, tak jak strach – tylko w przypadku lęku ten problem dotyczy Twojego wewnętrznego świata, a nie zagrożeń zewnętrznych. Mimo, że czasami traktuje się lęk jako problem sam w sobie i np. zaleca przyjmowanie leków, to nie rozwiązuje ono problemu, którego lęk jest zazwyczaj objawem, a nie przyczyną. A więc co nasz organizm chce przekazać?

Przykładowa sytuacja:

Karolina 31 lat, księgowa w niewielkiej firmie, w szczęśliwym związku. Traci pracę w wyniku cięć. Intensywnie szuka nowej pracy i znajduje. Okazuje się szybko, że trudno jest przystosować się do nowej pracy. Na sam widok szefa ściska ja w żołądku – boi się, że zostanie zwolniona, mimo że wywiązuje się ze swoich zadań i bardzo stara. Jest przekonana, że jej nowy szef tylko czeka na jej potknięcie, żeby móc ją zwolnić. Wnioskuje o tym po dziwnym spojrzeniu szefa, po tym że pyta jak jej idzie praca. Coraz częściej martwi się swoją sytuacją finansową – obawia się, że któreś z nich, ona albo partner może stracić pracę i zostaną bez środków do życia. Dręczą ją myśli, że nie nadaje się do tej pracy, bo jest zbyt kiepska. Po kilku miesiącach nadal zdarza jej się popełniać błędy, których wcześniej wydawały jej się nie do pomyślenia. Na samą myśl o pracy, a szczególnie spotkaniu szefa czuje przytłoczenie, jest napięta. Nie ma ochoty tam chodzić.

Utrata pracy, odnalezienie się w nowej jest stresujące, jednak jej reakcja wydaje się jest zbyt silna – trudno jej normalnie pracować i cieszyć się życiem. Czemu tak się dzieje?

Te wydarzenia obudziły coś, co było trudne dla Karoliny już od dawna. W teraźniejszości obawiała się przede wszystkim szefa i czuła presję, że powinna spełniać jego oczekiwania. Zazwyczaj w wyniku psychoterapii pacjenci rozpoznają w obecnych sytuacjach wzory, które już dobrze znają z przeszłości – w przypadku Karoliny nie było inaczej. Jako dziecko często bała się swojego ojca. Wydawał jej się zawsze niedostępny i wymagający. Myślała, że musi jakoś zasłużyć na jego miłość. Nawet dzisiaj nadal ma pragnienie, żeby jej ojciec był z niej dumny i zadowolony. Niestety częściej spotykała się z jego krytyką i wytykaniem błędów. Jej wrażliwość oraz wzorce, które widziała w domu ugruntowały w niej przekonanie, że lepiej starać się unikać kary przez starania niż buntować.

Obecny przełożony był drugim w życiu a pierwszym w dorosłości Karoliny mężczyzną, który ją bezpośrednio oceniał. W Karolinie obudziły się wzory z przeszłości. W swoim dzieciństwie nauczyła się spodziewać kary od ważnych mężczyzn i obawiać się ich. Przez wszystkie lata nosiła w sobie strach małego dziecka przed własnym rodzicem i pragnienie bycia zaakceptowaną. W trakcie terapii dotarła do tych doświadczeń i uwolniła się spod ich śladów. Wtedy okazało się, że lęk ustąpił a szef przestał jawić się jako groźny i wymierzający kary przy najmniejszym potknięciu.

Każdego spotykają sytuacje, w których przeszłość może mieszać się z teraźniejszością i przeszkadzać normalnie żyć - rozwód, rozstanie, problemy w pracy, narodzenie dziecka, przeprowadzka, konflikt z ważną osobą, przejście na emeryturę – wszystkie te wydarzenia naturalnie wywołują stres, ale kiedy on się przedłuża i utrudnia życie to znak, że warto najpierw poradzić sobie z utrwalonym w przeszłości schematem.

Lęk zawsze jest sygnałem dla organizmu. Ewolucja przystosowała nas do tego, żeby uciekać kiedy na naszej drodze pojawia się coś niebezpiecznego jednak w przypadku lęku straszą nas ślady doświadczeń z naszego życia, więc próba ucieczki nie pomoże, przeciwnie – uciekając od samego siebie nie przestajemy się bać, smucić albo gniewać, tylko znajdujemy powód na zewnątrz – w partnerze, pogodzie, czy pracy, tak jak Karolina. Dlatego nie warto uciekać przed lękiem, tylko rozpoznać jego źródło i stawić czoło temu, co może wydawać się dużo straszniejsze – na przykład swojej bezsilności czy krzywdzie. Ta wielka odwaga się opłaca – przynosi spokój.

Okrutny krytyk wewnętrzny

Mon, 06 Oct 2014 00:00:00 GMT

Każdy z nas popełnia czasem błędy, czasami ponosi porażkę mimo tego, że bardzo się starał i zrobił wszystko, żeby osiągnąć upragniony cel. Niektórzy w takich sytuacjach mówią sobie: „Trudno, następnym razem będzie lepiej”, albo „Tak mi siebie szkoda, że nie wyszło – jest mi smutno i źle”, są również tacy, którzy sobie powiedzą „Wiedziałam/em, że ci się nie uda! Nigdy ci się nie udaje, bo nic nie umiesz! Wszystko zepsułaś/eś!”. Jeśli należysz do trzeciej grupy przeczytaj uważnie ten artykuł.

Jeżeli dobrze znasz te ostatnie słowa, a może nawet wydają Ci się one przesadnie pobłażliwe, to znak, że może Cię dręczyć Okrutny Krytyk Wewnętrzny (OKW). Często czujesz się winna/ny, niekompetentna/ny, mało wartościowa/wy? Żyjesz w przekonaniu, że niezależnie od Twoich starań niewiele dobrego Cię w życiu czeka, albo co gorsza, że nie powinno Cię być? Aż w końcu słyszysz czasami od siebie samego, że jesteś gorszy, zły albo wybrakowany? To są właśnie przejawy działalności OKW.

Życie z takim krytykiem jest ciężkie i pełne trudności – osoby często rezygnują z szans czy przyjaźni, nie wierząc, że coś tak dobrego mogłoby je spotkać. Czasami przeciwstawiają się swojemu wewnętrznemu wrogowi pnąc się po szczeblach kariery w swojej dziedzinie. Jednak sukcesy rzadko przynoszą radość – raczej służą temu, żeby inni nie zauważyli z jak mało kompetentną i wartościową osobą mają do czynienia.

Źródła

Nikt z nas nie rodzi się z przekonaniem, że jest zły, bezwartościowy czy gorszy od innych. Każde dziecko jest tak samo wartościową i dobrą istotą. Tylko nie wszystkie mają tyle szczęścia, by trafić na opiekunów, którzy je wspierają oraz okazują szacunek i zainteresowanie. Inne dzieci z kolei znajdują się w środowisku, które rani np. w szkole, czy będące ofiarami wykorzystania seksualnego. Pod wpływem tych okoliczności zaczynają o sobie źle myśleć. Moje doświadczenie psychoterapeutyczne pokazuje mi, że w większości przypadków pacjenci słyszą okrutne ocenyod konkretnych osób, rzadziej sami dochodzą do takich wniosków pod wpływem doświadczeń. Dzieci zazwyczaj wierzą swoim rodzicom – w przypadku OKW nie dzieje się inaczej. Dzieci wierzą w to co mówią o nich bliscy i sami zaczynają się tak opisywać, a z czasem OKW staje się częścią ich osobowości.

Psychoterapia

Niezależnie od tego jak głęboko człowiek utożsamia się z wrogimi i okrutnymi opiniami na swój temat psychoterapia pomaga osłabiać działanie OKW. Praca zaczyna się od zbudowania przyjaznej i bezpiecznej relacji z terapeutą oraz zwiększania gotowości do doświadczania bolesnych wspomnień. Terapeuta zachęca pacjenta do przywoływania trudnych wspomnień i uczy sposobów samouspokajania się w sytuacji, kiedy obawy, wstyd i smutek nasilają się. Kolejnym etapem jest rozpoznanie nawracających przykrych myśli i modyfikowanie ich. Celem tej pracy jest zwiększenie umiejętności do monitorowanie swoich myśli i osłabienie przekonania o ich prawdziwości czyli zamiast wierzyć w to, że nie zasługuję na nic dobrego pacjent spostrzega, że myśli, że nie zasługuje na nic dobrego, ale nie stawia znaku równości pomiędzy treścią myśli a rzeczywistością, bo np. jeśli pomyślę, że unoszę się nad ziemią to przecież wiem, że to nie jest równoznaczne z tym, że rzeczywiście się nad nią unoszę. Następny etap to docieranie do najtrudniejszych wspomnień i uwalnianie się od nich. Dzieje się to za pomocą pracy z wyobrażeniami. W ostatnim etapie pracy klienci umacniają zmiany, których dokonali i przygotowują się na radzenie sobie z OKW w różnych sytuacjach życiowych w przyszłości, kiedy nie będą już korzystać z psychoterapii.

W pracy nad OKW z moimi pacjentami dostrzegam wspólną dla nich wszystkich zmianę – ich oczy zaczynają błyszczeć, spojrzenie staje się lżejsze, a głowa podnosi do góry. To tak jakby po męczącej wspinaczce z wielkim plecakiem zdjąć go i pójść dalej bez zbędnego ciężaru.

Niskie Poczucie Własnej Wartości

marta.zurowska@adalta.com.pl (Marta Żurowska) — Mon, 01 Sep 2014 00:00:00 GMT

Niska samoocena

Samoocena to niezwykle ważna kwestia. W zasadzie od tego co myślimy na swój temat zależy bardzo dużo w naszym życiu: nasza kariera zawodowa, nasz związek, nasze relacje z innymi ludźmi, nasze samopoczucie. Często osoby widza, jak bardzo życie ich mogłoby być inne, gdyby oni bardziej polubili siebie.

W centrum niskiego poczucia własnej wartości leżą negatywne przekonania o sobie. Dokonywane przez nas oceny siebie i wartości są opinią, a nie faktem. Opinie mogą być błędne, stronnicze lub niedokładne. Rozwinęły się one jako konsekwencja życiowych wydarzeń. Jeśli doświadczenia były pozytywne i budujące zdrową samoocenę, wtedy postrzegamy się właśnie w taki sposób. Jeśli były one jednak negatywne w większości to nasze poczucie własnej wartości jest niskie.

Najczęstsze wydarzenia, które przyczyniają się do niskiego poczucia własnej wartości to:

Systematyczne karanie, zaniedbywanie czy znęcanie
Niepowodzenia w spełnianiu standardów rodziców
Niepowodzenia w spełnianiu standardów grup rówieśniczych
Szczególne narażenie na stres i cierpienie psychiczne innych ludzi
Przynależność do rodziny i grupy społecznej, która jest przedmiotem uprzedzenia
Brak dobrych doświadczeń (np. pochwały, sympatii, ciepła, zainteresowania)
„odstawanie" od reszty domu
„odstawanie" od reszty w szkole

Późniejsze doświadczenia, które mogą spowodować niskie poczucie własnej wartości to:

Zastraszanie lub znęcanie się w miejscu pracy,
relacje, w których doświadcza się wykorzystania,
ustawiczny stres lub bieda,
wystawienie na traumatyczne wydarzenia

A więc to doświadczenie kształtuje poczucie własnej wartości . Każdy z nas gdy dorasta zabiera ze sobą w życie głosy ludzi ważnych dla siebie. Nie muszą być to rodzice. Inni członkowie rodziny, nauczyciele, opiekunki, przyjaciele i koledzy szkolni – wszyscy mogą mieć wielki wpływ na wiarę w siebie. Osoby z niskim poczuciem wartości:

są wobec siebie bardzo krytyczni,
winią siebie,
lekceważą pozytywy, a skupiają się na słabościach i wadach,
mają trudności w asertywnych zachowaniach, wyrażaniu swoich potrzeb
mają przepraszającą postawę
unikają wyzwań
często są smutne, zlęknione, zawstydzone, sfrustrowane

Niskie poczucie własnej wartości - Psychoterapia

Psychoterapia schematów jest idealnym podejściem dla terapii niskiego poczucia własnej wartości, gdyż pozwala zrozumieć jak problem się rozwijał i co go utrzymuje. W szczególności, psychoterapia poznawczo – behawioralna skupia się na myślach, przekonaniach, postawach i opiniach. Zachęca pacjenta do przyjęcia aktywnej roli w pokonaniu niskiego poczucia własnej wartości.

Nieśmiałość

marta.zurowska@adalta.com.pl (Marta Żurowska) — Mon, 04 Aug 2014 00:00:00 GMT

Wszyscy chcielibyśmy być pewni siebie, mieć zdrowa samoocenę – akceptować swoje wady, doceniać zalety i po prostu korzystać z życia. Brzmi prosto, a jednak dla niektórych osób wydaje się być trudnym do spełnienia marzeniem.

Gdyby tylko można było się pozbyć tego skrepowania, zażenowania, leku. Gdyby można było zrobić cos żeby nie było tych trzęsących rak, czerwonych policzków, walącego jak młot serca, trzęsącego głosu, pustki w głowie czy nóg jak z waty. Jest to marzenie osób, które wałczą ze swoja nieśmiałością.

Czym ona właściwie jest? Jest to stan doświadczany w sytuacji, gdy dana osoba jest oceniana przez ludzi lub sobie to wyobraża. To bardzo nieprzyjemny stan, w którym osoba czuje lek, skrepowanie, chęć ucieczki, ale także objawy takie, jak pocenie się, czerwienienie, szybszy puls. Zazwyczaj te objawy sa tak nieprzyjemne ze osoba unika takich sytuacji. To z kolei powoduje, ze nie realizuje swoich marzeń, planów. Nieśmiałość stoi na drodze do szczęścia.

Nieśmiałość pojawia się najczęściej w sytuacjach wystąpień publicznych, w relacjach z płcią przeciwna, podczas kontaktu z przełożonym lub autorytetem, w sytuacji proszenia o pomoc, czy wymagających asertywności.

Umiarkowanie nasilona nieśmiałość to stan, który jest znany większości ludzi. Jednak nasilenie tej cechy jest zróżnicowane i jest to cecha osobnicza, a nie chwilowy stan. Jeśli tak rozumiemy nieśmiałość to jest to cecha charakteru. U niektórych osób nieśmiałość może przybrać bardzo duże nasilenie, wpływać negatywnie na funkcjonowanie. Wtedy przez niektórych badaczy skrajne nasilenie nieśmiałości, nazwane jest fobia społeczna .

Psychoterapia psychodynamiczna

Mon, 04 Aug 2014 00:00:00 GMT

Psychoterapia psychodynamiczna jest rozumiana jako proces leczenia, polegający na tworzeniu relacji pomiędzy klientem a terapeutą i stopniowym pogłębianiu rozumienia świata wewnętrznego pacjenta. Relacja ma służyć badaniu w bezpiecznych warunkach trudnych i bolesnych aspektów życia klienta, aby połączyć i zrozumieć to, co wewnętrzne i często ukryte i nieuświadomione, z tym, co jest w świecie realnym; oraz jak te nieświadome obszary psychiki wpływają na obecne funkcjonowanie klienta, na sposób rozwiązywania konfliktów, wchodzenia w relacje, dokonywania wyborów. Dzięki terapii klient doświadcza złagodzenia lub ustąpienia objawów (podstawowe zadanie terapii psychodynamicznej), z powodu których zgłosił się do psychoterapeuty, ale też może dokonywać różnych wyborów w życiu w nieporównanie bardziej świadomy i swobodny sposób, odzyskując większą kontrolę na swoim życiem. Klient jednocześnie zyskuje możliwość zmiany w sferze emocji, myśli i zachowań.

Podstawy terapii psychodynamicznej

Terapia psychodynamiczna wywodzi się z psychoanalizy, korzysta jednak również m.in. z dorobku psychologii ego, teorii relacji z obiektem, psychologii self, teorii przywiązania i przede wszystkim ze współczesnych dokonań w dziedzinie neuroscience. Reasumując: terapeuta psychodynamiczny pracuje w oparciu o zasady, które definiują, że znaczna część życia umysłowego jest nieświadoma m.in. potrzeby, pragnienia, myśli i wynikające z nich konflikty psychiczne, które wpływają na funkcjonowanie człowieka. Część z nich jest nieświadoma i dlatego trudno sobie z nimi poradzić. Ważne są doświadczenia z dzieciństwa, które wraz z czynnikami genetycznymi kształtują osobę dorosłą, ale również historia życia pacjenta i jego aktualna sytuacja życiowa, sposób funkcjonowania, związki interpersonalne.

Cele terapii psychodynamicznej

Głównym zadaniem psychoterapii psychodynamicznej jest złagodzenie objawów, ale [skuteczne leczenie][1] powinno nie tylko doprowadzić do remisji objawów, ale także zauważenia i docenienia zdolności i zasobów psychologicznych klienta oraz możliwość swobodnego korzystania z nich. W zależności od osoby i okoliczności celem terapii może być również wzrost możliwości wchodzenia w bardziej satysfakcjonujące związki, utrzymywanie stabilnej i zakorzenionej w rzeczywistości samooceny, tolerowanie większego spektrum emocji, doświadczania ich i radzenia sobie z nimi, doświadczanie bardziej satysfakcjonującego seksu, rozumienie siebie i innych w bardziej złożony, subtelny sposób, stawianie czoła wyzwaniom życia z większa swobodą i elastycznością.

Jak pracuje terapeuta psychodynamiczny?

Terapeuta, przy pomocy różnych technik, pomaga pacjentowi uświadomić to, co nieświadome, dzięki czemu powtarzane przez pacjenta w dorosłych relacjach wczesnodziecięce schematy i obrony mogą zostać zmodyfikowane, najpierw w relacji terapeutycznej, następnie w realnym życiu. W czasie terapii stopniowo wzrasta zdolność pacjenta do tolerowania różnych uczuć, a zwłaszcza towarzyszącego im lęku, rozpoznawania konfliktów i poddawania ich refleksji oraz wprowadzania zmian w życiu.

Co leczy w psychoterapii psychodynamicznej?

Podstawowym narzędziem pracy terapeutycznej jest praca na relacji i przeniesienie, które polega na tym, że uczucia, pragnienia, fantazje i zachowania pochodzące z ważnej relacji z przeszłości zostają przeniesione na jakąś istniejącą obecnie relację (np. konfliktowa relacja z kierownikiem i jej podobieństwo do relacji z rodzicem). Postępy w terapii dokonują się dzięki analizie pojawiających się w relacji pragnień, snów i fantazji wnoszonych przez klienta, w oparciu o koncentrację na analizie relacji terapeutycznej. Terapeuta wspólnie z klientem skupiają się na emocjach i sposobach ich wyrażania, badają próby unikania pewnych aspektów doświadczeń, identyfikują powracające w różnych sytuacjach motywy i wzorce, omawiają przeszłe doświadczenia, koncentrują się na relacjach interpersonalnych. Klient w relacji terapeutycznej ma odkryć to, co nieświadome, uczyć się rozpoznawać własne emocje, nazywać je i radzić sobie z nimi, może - odkrywając tłumione uczucia doświadczyć w relacji korektywnego doświadczenia emocjonalnego (wielokrotnie w terapii przeżyć sytuacje, które stoją w sprzeczności z dotychczasowymi oczekiwaniami klienta; doświadczyć znanej sytuacji inaczej niż do tej pory), skorygować dotychczasowe nieadaptacyjne myślenie, uczyć się nowych zachowań i umiejętności społecznych.Psychoterapię psychodynamiczną można pojmować jako budowanie nowej więzi, która prowadzi do przebudowy pamięci niejawnej, związanej ze stylem przywiązania, co daje szansę innego podejścia do nowych relacji bądź próby korekty obecnych tak, aby klient był bardziej usatysfakcjonowany.Odwołując się do niedawnych odkryć w dziedzinie neuroscience badania potwierdzają, że w wyniku terapii związki między sieciami skojarzeniowymi w mózgu ulegają modyfikacji, dzięki czemu np. reprezentacja figury autorytetu nie wywołuje już takiej samej reakcji emocjonalnej jak przed terapią. Natomiast inne połączenia skojarzeniowe zostają wzmocnione.

Praktyczne zasady terapii psychodynamicznej.

50-minutowe sesje odbywają się 1 do 3 razy w tygodniu, w stałym miejscu i o stałej (w miarę możliwości porze). Wszystkie odstępstwa są szczegółowo omawiane.

Dla kogo?

Szeroko ujmując psychoterapia psychodynamiczna jest dla osób mających trudności w relacjach, osób o często zmieniającym się nastroju, z niestabilnym poczuciem własnej wartości, nadmiernie wrażliwych na niepowodzenia i odrzucenie, skłonnych do działań impulsywnych i acting-out’ów, skonfliktowanych, często przeżywających nadmierny lęk i niepokój, poczucie winy lub krzywdy, zapamiętałych w urazach, cierpiących z powodu braku zrozumienia, niepowodzeń, wycofanych społecznie, przeżywających poczucie beznadziejności i bezsensowności, znoszących niespecyficzne dolegliwości somatyczne (bez wyraźnych przyczyn fizycznych), cierpiących czasem z trudno uchwytnych do zdefiniowania powodów, takich jak wewnętrzna pustka, niepokój.Wskazaniem do podjęcia psychoterapii psychodynamicznej (krótko- lub długoterminowej) są zaburzenia depresyjne, zaburzenia lękowe, zaburzenia somatyzacyjne, zaburzenia odżywiania się, zaburzenia związane z używaniem substancji psychoaktywnych, zaburzenia osobowości m.in. osobowość z pogranicza (borderline), zaburzenia osobowości z grupy C (m. in. osobowość unikająca i osobowość zależna). Z literatury klinicznej wypływa również sugestia, że klienci ze zdiagnozowaną osobowością narcystyczną czy histeryczną/histrioniczną mogą wymagać długoterminowej psychoterapii psychodynamicznej lub psychoanalizy.Decyzję, czy rozpocząć terapię krótko- czy długoterminową, powinni podjąć wspólnie terapeuta i klient na podstawie wielu czynników, które różnią się w każdym indywidualnym przypadku.

Skuteczność psychoterapii psychodynamicznej

Znacząca liczba badań potwierdza skuteczność terapii psychodynamicznej. W metaanalizie skuteczności krótkoterminowej terapii psychodynamicznej wykazano, ze w kontekście objawów kluczowych, na które ukierunkowano leczenie, pacjenci na terapii byli przeciętnie w lepszej sytuacji, niż 86% pacjentów bez terapii.

W kolejnej meta-analizie (opublikowanej w „Archives of General Psychiatry” w 2004r.) stwierdzono, że pacjenci leczeni krótkoterminową terapią psychodynamiczną „mieli się lepiej pod kątem leczonych problemów, niż 92% pacjentów przed terapią”.Kolejna nowa meta analiza badała skuteczność krótkoterminowej terapii psychodynamicznej dla zaburzeń somatycznych (m.in. dermatologicznych, gastrycznych, oddechowych, neurologicznych, mięśniowo-szkieletowych). Spośród badań zawierających dane o korzystaniu z opieki zdrowotnej, 77,8% donosiło o zmniejszonym korzystaniu z opieki zdrowotnej wynikających z terapii psychodynamicznej. Terapia psychodynamiczna wprawia w ruch procesy psychologiczne prowadzące do trwałej zmiany, nawet po zakończeniu terapii, a korzyści z terapii nie tylko utrzymują się, lecz również zwiększają wraz z upływem czasu.Badania sugerują, że terapia psychodynamiczna może nie tylko łagodzić symptomy, ale także rozwijać wewnętrzne zdolności i zasoby, pozwalające na bogatsze i bardziej satysfakcjonujące życie.

Literatura:

Gabbard G. O. (2009). Psychiatria psychodynamiczna w praktyce klinicznej. Kraków: Wydawnictwo Uniwersytetu Jagiellońskiego.
Gabbard G. O. (2011). Długoterminowa psychoterapia psychodynamiczna. Kraków: Wydawnictwo Uniwersytetu Jagiellońskiego.
Rosenfeld H.(2012). Impas i interpretacja. Terapeutyczne i przeciwterapeutyczne czynniki w psychoanalitycznej terapii pacjentów nerwicowych, psychotycznych i borderline. Gdańsk: Wydawnictwo Imago.
Shedler J. (2010). Skuteczność terapii psychodynamicznej. „American Psychologist”, 65 (2), 98-109.

Na czym polega DDA?

Mon, 07 Jul 2014 00:00:00 GMT

Dorastanie w rodzinie alkoholowej zawsze pozostawia ślady, w tym w jaki sposób patrzymy na świat, w jaki sposób odczuwamy w tym jak myślimy i również przyczynia się do problemów jakie mamy w obecnym życiu. Dla każdego bycie dorosłym dzieckiem alkoholika oznacza coś innego. Jeśli oglądasz to nagranie dlatego, że Twoi rodzicie są alkoholikami, dlatego że sam albo sama wychowałeś albo wychowałaś w takiej rodzinie to spróbuj odpowiedzieć sobie na pytanie "co dla mnie znaczy bycie dorosłym dzieckiem alkoholika?"

Za każdym przecież stoi jego unikalna historia, jemu tylko właściwe doświadczenia, jego osobowość, ale również jego unikalne problemy. Dzieci alkoholików w dorosłości borykają się z przeróżnymi problemami. Czasami są to zaburzenia lękowe, depresyjne, jedzenia, uzależnienia, czasami zaburzenia osobowości. Zazwyczaj problemy w relacjach z bliskimi. Czasami dorosłe dzieci alkoholików są okrutne w stosunku do samych siebie, czasami bardzo surowe w stosunku do innych. To w jaki sposób jakie trudności pojawią się w dorosłości zależy od wielu czynników. Między innymi od tego jak dziecko które wychowywało się w takiej rodzinie przeżywało to co się w nim działo, w jaki sposób patrzyło na swoich rodziców, jaki miało temperament, jak sobie umiało radzić z różnymi śladami takich często przerażających doświadczeń, z tym czy na przykład miało chociaż jedną osobę w swoim życiu, której mogło ufać i która była stabilna, ale również od tego jak zachowywali się rodzicie, czy obydwoje pili, czy był to tylko jeden rodzić. Niezależnie od tej wielości czynników wydaje się że takimi wspólnymi doświadczeniami dla większości dorosłych dzieci alkoholików to jest strach, poczucie nieprzewidywalności i wstyd za pijanego rodzica.

No bo wyobraźmy sobie taka sytuacje. Dziecko które wychowuje się w rodzinie alkoholowej widzi jak rodzicie krzyczą na siebie, jak pijany rodzic robi awanturę, jak pijany rodzić leży bezwładnie i nie może się ruszyć, jak pijany rodzić zaczyna wyzywać albo ośmieszać, albo kogoś w rodzinie, albo samo dziecko, ale tez jak pijany rodzic przychodzi w fantastycznym humorze i daje prezent, obiecuje wyjście na plac zabaw, albo do wesołego miasteczka. Obserwuje również drugiego rodzica, jak się boi powrotu, jak zaczyna krzyczeć i się denerwować, jak czasami wchodzi w konflikt a czasami go unika. Te wszystkie doświadczenia są związane ze strachem. natomiast każde dziecko musiało sobie poradzić na swój sposób. Niektóre z nich musiały przezwyciężyć swój strach i na przykład zasłonić matkę, którą ojciec zamierzał uderzyć. Inne z kolei nauczyło się chować w kącie, tak żeby było najmniej widoczne, a jeszcze inne nauczyły się być mile dla rodzica, którego się boją.

Podkreślam, że mówię o tak zwanych przeciętnych rodzinach. Tak naprawdę osoby które wychowywały się w rodzinach alkoholowych, zazwyczaj pochodzą z tych tak zwanych przeciętnych rodzin, gdzie zazwyczaj rodzice pracowali, gdzie nie brakowało na podstawowe rzeczy i te rodziny o których myśli się w taki stereotypowy sposób jako alkoholowe jako patologiczne to tak naprawdę jest to tylko pewien margines tych osób które rzeczywiście z takich rodzin pochodzą.

Mając te wszystkie doświadczenia i używając tych strategii których dzieci się nauczyły, kiedyś rzeczywiście wtedy kiedy mogły jakoś obłaskawić rodzica, albo przed nim uciec to one działały. Tak naprawdę pomagały im przetrwać koszmar w którym były. Natomiast one mają to do siebie, że utrwaliły się w takie trudne do zmiany i bardzo sztywne wzorce zachowania i reagowania. Dlatego w dorosłym życiu mimo ze większość dorosłych dzieci alkoholików ma inna sytuacje życiową to sposób przeżywania tego co się dzieje dzisiaj jest bardzo podobny do tego w jaki sposób radziły sobie z doświadczeniami lat dzieciństwa. Dlatego tak dużo osób, które wychowywały się w rodzinach dysfunkcyjnych, niezależnie czy alkoholowych czy nie, ma problemy w życiu obecnym, ponieważ mimo że wcale nie chce, to kieruje się schematami które tak naprawdę dzisiaj już nie zabezpieczają, już nie ratują, ale dzisiaj są źródłem problemów.

Mimo tych wszystkich doświadczeń, dorosłym dzieciom alkoholików wcale nie jest łatwo skorzystać z pomocy. Paradoksalnie im więcej zaniedbań i krzywd takie osoby doznały od swoich rodziców, tym trudniej jest im się od nich oddzielić i często angażują się w życie swoich już tak naprawdę dzisiaj starzejących się rodziców. Czasami to tłumaczą w taki sposób. Przecież oni mnie wychowali, więc jestem im coś winien, winna, przecież to są moi rodzicie, musze być im wdzięczna, albo trochę inaczej. Muszę pilnować na przykład ojca, żeby tak często nie pił albo rzadziej bił matkę. Wtedy kiedy tak bardzo jesteśmy zaangażowani w relacje z rodzicami bardo trudno jest uwalniać się spod śladów tego co kiedyś było bardzo bolesne.

Są również inne powody dla których dorosłe dzieci alkoholików mają trudność w zdecydowaniu się na podjęcie terapii. Czasami usprawiedliwiają swoich rodziców. Mówią nie było tak źle, przecież każdy jakoś w domu miał, nikt nie miał idealnie, matka też przecież miała trudne życie. Starają się tak naprawdę zrozumieć dlaczego rodzice ich tak traktowali, ale czasami tak jakby zaprzeczali temu co się rzeczywiście w domu działo. Niektórzy z kolei mówią w taki sposób. Przecież to się działo 20, 30 czy 40 lat temu a ja mam problemy dzisiaj, wiec po co to rozgrzebywać, to nie jest nic zupełnie związane jedno z drugim, broniąc się przed tymi doświadczeniami, tymi śladami, które są dla nich najtrudniejsze. Kolejną trudnością, kolejnym takim wyzwaniem jest to że dzieci w rodzinach alkoholowych były uczone tego że dorośli kłamią, dorośli są niebezpieczni i z dorosłymi tak naprawdę nie da się zbudować czegoś trwałego i dobrego. Dlatego przychodzenie na spotkania raz w tygodniu, przez wiele miesięcy z kimś kto wydaje się chciałby nawiązać ten kontakt z terapeutą jest naprawdę wielkim wyzwaniem.

Nie mniej obecnie coraz więcej osób które miały takie doświadczenia, zgłaszają się na psychoterapię, co dla mnie jest dowodem ich coraz większej świadomości oraz takiej chęci żeby po prostu sobie pomóc.

Na następnym spotkaniu opowiem więcej o takich specyficznych trudnościach z którymi borykają się dorosłe dzieci alkoholików oraz o tym jak wygląda psychoterapia DDA.

Do zobaczenia.

Dorosłe Dzieci Alkoholików (DDA)

marta.zurowska@adalta.com.pl (Marta Żurowska) — Mon, 02 Jun 2014 00:00:00 GMT

Dorosłe Dzieci Alkoholików – tak przyjęło się nazywać osoby, które dorastały w środowisku, w którym obecny był problem alkoholowy. Jakie są cechy charakterystyczne? Jakie są sposoby radzenia w dzieciństwie a potem w życiu dorosłym? Jak sobie z tym radzić? Czy tak już musi być zawsze?

Sami o sobie piszą: „Dorastaliśmy w rodzinach dysfunkcyjnych. Ich środowisko wypaczyło nasze myślenie o nas samych i o otaczającym nas świecie. Widząc siebie w krzywym zwierciadle informacji i sygnałów dawanych nam przez naszych rodziców, uwierzyliśmy, że jesteśmy "nie w porządku". Zostaliśmy pozbawieni naszej autentycznej tożsamości i zaczęliśmy szukać sposobów na dobre samopoczucie. Chociaż wyglądamy jak dorośli, nadal zachowujemy się jak dzieci i pozwalamy, aby inni mieli wpływ na nasze myślenie o sobie, nasze poczucie własnej wartości i nasze szczęście. Nasze nieprawidłowe myślenie było przyczyną tego, że podejmowaliśmy decyzje, które nas niszczyły. Dlatego też chcemy przestać poprawiać własne samopoczucie nieskutecznymi zachowaniami, nadużywaniem innych ludzi, seksem, substancjami odurzającymi, manią posiadania, manią sukcesu, pieniędzmi itp." (12 Kroków dla Dorosłych Dzieci z uzależnieniowych i innych rodzin dysfunkcyjnych, "Akuracik", W-wa 1996)

Alkoholizm nie jest problemem jedynie osoby uzależnionej, jest to problem całej rodziny. Z powodu skutków, jakie pociąga za sobą cierpią wszyscy członkowie rodziny. Często dochodzi do awantur, agresji, brak jest poczucia bezpieczeństwa. Zazwyczaj wiąże się to z ogromnym wstydem i poczuciem gorszości na tle innych rodzin. Często także rodzina alkoholowa czuje się napiętnowana i odrzucona przez społeczność, w której egzystuje.

Zazwyczaj to osoba uzależniona stoi w centrum rodziny i to ona ustala zasady i reguły funkcjonowania. Reszta rodziny podporządkowuje się, po to, aby móc osiągnąć chociaż odrobinę stabilizacji w tym zupełnie nieprzewidywalnym świecie. Członkowie rodziny alkoholowej doświadczają wielu cierpień i zaburzeń.

Wanda Sztander wylicza sześć podstawowych zaburzeń:

Uporczywa koncentracja myśli, działań skierowanych na alkoholika i jego pracę (myślenie o tym, czy alkoholik upije się czy nie, w jakim stanie wróci, co zrobi, jak zachować się, gdy przyjdzie pijany, co oznacza, że osoba, która nie pije nieustannie skupia uwagę na alkoholiku)
Zaburzenie życia uczuciowego w postaci gwałtownych zmian nastrojów (huśtawka emocjonalna), czarnowidztwo, nastroje depresji, zamęt uczuciowy doprowadzający często do sięgnięcia po środki chemiczne zmieniające (poprawiające) nastrój, w tym po alkohol.
Zgoda na coraz większe, niedopuszczalne przedtem koszty, jakie ponosi rodzina za sprawą picia.
Zaburzenia psychosomatyczne i nerwice (bóle głowy, mięśni serca, żołądka itp.) prowadzą do sięgnięcia po środki przeciwbólowe i nasenne, co może także doprowadzić do uzależnienia.
Pustka duchowa w postaci nerwowej koncentracji na szczegółach życia codziennego, bez niezbędnego dystansu do spraw drobnych, który uzyskujemy przez zatrzymanie się i refleksję nad sensem życia, bytowaniu w świecie duchowym. Wpływają stąd: rozpacz, depresje, brak nadziei.
Wspomaganie choroby alkoholowej przez zwolnienie alkoholika z odpowiedzialności za skutki jego picia (kłamstwo w celu osłonięcia go, tuszowanie wielu spraw). Współuzależnienie jest ceną, którą bliscy alkoholika płacą w sytuacji uporczywego stresu psychicznego.

Dzieci w rodzinie dotkniętej chorobą alkoholową przyjmują najczęściej jedną z ról:

Rola „kozła ofiarnego". Na nim skupiają się problemy i frustracje całej rodziny. Rolę „kozła ofiarnego" pełni przeważnie dziecko młodsze. Nie potrafi ono konkurować ze starszym rodzeństwem, czuje się odsunięte i szuka wsparcia poza domem. Jest dzieckiem trudnym, stwarza kłopoty w szkole, nie uczy się, rozrabia, sprawia problemy wychowawcze. „Kozioł ofiarny" wcześnie popada w konflikty z prawem, uzależnia się od narkotyków, alkoholu, papierosów, ucieka z domu. Dzieci te często wymagają pomocy psychiatrycznej. W dorosłym życiu odnoszą niepowodzenia oraz są nieprzystosowani do życia w społeczności.
Kolejna rola to „aniołek" pozostający poza zasięgiem rodzinnych kłótni, nigdy nie Sprawia rodzinie najmniejszych kłopotów. Odizolowany od rodziny, nie żyje we własnym świecie, w poczuciu krzywdy i samotności. Ucieka od bolesnej rzeczywistości w „bezpieczny" świat marzeń. „Aniołek" to najczęściej dziecko średnie. W szkole jest mało kontaktowe, nie umie znaleźć miejsca, ciche niezauważane przez nauczycieli. W pracy zawodowej i świecie czuje się wyobcowany. Zdarza się, że popada w uzależnienie od substancji toksycznych i halucynogennych lub nadmiernie objada się
Bohater – to dziecko pełniące w rodzinie rolę dorosłego, jego zadaniem jest Dostarczanie rodzinie poczucia własnej wartości, dumy i sukcesu. Postrzegane jako osoba rozważna, pełna poświęceń, odpowiedzialna, zaangażowana, dążąca za wszelką cenę do sukcesu, to przedwcześnie dorosłe dziecko. Bohater na zewnątrz pragnie za wszelką cenę pokazać, że jest silny, zawsze da sobie radę, można na nim polegać, nigdy nie przysporzy innym zmartwień. Tymczasem wewnątrz czuje się winny, nieszczęśliwy, skrzywdzony, zdezorientowany, niewart sukcesu, nienadający się do niczego.
Zagubione dziecko – jego rola sprowadza się do bycia ,,niewidzialnym" -,,Nikt mnie nie zobaczy, nie usłyszy". Dziecko to na zewnątrz jest nieśmiałe, trzyma się zawsze na uboczu, jest zamknięte w sobie, bierne, posłuszne, nie sprawia problemów wychowawczych, usuwa się w cień, często ucieka w świat fantazji, gdzie wszystko jest doskonałe bezpieczne, szuka pociechy w obcowaniu z samym sobą. Wewnątrz jest bardzo samotne, pokrzywdzone, czuje, się nic nie warte, niedobre, do niczego. „Rodzinna maskotka" to najczęściej rola dziecka najmłodszego. Jego rola polega na odwracaniu uwagi od rodzinnego problemu, skupia ją na sobie, jest w centrum zainteresowania. Dbają o dobry, optymistyczny nastrój, często śmieją się mimo wewnętrznej rozpaczy targającej ich sercem i wewnętrznych łez. W szkole nie stanowi poważnego problemu, chociaż czasami jest nieznośny, bo śmieje się i błaznuje bez okazji. W pracy są lubiani, lecz nikt nie traktuje ich poważnie. „Maskotki" sięgają po alkohol i narkotyki. (za:Barbara Marcinowska „Dzieci z rodzin alkoholowych")

Role te oczywiście spełniają swoja funkcje jedynie w momencie egzystowania w tym środowisku, w którym wychowuje się dziecko. W dalszym natomiast życiu są przyczyną m.in. wielu konfliktów, trudności w relacjach czy w podejmowaniu decyzji.

Lista cech, która zazwyczaj dostrzegają u siebie DDA to:

Trudności w stwierdzeniu co jest normalne, a co nie
Traktowanie siebie bardzo poważnie, często wręcz bezlitośnie
Poszukiwanie potwierdzenia i uznania u innych
Kłopoty ze spontanicznym zachowaniem
Przekonanie o swojej odmienności na tle innych
Niska samoocena
Strach przed konfliktami
Uległość wobec innych, trudność w obronie własnych potrzeb
Trudność w nawiązywaniu kontaktów
Strach przed ludźmi, szczególnie przed zwierzchnikami
Trudność w skończeniu rozpoczętych działań
Nadmierna odpowiedzialność lub wręcz odwrotnie – nieodpowiedzialność
Lęk przed opuszczeniem przez najbliższych
Lęk przed okazywaniem własnych uczuć
Trudności w podejmowaniu decyzji
Tendencja do nadużywania alkoholu, substancji psychoaktywnych

Psychoterapia DDA

Czy tak już musi być zawsze? Oczywiście, że nie. Praca nad zmianą tych zachowań jest na pewno trudna i wymagająca wysiłku i zaangażowania. Zachowania, min. te wymienione powyżej są wynikiem przekonań i schematów wytworzonych w dzieciństwie. Te, które posiadają Dorosłe Dzieci Alkoholików są dysfunkcjonalne. Praca nad nimi natomiast pozwoli wykształtować nowe, adaptacyjne reakcje. Bardzo efektywną metodą psychoterapii DDA jest Terapia Schematu.

Psychopedia

Unikające zaburzenie osobowości – objawy, przyczyny, leczenie

Unikające zaburzenie osobowości – objawy, przyczyny, leczenie

Czym jest zaburzenie osobowości unikającej?

Objawy zaburzenia osobowości unikającej

Przyczyny zaburzenia osobowości unikającej

Diagnoza zaburzenia osobowości unikającej

Leczenie zaburzenia osobowości unikającej

1. Terapia poznawczo-behawioralna (CBT)

2. Terapia schematów

3. Psychoterapia indywidualna

4. Farmakoterapia

5. Grupy wsparcia i psychoedukacja

Życie z zaburzeniem osobowości unikającej – czy można wyjść z izolacji?

Gdzie szukać wsparcia? Psychoterapia i leczenie AVPD

Narcystyczne zaburzenie osobowości (NPD) – objawy, przyczyny, leczenie

Narcystyczne zaburzenie osobowości (NPD)

Czym jest zaburzenie osobowości narcystycznej?

Najczęstsze objawy narcyzmu

Przyczyny narcystycznego zaburzenia osobowości

Diagnoza narcyzmu – jak rozpoznać zaburzenie osobowości narcystycznej?

Leczenie narcyzmu – jakie są możliwości terapii?

1. Psychoterapia indywidualna

2. Terapia grupowa i psychoedukacja

3. Wsparcie farmakologiczne

Relacje z osobą o cechach narcyza – jak się chronić i wspierać?

Gdzie szukać profesjonalnej pomocy?

Podsumowanie – narcyzm można leczyć!

﻿

Zaburzenie osobowości borderline – jak rozpoznać, leczyć i żyć z BPD?

Zaburzenie osobowości borderline – jak rozpoznać, leczyć i żyć z BPD?

Czym jest zaburzenie osobowości borderline (BPD)?

Najczęstsze objawy borderline (BPD)

Przyczyny borderline – skąd się bierze to zaburzenie osobowości?

Diagnoza borderline – kiedy zgłosić się do specjalisty?

Leczenie borderline – jakie są skuteczne metody?

1. Psychoterapia

2. Wsparcie farmakologiczne

3. Grupy wsparcia i psychoedukacja

Zaburzenia osobowości

Zespół Aspergera

SMA i co dalej? (wsparcie pro publico bono)

Bardzo chciałabym dać wsparcie osobom chorym na SMA i ich rodzinom.

Psychoterapia Indywidualna Warszawa

Ortoreksja

Przesadne zwracanie uwagi na zdrowe jedzenie może być również niebezpieczne. Jeśli nasze myśli koncetruja się głównie wokół tematyki jedzenia, a jakichkolwiek niezdrowych składników wystrzegamy się jak diabeł święconej wody, to moze być to pierwszy krok do ortoreksji.

Problemy wychowawcze

Dysleksja Rozwojowa - Specyficzne Trudności w Nauce Czytania i pisania

Badanie Dysleksji

Adopcja dziecka - Pomoc Psychologiczna - adAlta - Psycholog Warszawa

Przekwalifikowanie zawodowe

Jakie studia wybrać?

Badanie Preferencji Zawodowych

Badanie Psychologiczne

Badanie Inteligencji (IQ)

Zaburzenia odżywiania - terapia

Zaburzenia odżywiania - rodzaje

Bulimia

Anoreksja

Psychoterapia depresji - MBCT

Psychoterapia depresji

Jak sobie radzić ze złością?

Terapia Schematu - opis schematów

Terapia Schematu - definicje

Terapia schematu

Psychoterapia DDA

Kiedy psycholog, a kiedy psychiatra?

Ile trwa psychoterapia?

Dla kogo jest psychoterapia?

Czym jest psychoterapia?

Czy psychoterapia działa?

Psychoterapia poznawczo-behawioralna

Terapia par, małżeńska

Stres

Pojęcie stresu wprowadził Hans Hugon Selye. Jako pierwszy uznał on, ze niezdolność do poradzenia sobie ze stresem jest przyczyna wielu chorób i nazwał to zjawisko niewydolnością, inaczej syndromem ogólnej adaptacji.

Przyczyny ataków paniki

Jakie są cechy ataku paniki?

Objawy ataków paniki

Jak dochodzi do powstania zaburzenia jakim są ataki paniki?

Nerwica natręctw